Σ’ αυτήν την δεύτερη κατηγορία ανήκει και αυτός ο τόπος που οριοθετείται ως νομός Λευκάδας και όχι ως νήσος Λευκάδα.
Δυστυχώς όμως εδώ συμβαίνει το παράδοξο, αντί αυτές τις ομορφιές που τόσο απλόχερα μας χάρισε η φύση να τις αναδείξουμε, εμείς προσπαθούμε να τις καταστρέψουμε ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να τις αποκρύψουμε με την μέθοδο της απαξίωσης.
Το χειρότερο όμως είναι ότι για τα παραπάνω δεν ευθύνονται μόνο τα θεσμοθετημένα εκάστοτε όργανα της πολιτείας αλλά εμείς οι ίδιοι που η επιβίωση μας κατά κανόνα σε μεγάλο μέρος εξαρτάται από αυτό που λέγεται έλευση τουριστών.
Όλοι μας φωνάζουμε ότι πρέπει να βρεθεί λύση στο πρόβλημα που λέγεται χωματερή γιατί ο θαλάσσιος χώρος που αποτελεί αβαθή προέκταση των αλυκών πλησίον των σχολείων της πόλεως είναι ο πλέον ακατάλληλος γι’ αυτό που επελέγη πριν κάποιες δεκαετίες.
Αυτό βεβαίως συμβαίνει και σε όλο το νομό με το θέμα που αφορά το χώρο εναπόθεσης των απορριμμάτων.
Γι’ αυτό το θέμα όμως πρέπει να δώσει λύση άμεσα η πολιτεία, οπότε εμείς οι απλοί πολίτες το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πιέζουμε προς κάθε κατεύθυνση για την επίλυση του.
Εκεί όμως που είμαστε απαράδεκτοι είναι όταν εμείς οι ίδιοι που φωνάζουμε για προαναφερόμενο θέμα δεν χάνουμε την ευκαιρία να εναποθέτουμε τα σκουπίδια – μπάζα και γενικά όλα τα αδρανή υλικά σε χώρους που υποτίθεται πως είναι προς κοινή θέα ή για μια ολιγόλεπτη στάση από αυτούς που περιμένουμε να μας δώσουν τα ευρώπουλα τους.
Δεν υπάρχει περιφερειακός δρόμος στον νομό μας που σε τακτά χρονικά διαστήματα να μην βλέπεις πολύχρωμες πλαστικές σακούλες στην άκρη του δρόμου, όπου δεν υπάρχει «πλάτωμα» επί του δρόμου εκεί είναι χώρος για απόρριψη αδρανών υλικών από τις παρακείμενες ανεγειρόμενες «βίλες» που προβλέπεται να ενοικιαστούν για τουριστική χρήση.
Από το ντεκόρ βεβαίως δεν λείπουν τα πτώματα κάποιων σκύλων ή ακόμα και αιγοπροβάτων τα οποία τα ανακαλύπτουν χωρίς να τα βλέπεις λόγω της δυσοσμίας που αναδύεται από τον χώρο.
Πριν καιρό είδα πινακίδα που αναγράφεται «απαγορεύεται η ρήψη σκουπιδιών» και όταν ξαναπέρασα από το ίδιο σημείο η πινακίδα είχε θαφτεί από τα μπάζα που ξεφορτώθηκε ο «οικολόγος» συνάνθρωπος μας, οι δε αυτοκινούμενες μπετονιέρες είχαν φροντίσει να τσιμεντάρουν τον χώρο απορρίπτοντας το περίσσευμα του μπετόν καθ‘ ότι υπήρχε κίνδυνος αυτό να «πετρώσει» εντός του κάδου.
Αμ εκείνος, ο εποχούμενος μπασκετμπολίστας που χωρίς να κατέβει από το όχημα του θέλει να παίξει μπάσκετ χρησιμοποιώντας τη σακούλα με τα σκουπίδια ως μπάλα και τον κάδο ως καλάθι, προσπαθεί να πετύχει τρίποντο, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές να είμαι αναγκασμένος να μαζεύω εγώ τα ρημπάουντ του βλάκα, έτσι με έχει φέρει στο σημείο να σκέφτομαι να αγοράσω σφεντόνα...
Σε κανένα μέρος του πολιτισμένου κόσμου δίπλα σε κάθε πολίτη δεν έχουν και από ένα αστυνόμο, απλά εκεί έχουν παιδεία σ’ αυτόν τον τομέα.
Γι’ αυτό λοιπόν από αύριο ας πετάμε μια σκουπιδοσακούλα λιγότερη από αυτές, που έχουμε συνηθίσει να πετάμε εβδομαδιαία στις άκρες των δρόμων.
Επιτέλους ας καταλάβουμε ότι το κράτος είμαστε εμείς!
ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»