ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ -8-

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008 02:00
Εμφανίσεις: 559

Στις μέρες μας βιώνουμε, δραματικά και συγκλονιστικά, την κρίση του ανθρώπου. H βίωση είναι έντονη και καθημερινή. Τα γεγονότα, που με ιδιαίτερο σεισμικό ρίγος και απίθανη εκρηκτικότητα, απασχολούν τελευταία την Ελληνική κοινωνία αποκαλύπτουν το βάρος και την έκταση αυτής της κρίσης. Μια κρίση, που τεχνουργείται με απίθανα μυστικό και απαράδεκτα κρυφό τρόπο πέρα από την αλήθεια και μακρυά από την αμόλευτη προσωπικότητα του αληθινού ανθρώπου. Αυτού που ενσαρκώνει την ουσία και το τίμιο περιεχόμενο του ονόματος του. Αυτού, δηλαδή, που άνω θρώσκει. Κοιτάζει ψηλά. Αντλεί δύναμη ύπαρξης από τον Ουρανό. Τον στηρίζει και τον τρέφει η αγάπη του Θεού.
Σήμερα και κάθε μέρα αντιλαμβανόμαστε το τσάκισμα των νεύρων αντοχής του ανθρώπου, το γονάτισμα του κάτω από το καταθλιπτικό και εξουθενωτικό πέλμα υλιστικών αρχών και ευτελιστικών ιδεολογιών. Έτσι ένα τσούρμο ανθρώπων, που καμώνονται πως υπηρετούν το φως, την αλήθεια και την ανθρωπιά, σύρονται έκθετοι, αποκαλύπτονται πως είναι δούλοι των προσωπικών τους παθών, λαθών και επιδιώξεων.
Δημοσιογράφοι, έτσι προτιμούν να χαρακτηρίζονται, που πρώτη ύλη κίνησής τους δεν είναι η αγωνία για την προστασία του δημοσίου συμφέροντος ή η θυσία τους στην υπηρεσία της είδησης, που μπορεί να προστατέψει την κοινωνία των ανθρώπων από την σήψη της αθλιότητος και την φθορά των συνειδήσεων, πιάνονται έκθετοι και φανερώνονται αιχμάλωτοι σε χειρότερης μορφής δουλεία. Ραγισμένοι νευροψυχικά, εξασθενημένοι ποιοτικά, τσακιμένοι εσωτερικά, δίχως αντιστάσεις νοητικές, με φόρμα κίνησης και δράσης την υποκρισία, το ψεύδος, την διαβολή και την ασυνέπεια νομίζουν πως είναι ικανοί να διαμορφώσουν γνώση στο κοινωνικό σύνολο, αντέχουν να διδάξουν «τους εύπιστους» παρατηρητές τους, μπορούν να επηρρεάσουν την λογική, και γιατί όχι; και αυτή ακόμη την συνείδηση των ανθρώπων.
Έτσι είτε από το υψηλό βήμα του γυαλιού (τηλεόραση), είτε από την άψυχη στήλη μιας εφημερίδος, είτε από την αρθρογραφία τους σε περιοδικό, προβάλλονται με την φανταστική κομπορρημοσύνη, «χιλίων καρδιναλίων και είκοσι εισαγγελέων». Ψυχρά, προκλητικά και βέβηλα ασεβούν και αστοχούν. Ανάλογα ίσως με το ανάστημα τους είναι και η αξιολογική τους διδαχή. Λειτουργούν, όπως η κρυμμένη στο χώμα πινέζα. Αυτό μπορούν να πράξουν και αδίστακτα έτσι κινούνται.
Ο Γκαυμπελικός λόγος «ψέμα στο ψέμα, στο τέλος κάτι θα μείνει», με μία μονόπλευρη και ατροφική πειστικότητα κατευθύνει την ύπαρξη και την δράση τους. Είπαν πως αυτή η συμπεριφορά εκδηλώνεται, γιατί το «κοινό τους» αυτό θέλει, αυτό σηκώνει. Και όμως! Το κοινό, τελευταία, τολμά να τους αμφισβητεί. Τολμά με εκφραστική γενναιότητα να τους αρνείται.
Βέβαια, υπάρχουν και οι δημοσιογράφοι με την αγέραστη, την όρθια συνείδηση. Οι άνθρωποι της αλήθειας και της ελπίδας. Που τολμούν να μιλούν ανοιχτά, δίχως υπονοούμενα, αληθινά και με την δύναμη της εντιμότητας. Αυτοί προσπαθούν με τον ήσυχο και διδακτικό τους λόγο, νΆανατρέψουν τον κανόνα. Είναι όμως ελάχιστοι...
Ένα μήνα και πλέον το αναγνωστικό κοινό, έκπληκτο και βαθειά πονεμένο, αντικρίζει τις προκλητικές συγκρούσεις κάποιων, οι οποίοι ουσιαστικά έχουν ξεχάσει την δημοσιογραφική τους ευθύνη. Αντιλαμβάνεται εύκολα τις αυτοδιαψεύσεις τους και ζει την θλιβερή τους εικόνα στο φιλτραρισμένο γυαλί της τηλεόρασης. Συχνά δε αντιλαμβανόμαστε την αλλαγή του σταθμού, για να χαθεί από τον ορίζοντα της οθόνης ο ανεπιθύμητος «ξερόλας», που βυζαίνει στο ψέμα, αλλά και την αποστροφή από την συγκεκριμένη εφημερίδα.
Η πράξη όμως αυτή δείχνει: 1) Αυξημένο ποσοστό ευθύνης του απλού ανθρώπου, που αηδιάζει, 2) εντιμότητα αντιστασιακής δυναμικής και γιΆαυτό, τουλάχιστον σΆαυτή την φάση, παραμένει στην άρνηση, 3) Απάντηση γενναιότητας στην κρίση, που υποδηλοί σήψη και κυοφορεί εξασθένηση του κοινωνικού σώματος. 4) Αφήνει να αιωρείται η ελπίδα μιας ανάνηψης και αναγέννησης από τα φρικώδη ερείπια των ψυχών, των σωμάτων και των συνειδήσεων.
Σίγουρα σήμερα βιώνουμε, σαν κοινωνία, την κορύφωση της κρίσης. Ο οχετός, που έχει ξεσπάσει και απλώνεται στο έντρομο κοινωνικό σώμα, πρέπει βαθειά να μας προβληματίζει. Είχε δίκιο ο αείμνηστος γέροντας Ιουστίνος Πόποβιτς, όταν χαρακτήριζε τον πολιτισμό μας, «πολιτισμό των ψοφιμιών»!
Η ελάχιστης αντοχής αντίσταση κάτι τέτοιο φανερώνει.
Μέχρι πότε; «Βυθιζόμαστε στον αμοραλισμό» έλεγε λίγο πριν τον θάνατο του ο Ευαγ. Παπανούτσος. Η κρίση, σαν ενδημική νόσος απλώνεται βαθειά στην κοινωνία μας. Οι αξίες περιθωριοποιούνται, η αλήθεια βεβυλώνεται, η αγάπη αποϊεροποιείται κι ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φτηνό «κρέας για συνωμοσία».
Τον λόγον έχουν οι όρθιες, οι ανένταχτες συνειδήσεις. Οι άνθρωποι της ελπίδος, οι άνθρωποι του Θεού. Και δόξα τω Θεώ υπάρχει, σαν «αντίπαλο δέος» η άλλη πλευρά. Υπάρχουν οι αντιστασιακές συνειδήσεις, για να τρέμουν και να μαζεύονται οι «σαλίγκαροι» της καθημερινότητας.

Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ