- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007 03:00
-
Εμφανίσεις: 674
Σημασία στο βάθος
Η στάση του ανθρώπου, του καθενός μας, απέναντι σε απλά θέματα καθημερινότητος, αλλά και σε σημαντικά θέματα ? προβλήματα, που στον αθέατο πυρήνα τους, στην αδιόρατη καρδιακή του χώρα, υπάρχουν ουσιαστικές και βαθύριζες προτάσεις ζωής, συχνά παραμένει η ίδια. Ρηχή, αβαθής, απλοϊκή και αποδυναμωτική. Στην πρώτη αντίδραση «παραδίδει τα όπλα» της μάχης και αποδέχεται τον αρνητισμό της απέναντι πρόκλησης. Δεν μπαίνει στην διαδικασία να προχωρήσει την έρευνα πιο βαθειά και να προσεγγίσει σε περισσότερο «άγνωστες χώρες». Το πρώτο κύμα της δυσκολίας τον αποθαρρύνει και αυτός δεν μπαίνει στην τολμηρή διαδικασία μιας ουσιαστικής, λυτρωτικής και πλουτοφόρου έρευνας στο ανέγγιχτο και άγνωστο βάθος. Τον κουράζει η πρόκληση, τον αποδυναμώνει εύκολα η αγωνία της άρνησης, τον πληγώνει το αθέατο γιʼαυτόν και ίσως πληκτικό βάθος.
Έτσι προτιμάει να κινείται, να ερευνά και να μελετά την επιφάνεια των πραγμάτων, όσο αρνητισμό και αν του προσφέρουν. Πάντοτε οι εύκολες λύσεις και οι άπονες προσπάθειες είναι αποδεκτές. Γιατί δεν κουράζουν, ούτε δημιουργούν περισσότερα προβλήματα.
Πόσον όμως αυτή η τακτική μας αφοπλίζει από δυνατές προσπάθειες και μας αιχμαλωτίζει σε φτηνά ερημικές περιοχές, όπου το άγονο, το ανούσιο, το ανίερο, το πληκτικό και το άδειο υπαρξιακά μας συντροφεύουν! Και μας αιχμαλωτίζει μέσα στην βασανιστική αποτυχία! Όπως οι μαθητές στην περιπέτεια, που τόσον διδακτικά ξετυλίγει η ιερή Ευαγγελική περικοπή!
Αʼ
Αποτυχημένη η ολονύχτια, κουραστική και εξαντλητική προσπάθεια του Σίμωνα και των συντρόφων του στα ήρεμα νερά της λίμνης Γεννησαρέτ. Τα δίχτυα, που στην διάρκεια της νύχτας βρισκόταν στην υδάτινη αγκαλιά της ιστορικής αυτής λίμνης, τραβήχτηκαν άδεια. Κι οι καρδιές των ψαράδων συμπληρώθηκαν με πόνο, αποθάρρυνση και αγωνία.
Εκείνη ακριβώς την δύσκολη, υπαρξιακά, στιγμή έγινε η μεγάλη συνάντηση. Που έμελλε να σημαδέψει την ιστορία και να σηματοδοτήσει με ελπίδα την ανθρωπότητα. Ο θείος διδάσκαλος, έφθασε στην περιοχή αναζητώντας συντρόφους ? μαθητές στο μεγάλο σχολείο της ζωής, το οποίο ξεκινούσε. Αντελήφθηκε την κρισιμότητα των στιγμών. Θερμομέτρησε τον βαθμό απόγνωσής τους. Προχώρησε στην άμεση στήριξη ? διάγνωση του προβλήματος και προσεγγίζοντας τους κουρασμένους της νύχτας, άγγιξε ελπιδοφόρα την καρδιά τους με λόγο διδαχής και προσταγή αγάπης «χαλάσατε τα δίκτυα εις το βάθος».
Επανάληψη της προσπάθειας με άπλωμα των δικτύων στο ανέγγιχτο βάθος της λίμνης. Υποδεικνύει ο καρδιογνώστης Κύριος με απόλυτη αγάπη και αδιάψευστη βεβαιότητα την ιδιαίτερη προσοχή στο βάθος της «μεγάλης και ευρύχωρης» εκείνης λίμνης. Γιατί εκεί, σʼαυτό το άγνωστο βάθος παίζονταν το μεγάλο «παιχνίδι» ενός νόμιμου κέρδους, μιας καθόλα έντιμης επιτυχίας, που θα προσέφερε χαρά και ανακούφιση στους ταλαίπωρους ψαράδες. Στους ανύσταχτους αγωνιστές στα δύσκολα υψίπεδα της ζωής.
«Επανάγαγε εις το βάθος». Μεγάλος, συγκλονιστικά υψηλοθώρητος, λόγος! Στο βάθος της λίμνης ήταν η «μεγάλη ψαριά». Στο βάθος του ανθρώπου βρίσκεται ο πολύτιμος θησαυρός της ευτυχίας ή ο διαλυτικός μηχανισμός της ασυδοσίας. Εκεί, σʼεκείνον τον πυρίκαυστο χώρο παίζονται τα μεγάλα πνευματικά παιχνίδια, που σηματοδοτούν την ευτυχία, την επιτυχία, την χαρά και την ανανέωση. Εκεί υπάρχει, σαν πολύτιμα ιερός σπόρος, η αγάπη και η ελευθερία. Ισχυρές αυτές δυνάμεις αντοχής, που σαν τον άσημο πυρήνα της ελιάς διασώζουν σε δυναμική κατάσταση κύτταρα ζωής, τα οποία μεγαλώνοντας μέσα στην άφθαρτη χάρη του Χριστού, μέσα στο Ιερό Του Σώμα, την Εκκλησία, δημιουργούν προσωπικότητες ισχυρές και μεγάλες.
Εκεί, στο ιερό βάθος του ανθρώπου βρίσκεται η καρδιά, όπου, σύμφωνα με τους θεοφόρους Πατέρες, είναι ο ακλόνητος θρόνος της αγάπης του Θεού. Απελευθερωμένο αυτό το βάθος από τους διαλυτικούς ρύπους της αμαρτίας και τα ενοχλητικά παθογόνα μικρόβια της πνευματικής σύγχυσης και του αδιέξοδου εγωισμού, γίνεται παραγωγικός σταθμός ελπίδος, αγάπης και ανόθευτης ζωής.
Εμπλουτισμένο με την Χάρη του Θεού ισχυροποιεί τον άνθρωπο, τον ανακαινίζει και τον κρατά όρθιο, αγονάτιστο, αλύγιστο, ευτυχισμένο στην καθημερινότητα. Γνωρίζει και αντιλαμβάνεται αυτό που ο άγιος Μάρκος ο ασκητής επισημαίνει εύστοχα και χαριτωμένα: «Όσοι αξιωθήκαμε του θείου Βαπτίσματος, τα καλά έργα τα διαπράττουμε όχι για ανταπόδοση, αλλά για να διαφυλάξουμε την πνευματική καθαρότητα που μας δόθηκε. Κάθε έργο αγαθό που κάνουμε μας βοηθεί νʼαποφεύγουμε τα αντίθετα αμαρτωλά, αλλά δεν μας προσθέτει αγιασμό. Ο αγιασμός είναι έργο της θείας Χάριτος».
Ο γίγαντας Απ. Παύλος ομολογεί ταπεινά «Με τη Χάρη του Θεού είμαι ότι είμαι. Και η Χάρη του Θεού που έλαβα δεν πήγε χαμένη, αλλά περισσότερο απʼ όλους εκοπίασα, ώστε να παρουσιασθούν οι καρποί αυτής της Χάριτος μέσα στην ζωή της Eκκλησίας. Kαι βεβαίως δεν εκοπίασα εγώ άλλʼ η χάρη του Θεού που είναι μαζί μου (Aʼ Kορινθ. 15,10). Eκείνους που ταπεινώνεται και αποδέχεται την πρόκληση της Xάριτος του Θεού μεταβάλλει το υπαρξιακό του βάθος σε πνευματικό υδροφόρο ορίζοντα, σε ανεξάντλητη πηγή εσωτερικής δύναμης. Έτσι διασώζει την προσωπικότητα του από ότι άσχημο και άστοχο και εμπλουτίζει την ύπαρξη του με τις πλούσιες δωρεές της θείας Αγάπης. Γίνεται ταπεινό όργανο και ιερό δοχείο της ελπίδος και της ελευθερίας του Θεού, γιʼαυτό είναι παραγωγικά πνευματικά δυνατός και ηθικά αναγεννημένος. Χορτασμένος πνευματικά, χορταίνει και διοχετεύει αυτό τον βαθυκάρδιο χορτασμό του στους εν Χριστώ αδελφούς του. Eξάλλου, στο βαθειά κρυμμένο βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης κρύβονται οι θησαυροί, που λυτρωτικά λειτουργούν και αναγεννητικά εργάζονται στον άνθρωπο και την κοινωνία του.
Βʼ
Ο Χριστός, βαθύς και γνήσιος ερευνητής της ανθρώπινης ύπαρξης, βαθύς και γνήσιος συνοδοιπόρος του ταλαίπωρου ανθρώπου,υπέδειξε με αγάπη την στροφή προς το βάθος. Για την λυτρωτική αναγέννηση και την ελπιδοφόρα ανακαίνιση. Μέσα από το άγνωστο προσωπικό βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης ξεκινάει ο δρόμος προς την ελπίδα ή την πόγνωση, την αλήθεια ή το ψεύδος, την προσωπική μεταμόρφωση ή την ατομική συντριβή.
Γιʼαυτό και αυτή ακόμη η ατελής και σε πολλά άτολμη αρχαιοελληνική σκέψη μιλούσε για την αναγκαιότητα της μελέτης, της αναζήτησης και της προσέγγισης του βάθους. Το γνωστό «ένδον σκάπτε, ένδον βλέπε» δημιουργεί ιερό ρίγος στις ανύσταχτες καρδιές και δυνατές συνειδήσεις. Mέσα από το ιερό σώμα της ιστορίας αναδύονται συγκλονιστικές περιπτώσεις ανθρώπων, που γονατίζοντας στο αθέατο βάθος υψώθηκαν λυτρωτικά, γενναία και ελευθερογόνα. Μέσα από το γονάτισμα μεταλλάχτηκαν πνευματικά ηθικά και αναγεννήθηκαν. Διέσωσαν αγωνιστικά την ελευθερία του προσώπου τους με την Χάρη του Θεού και διεσώθηκαν. Αφουγκράστηκαν την ευλογημένη προτροπή του Θεού, που αποτελεί το άνθισμα της ελπίδος σʼ ένα κόσμο που βυθίζεται στο σκοτάδι της απόγνωσης? σε μια εποχή που κρύβει το Θεό και σκοτώνει τον άνθρωπο, για να πελαγοδρομεί μέσα στα σκοτεινά κυκλώματα της αστοχίας και του αργού, βασανιστικού θανάτου, και την εφάρμοσαν στην άγρια αυτή καθημερινότητα τους.
Αβαθείς, αστήρικτοι, πνευματικά κενοί και ηθικά αρνητικοί κινούμαστε οι πιο πολλοί επιπόλαια, άρρυθμα, βασανιστικά, αποτυχημένα. Αν θελήσουμε να σκύψουμε ελάχιστα μέσα μας και φωτίσουμε αυτό τον χώρο με τον προβολέα της εν Χριστώ αλήθειας τρομάζουμε. Δεν διαθέτουμε τον οπλισμό της αντοχής να περάσουμε στην λυτρωτική «περιπέτεια» της αναγέννησης. Έτσι η κοινωνία είναι γεμάτη από «αβαθείς» υπάρξεις, που κινούνται σʼαυτή.
Ο Χριστός όμως άνοιξε τον δρόμο. Και υπέδειξε την ευλογημένη και σώζουσα ανατροπή που «περνάει» από την αναγέννηση του προσωπικού μας βάθους. Και συνεχίζει την ανακαίνιση και την μεταμόρφωση του ανθρώπου και της κοινωνίας του, γιατί τα βάθη ατενίζουν ελπιδοφόρα τα ελκυστικά ύψη. Δεν μπορείς να φτάσεις τα ύψη, όταν δεν βηματίσεις στα βάθη. Αυτό δεν απεκάλυψε ο ίδιος ο Χριστός;
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ