- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 07 Δεκεμβρίου 2007 02:00
-
Εμφανίσεις: 690
Eπιμένουμε να υπογραμμίζουμε την κρίση, που διέρχεται ο άνθρωπος σήμερα και την οποία εκφράζει με την ζωή και το έργο του, σαν κύρια και βασική πηγή τροφοδοσίας και στήριξης όλων των κοινωνικών και παγκόσμιων δεινών, γιατί αυτό αποτελεί το θεμελειώδες απόσταγμα μιας έντιμα καθαρής και αληθινής παρατήρησης. O άνθρωπος, σαν ψυχοσωματική ύπαρξη και δύναμη, έχασε την βαρύτητά του και στο προσκήνιο της άγριας καθημερινότητας προβλήθηκε ένα γερασμένο ομοίωμα ανθρώπου. Yπάρχει η μηχανή, που κυριαρχεί στην ιστορία. O άνθρωπος μεταβλήθηκε σε ρομπότ, που κινείται στις ράγες της ανάγκης και του ευτελούς υλιστικού σχεδιασμού ?σπέρνοντας ανέμους και θερίζοντας θύελλες.
Eλάχιστα ή σχεδόν καθόλου ενδιαφέρεται για το ψυχοσωματικό του ανέβασμα? το ποιοτικό του άνθισμα? την εσωτερική του ισορροπία. Aιχμάλωτος στις αναζητήσεις της σάρκας? τραγικός γυρολόγος στους δρόμους της υλιστικής αγωνίας? με ακρωτηριασμένα τα πνευματικά του μέλη και ατροφικά τα ηθικά του στηρίγματα ζητιανεύει ελπίδα στης απελπισίας τους μονόδρομους. Bυθίζεται σε τέλματα αδιεξόδων. Πνίγεται στην λυματολάσπη της νύκτας. Έχει περίεργους «δεσμούς» και αισθάνεται αφόρητη την πίεση προκλητικών εξαρτήσεων, που τον αποσυντονίζουν από το αληθινά αγέραστο και αγέραστα τονωτικό νόημα της ζωής. O Θεός γιΆ αυτόν είναι ο μεγάλος ξένος? ο ασυγκίνητα άγνωστος, ενώ την ίδια στιγμή σύρεται και φθείρεται αιχμάλωτος νοθευμένων αξιών? επικίνδυνων «θεοτήτων»? αρρωστημένων εγκεφάλων.
Mόλις πριν ελάχιστες μέρες σημειώθηκε στον τύπο και επιβεβαίωσε τους ανήσυχους προβληματσιμούς μας: «Eξαρτημένοι τρείς στους δέκα Έλληνες. Aυξάνεται ο αριθμός των εθισμένων στο κάπνισμα, το αλκοόλ και τον τζόγο με εγκεφαλικές λειτουργίες ανάλογες των χρηστών ουσιών. Aιχμάλωτοι των καταχρήσεων: 250.000 Έλληνες στο αλκοόλ? 100.000 στον τζόγο? 45% στο κάπνισμα? 30.000 στην ηρωίνη» (ΈΘνος).
Ένα ανταριασμένο κύμα ανθρώπων διέρχεται βαθειά και βαρειά κρίση ταυτότητας. Xάνει και χάνεται στον λαβύρινθο της ασωτείας έτοιμο να συλληφθεί στα δόντια του Mινώταυρου, που λέγεται θάνατος.
Παρατηρεί, εύστοχα και πονεμένα, ο Φώτης Kόντογλου: «Nα δούμε ακόμα που θα φτάξουμε! Δεν αφήσαμε βρώμιά, δεν αφήσαμε πονηρό διαλογισμό που να μην τον γράψουμε με την μεγαλύτερη αδιαντροπιά. Ξεχαλινωθήκαμε πιά ολότελα. Γινήκαμε ένα τρελό κοπάδι, που μας σαλαγά ο διάβολος με μιά βουκέντρα, κι εμείς τρέχουμε λαχαναισμένοι H ελευθερία που δώσαμε στον εαυτό μας, με την διεστραμμένη γνώμη μας, γίνηκε τυραννία και μας κάνει ότι θέλει» (Φώτης Kόντογλου, Mυστικά ¶νθη, εκδ. Aστήρ, Aθήνα 1987).
Kι ενώ το κακό καλπάζει? ενώ τα δεινά αυξάνονται κι οι κοινωνίες ραγίζουν επικίνδυνα οι όρθιες και ανένταχτες? οι ελεύθερες και δυνατές συνειδήσεις, που δεν γονάτισαν από την ευτέλεια του υλιστικού ογκόλιθου, ώστε να υποστούν την βαθειά και βαρειά κρίση, είναι ελάχιστες. Kοιτάζουν από μακρυά θολωμένα? περίλυπα? βασανισμένα και δεν αντιδρούν. Xάνονται αδύναμα στην ολοσκότεινη σκιά των πολλών. Eξασθενημένα αντικρύζουν το μαστίγωμα και την αύξηση της κρίσης. Δυστυχώς!
Πιστεύουμε πως και οι καταλήψεις, που συχνά σηματοδοτούν τις σχολικές κοινότητες, με τα συγκεκριμένα θολά και αβαρή αιτήματα, επαυξάνουν την βεβαιότητά μας για την κρίση του ταλαίπωρου κοινωνικού μας σώματος. Aν προσθέσουμε τα ποικίλα έκτροπα εντροπής, που συμβαίνουν στις σχολικές αίθουσες τις δύσκολες μέρες των καταλήψεων (περί αυτών όλοι μας λάβαμε γνώση από τα δελτία ειδήσεων), τότε επιβεβαιωνόμαστε δραματικά.
Mια και κινούμαστε στον πολύπαθο χώρο της νεότητας, ας ανακοινώσουμε κάποιες δημοσιογραφικές σημειώσεις, που συνηγορούν για το μέγεθος και την έκταση της κρίσης:
«?Φροντιστήριο? στα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια!
Θεριακλήδες και πότες από τα θρανία!
34-35% (αγοριών- κοριτσιών) καπνίζουν, με μέση ηλικία έναρξης περίπου τα 14 χρόνια (τα αγόρια καπνίζουν καθημερινά 23 τσιγάρα και τα κορίτσια 17).
12,2% αγοριών και 13,5% κοριτσιών πίνουν αλκοόλ κάθε μέρα.
34,15% μαθητών και 21,08% μαθητριών πίνουν μια φορά την εβδομάδα
10,16% μαθητών και 7,62% μαθητριών πίνουν τρείς φορές την εβδομάδα» (Eφημ. AΠOΓEYMATINH)
Kαι ακόμη! «Aπό 7 χρονών αρχίζουν να καπνίζουν και να πίνουν... Tα ποσοστά των παιδιών 7-9 χρονών που καπνίζουν είναι οριακά (1,1% των αγοριών και 0,2% των κοριτσιών) ενώ πίνει το 2,1% των αγοριών και το 0,7% των κοριτσιών. Στις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες τα ποσοστά των παιδιών που καπνίζουν ή πίνουν αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και φτάνουν, για τις ηλικίες 16-18 χρόνων, το 50% ή και παραπάνω. Tο INKA υποστηρίζει ότι τα Eλληνόπουλα βρίσκονται στην πρώτη θέση στην κατανάλωση προϊόντων καπνού και αλκοόλ σε σχέση με τους νέους της υπόλοιπης Eυρώπης.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα:
Oι νέοι μας μέχρι 12 χρονών διαθέτουν το 11% από το χαρτζιλίκι του για την αγορά τσιγάρων και αλκοόλ. Στις ηλικίες 13-15 χρονών το αντίστοιχο ποσοστό ανεβαίνει στο 32% και στις ηλικίες 16-18 χρονών στο 47%».
Θα διερωτηθεί, ίσως εύλογα, ο κάθε ένας που διαβάζει αυτές τις σκέψεις: Tο κάπνισμα και το αλκοόλ θερμομετρούν την κρίση του ανθρώπου; Θα απαντήσουμε μονολεκτικά και απόλυτα. Bεβαιότατα. Kαι γιΆ αυτό γιατί η χρήση και η κατάχρηση τσιγάρων, αλκοόλ κλπ από τους νέους προϋποθέττουν ασύδοτη πρακτική ζωής, γονεϊκή αδιαφορία ή γονεϊκός επικίνδυνος αφησυχασμός, χρήμα μπόλικο, αρκετός χρόνος χαμένος, ξενύχτι απληθωρικό, διάθεση ασυδοσίας, υποτίμηση των κινδύνων και φονική υπερτίμηση της αντοχής του νεανικού σώματος, αδιφάγο παιχνίδι στην νύχτα και την αιφνιδιαστική εξαλλοσύνη της.
Mήπως, λέμε μήπως, η φωνή που ξεπετάγεται από νεανικούς στίχους και τραγουδιούνται από τα συγκροτήματα «Tρύπες», «Ξύλινα Σπαθιά», «Eνδελέχεια» κλπ των σύγχρονων καλοταϊσμένων νέων αποτελεί αναγνώριση της κρίσης και έκφραση βοήθειας για τους ταλαίπωρους νέους μας;
Oι στίχοι είναι εκφραστικοί. Aρνούνται τους μεγάλους και την απαράδεκτη διαγωγή τους.
«Mην κοιμάστε
Tην δική μας τη φωνή να τη φοβάστε...
Tι κοιτάτε;
Που θα βρείτε αλλού να πάτε;
Σας τυφλώνει σαν κυκλώνας η αλήθεια σας κυκλώνει...»
Kαι με τόλμη θα συνεχίσουν:
«Ξεγραμμένες μανάδες
Ξεπεσμένοι μπαμπάδες
Xρόνια τώρα, νεκροί εραστές.
Tης ζωής τους ο χώρος,
σιωπηλή λεωφόρος,
που γυρεύει μια πόρτα στο χθες».
Ένας φωτισμένος σύγχρονος μάρτυρας και τολμηρός ομολογητής της συγκλονιστικής υπέρβασης της κρίσης μέσα σΆ αυτό ?τον πολιτισμό των ψοφιμιών?, ο Όσιος Iουστίνος Πόποβιτς θα τονίσει: «Tα προβλήματα της κοινωνίας, όταν συνοψισθούν εις τα βασικά των στοιχεία, δεν είναι παρά το πρόβλημα του ανθρώπου, που πολλαπλασιάζεται με τον αριθμό όλων των ατόμων εκ των οποίων αποτελείται η κοινωνία. Eκείνος που θα λύσει το πρόβλημα του ανθρώπου και θα έχει λύσει το πρόβλημα της κοινωνίας, της κάθε κοινωνίας, από την πλέον πολυάριθμον εως την πλέον ολιγάριθμον, από την οικογένειαν έως την ανθρωπότητα». (Aρχιμ. Iουστ. Πόποβιτς, Oρθόδοξος Eκκλησία και Oικουμενισμός, Θεσ/νίκη 1974, σελ. 167-168).
ΣYNEXIZETAI
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ