- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007 03:00
-
Εμφανίσεις: 656
Αυτό τον καιρό το ζωντανό ρεύμα της ιστορικής μας μνήμης οδηγεί πέρα από το Αιγαίο. Στα ιερά και μαρτυρικά χώματα της ηρωοτόκου και αγιοτόκου, της πολύκλαυστης Μ. Ασίας. Εκεί, όπου η φωτιά και το τσεκούρι, το αίμα και το δάκρυ έγιναν αίμα και πνεύμα, που χρόνια τώρα σελαγίζουν πέρα από την υψικάμινο της άγριας καθημερινότητας και μεταβάλλονται σε ιερούς μηνύτορες και σηματωρούς ενός αγέραστου μαρτυρίου και μας αγονάτιστης μαρτυρίας. Έρχονται, σαν ισχυρός ψιθυρισμός αντίστασης και υψηλοθώρητο πνεύμα εθνικής αγωνίας, για κείνους που έγιναν λίπασμα ζωής και σπόρος ελευθερίας του Ρωμαίϊκού.
Στέκονται μπροστά μας, Σεπτές μορφές μαρτύρων και ηρώων, και με το πονεμένο βλέμμα τους δείχνουν πέρα από την ομίχλη των συμφερόντων, μακρυά από την αντάρα των παντοειδών σκοπιμοτήτων, «από το χρέος μη κινούντες». Σφάγια ζωντανά στον ιερό βωμό του έθνους, για την ελπίδα και την ελευθερία του τόπου.
Πρώτος στον κορυφαίο χορό του μαρτυρίου του γένους ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος. Ταπεινός Εθνάρχης, ανυποχώρητος αντιστασιακός στην εθνική μας μεθόριο, έρχεται σήμερα, τούτες τις δύσμοιρες ώρες της αμφισβήτησης της αλήθειας και της παραχάραξης των γεγονότων, να επισημάνει με την καυτερή του θυσία πως ο αγώνας των Ελλήνων στην Σμύρνη το 1922 δεν ήταν ένας απλός «συνωστισμός στην προκυμαία», αλλά έκρηξη αίματος, κομμάτιασμα κοκκάλων, αφανισμός ενός περήφανου λαού, γενοκτονία.
Ακολουθούν πολλοί άλλοι μάρτυρες κληρικοί και φλογισμένοι από το φως της Ανάστασης λαϊκοί. Όλοι τους σέρνουν τον χορό των μαρτύρων στις ιερές ράχες των οποίων αναπαύεται το ιστορικό μας γένος. Στην συνέχεια θα αφιερώσουμε ελάχιστες σκέψεις, λιβανωτό σεβασμού και θαυμασμού στον μάρτυρα Ιεράρχη.
Ο αείμνηστος ιερομάρτυρας και εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος Καλαφάτης αποτελεί μια ολόλαμπρη και κορυφαία πνευματική συνείδηση των ανταριασμένων ημερών του τέλους και του ΙΘ’ αιώνα και των αρχών του Κ’ αιώνα.
Προσωπικότητα κύρους, με διεθνή, διεκκλησιαστικό και διορθόδοξο βεληνεκές, αποτελεί το νεώτερο πολύτιμο διαμάντι στο διαχρονικό και μαρτυρικό στέμμα της Εκκλησίας μας. Δεν είναι πιστεύουμε υπερβολή αν χαρακτηρίσουμε αυτόν αμάραντα προφητική ? ανόθευτα μαρτυρική, τίμια Εκκλησιαστική και αθεράπευτα εθνική μορφή, που με την κρυστάλλινη ζωή και το πνευματικά δυναμογόνο έργο της σηματοδότησε, προδιέγραψε και ταυτόχρονα υπέδειξε στο Ελληνορθόδοξο γένος μας την «λογική» και την φορά προς το υπέρτατο χρέος.
Η δημιουργική του παρουσία, που σηματοδότησε την θυσιαστική ευθύνη και το άκαμπο μεγαλείο του ελληνορθόδοξου κληρικού, σημαδεύτηκε από την αγριότητα των εκρηκτικών εκείνων χρόνων, που τρομακτικά δοκίμαζαν το ταλαιπωρημένο σώμα της πατρίδος μας. Με την δυναμική «λογική» της τυραννίας, που χάλκευε έδεσμα οδύνης και θανάτου στις ελεύθερες ψυχές, η ασύντακτη διεμβόλιση, των αδίστακτων Βουλγάρων από τα βόρεια και των απολίτιστων Τούρκων εξ Ανατολών, του βαρειά πληγωμένου και βαθειά πονεμένου γένους μας, προχωρούσε ασύντακτα και αταπείνωτα στην δημιουργία της συγκλονιστικής εκείνης γενοκτονίας, που σφραγίστηκε τελικά με το αχνίζων αίμα του Χρυσοστόμου.
Μέσα, λοιπόν, από την τυφλή θύελλα των ανατροπών και των ερειπίων, του αίματος και του διαμελισμού των σωμάτων, της ερήμωσης και της ολοκληρωτικής καταστροφής, της φθοράς, της φωτιάς και του θρήνου, του καπνού και του θορύβου υπογράφηκε η πολιτογράφηση του εθνοϊερομάρτυρα στις ατίμητες και ολόχρυσες σελίδες της ιστορίας του γένους μας.
Από νωρίς, Μάϊος 1902, όταν, με πρόταση του μεγάλου εκείνου οραματιστή Πατριάρχη Ιωακείμ του Γ’ και κανονική ψηφοφορία από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εκλέγεται Μητροπολίτη Δράμας και σε ηλικία 35 ετών ανεβαίνει τον Γολγοθά της Επισκοπικής του ευθύνης, θα τολμήσει να προδιαγράψει τον μαρτυρικό του βηματισμό. Ταυτόχρονα αφήνει ελεύθερο να φεγγοβολήσει το κρυμμένο μεγαλείο της ψυχής του. Τώρα ελευθερώνεται ο σπινθηρισμός του μάρτυρα. Ανθίζει το ταπεινό μεγαλείο του ιεράρχη. Αποκαλύπτεται ο προφητικός δυναμισμός του Επισκόπου.
«Εν όλη τη καρδία , θα τονίσει στον Πατριάρχη , και εν όλη τη διακονία θα υπηρετήσω την Εκκλησίαν και το Γένος και η μίτρα την οποία αι άγιαι χείρες σας εναπέθεσαν επί της κεφαλής μου, εάν πέπρωται να απολέσει ποτέ την λαμπηδόνα των λίθων της, θα μεταβληθή εις ακάνθινον στέφανον μάρτυρος ιεράρχου».
Η παρουσία του ιεράρχη στα δοκιμαζόμενα από τα ασύντακτα στίφη των ουλγάρων κομιτατζήδων μέρη της Δράμας και της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας, άρχισε να εξαγριώνει εφιαλτικά τους αδίσταχτους κατακτητές. Ο Επίσκοπος όμως, ζωσμένος την ακαταμάχητη πανοπλία της πίστεως και τον απυρόβλητο θώρακα της εθνικής αγωνίας, από την πρώτη στιγμή «πέρασε» τολμηρά σε ανυποχώρητα αντιστασιακά χαρακώματα. Συνοδοιπορώντας, αλλά και ενισχύοντας τον μαρτυρικό λαό του Θεού.
Τότε, «τα αιμοβόρα και αιμοδιψή των απογόνων του Κρούμου στίφη επέδραμον την προσφυλή και περιμάχητον Μακεδικήν γην και μετέστρεφον πεποιθήσεις και ετρομοκράτουν τους πιστούς και εξωλόθρευον τους επιμένοντες εν των εθνισμώ και της πατρίδος ταις παραδόσεσι, και εντός ολίγων ετών κατόρθωσαν διαπυρός και σιδήρου εργαζόμενοι να συμπήξωσιν εστίας κινημάτων και να πυκνώσωσι βαρβάρους φάλαγγας εχθρών αμείλικτων της εθνικής ημών υποστάσεως» (Χρ. Σολομωνίδη, Ο Σμύρνης Χρυσόστομος, εκδ. Ειρμός, Αθήνα 1993, σελ.32).
Μια ζοφερά και σκοτεινή εικόνα δίδεται από τον ίδιο, τον μάρτυρα Μητροπολίτη σε επιστολή του, τις 31 Ιουλίου 1906, προς τον Πατριάρχη. Ο λόγος του κοφτερός, αληθινός, πονεμένος, ελεύθερος. Τώρα μιλάει ο εθνάρχης επίσκοπος, που αντιλαμβάνεται τον ασύνταχτο καλπασμό του θανάτου να χτυπάει τα νεύρα αντοχής του λαού του. Κι αυτός, όρθιος στο μετερίζι της αγωνίας του, αντιστέκεται με την πύρινη χόβολη της αρματωμένης ψυχής. Λιτανεύει, στο σίθαμπο των ψυχών, τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού για την σωτηρία του λαού του και την ελευθερία της πατρίδος.
Οι λέξεις απλές, ταπεινές ψηφίδες αγωνίας, συνθέτουν το ψηφιδωτό του τρόμου και του αποτροπιασμού.
«Φρικτόν και αποτρόπαιον θέαμα εξετυλίχθη έμπροσθεν των έκθαμβων και δακρύβρεκτων οφθαλμών μας. Εδέησε να σκάψωμεν τα φλογίζοντα ερείπια οδηγούμενοι υπό της οσμής οπτωμένης ανθρωπίνης σαρκός, δια να εύρωμεν που εκείτοντο αι κατακαείσαι υπό των Βουλγάρων άμορφοι μάζαι των ανθρωπίνων πτωμάτων και επί τέλους τους εύρομεν περιφλέκτους και εις τοιαύτην κατάστασιν? εμφαίνουσαν αυτά ότι ήσαν ανθρώπινα πτώματα. Συνελέξαμεν την τέφραν και τα τεμάχια των καιόντων κοκκάλων εντός σάκκων και τελέσαντες την νενομισμένην νεκρώσιμον ακολουθίαν τεσσάρων εν ταυτώ νεκρών νεομαρτύρων ορθοδόξων εν μέσω σπαρακτικών λυγμών και ποταμών πικρών δακρύων και λαλήσαντες αυτούς τα της παραμυθίας και της Χριστιανικής ελπίδος και εγκαρτερήσεως ρήματα, επανήλθομεν .εις Δράμαν, κλαίοντες ακόμη και οδυρόμενοι δια τα επισκήψαντα κατά του ευσεβούς ημών Γένους άνευ προηγουμένου δεινά» (Χρ. Σολωμονίδη, Ο Σμύρνης, σ. 33.)
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ