Λέγεται ότι πρέπει να πάθεις για να μάθεις, αλλά πουθενά δεν αναφέρεται πόσες φορές πρέπει να πάθεις. Και ξέρετε γιατί;
Απλά εξαρτάται από την λογική που υπάρχει για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι το πάθημα έγινε μάθημα.
Οι λίγοι μπορεί και να καταλάβουν με την πρώτη, οι πολλοί μετά από πολλά παθήματα. Πριν λίγο καιρό, είδα στην TV πώς αντιμετωπίζουν τον σεισμό στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου (Ιαπωνία) και κατάλαβα ότι εδώ στην δική μας χώρα, του δεν βαριέσαι αδερφέ, όλα τα αφήνουμε στον καλό Θεούλη μας, με δεδομένη την αγάπη του προς εμάς, κατά τον τελευταίο σεισμό στην ιδιαίτερη πατρίδα μας.Γιατί ποτέ σ’ αυτήν τη χώρα οι ιθύνοντες δεν φρόντισαν να μας ενημερώσουν από τον καιρό της «ειρήνης» τι πρέπει να πράξουμε όταν μας επισκεφθεί ο ακάλεστος;
Αναφέρομαι ειδικά στον «ακάλεστο» γιατί αυτός είναι που μας επισκέπτεται τακτικά άλλοτε σε μικρή ένταση και άλλοτε σφοδρός και επικίνδυνος.
Πόσα σεμινάρια έχουν γίνει για να πληροφορηθούν οι πολίτες αυτής της χώρας πως πρέπει να ενεργήσουν εκείνη την στιγμή;
Στα σχολεία λένε, ότι όταν γίνει σεισμός τα παιδιά «κρύβονται» κάτω από τα θρανία και όταν σταματήσει το «κούνημα» τα βγάζουν στον προαύλιο χώρο. Μέχρι εδώ σωστά.
Από εκεί και μετά τι γίνεται;
Κάποιοι γονείς που εργάζονται στην ίδια περιοχή σίγουρα θα τρέξουν να παραλάβουν τα βλαστάρια τους, όμως κάποιοι άλλοι δεν θα μπορέσουν να πάνε να τα παραλάβουν λόγω αντικειμενικών δυσκολιών.
Αυτά τα παιδιά τι θα γίνουν;
Θα τα αφήσουν ελεύθερα να πάνε όπου θέλουν με τον κίνδυνο να ελλοχεύει από τους μετασεισμούς;
Οι δάσκαλοι θα πρέπει και αυτοί σε κάποια στιγμή να ψάξουν και για την δική τους οικογένεια.
Γνωρίζουμε εμείς οι μεγαλύτεροι εκείνη την ώρα τι πρέπει να προσέξουμε και τι πρέπει να πράξουμε αν τύχει και μας βρει στο σπίτι;
Ένα φακό και ένα ραδιόφωνο πρέπει να πάρουμε μαζί μας, μας λένε κάποιοι «ειδήμονες» και μετά…έχει ο Θεός.
Την ινσουλίνη για τον διαβητικό ποιος θα σκεφθεί να την πάρει;
Το γάλα για το νήπιο;
Το γενικό από την ασφάλεια του «ρολογιού» της ΔΕΗ ποιος θα σκεφθεί να κλείσει για να αποφύγουμε τον κίνδυνο της πυρκαγιάς;
Δυο κλινοσκεπάσματα που θα μας χρειαστούν αν είναι ειδικά χειμώνας εκείνη την ώρα ποιος θα τα σκέφτεται;
Κάποιος είναι τραυματίας από ένα απλό θλαστικό τραύμα και αιμορραγεί επικίνδυνα, το νοσοκομείο ή το κέντρο υγείας έχει εκκενωθεί λόγω ζημιάς, πού θα τον διακομίσουν για μια απλή συρραφή;
Δεν θα έπρεπε από πριν οι πολίτες να το γνωρίζουν αυτό;
Μα υπάρχει σχέδιο θα πουν οι ειδικοί.
Ναι, μόνο που δεν το γνωρίζει ο κόσμος.
Δηλαδή θα βγουν με τις ντουντούκες να μας ενημερώσουν εκείνη την ώρα;
Και γιατί δεν μας τα λένε από τώρα να τα ξέρουμε;
Τόσα λεφτά δίνονται ως χορηγία στα κόμματα παραμονές εκλογών, χάθηκε ο κόσμος να τυπωθούν κάποια απλά φυλλάδια σαν αυτά που μας κοινοποιούν τα κόμματα το πρόγραμμα τους (δεν χρειάζεται να είναι χαρτί πολυτελείας) και να δίνουν οδηγίες στο λαό;
Τόσα επαγγελματικά σεμινάρια γίνονται πως θα τα κονομήσουμε, για το πώς θα επιβιώσουμε σε μια τέτοια κατάσταση μήπως πρέπει να μας απασχολήσει επιτέλους;
Δεν πάθαμε; Γιατί δεν μάθαμε;
Λέγεται ότι είμαστε ξύπνιος λαός που σ’ αυτήν την περίπτωση μάλλον δεν συνάδει.
Είμαστε ανοχύρωτη χώρα όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν για το αντίθετο.
Κάποιοι (λίγοι) σεισμολόγοι που έχουν τα κότσια, το έχουν τονίσει αρκετές φορές, μόνο που μοιάζει σαν να τα λένε σε κουφούς.
Αλλά και εγώ, τι θέλω και τα γράφω όταν άλλοι τα γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνη;
Αν όμως έγραφα για τους προτιθέμενους να είναι υποψήφιοι στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση εκεί να δεις τι θα γίνονταν...
ΘANAΣHΣ AΓΓEΛHΣ