- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008 02:00
-
Εμφανίσεις: 824
Με ανυπόκριτη οδύνη και αληθινή συγκίνηση η τοπική Εκκλησία της Λευκάδας και της Ιθάκης αποχωρίζεται τον επί σαράντα ολόκληρα χρόνια πνευματικό πατέρα και ποιμενάρχη της.
Ο μέχρι προχθές Επίσκοπός μας, ο «πατήρ Νικηφόρος» -όπως τον είχαν πρωτογνωρίσει εδώ κι εξήντα χρόνια κι όπως του άρεσε μέχρι σήμερα να τον αποκαλούν- αναχώρησε από τη γη των στεναγμών και της οδύνης με προορισμό το Βασίλειο του Θεού, το λιμάνι της ατέλειωτης Χαράς.
Βαθιά και ειλικρινά πιστός στον Θεό που κήρυττε και διακονούσε, δεν παρέλειπε να προσεύχεται με δάκρυα στο ταμιείον του, να λειτουργεί ?όσο μπορούσε-, να εκκλησιάζεται πρώτος (από την αρχή του Όρθρου και όχι στη μέση, όπως προβλέπεται για τους αρχιερείς), να μεταλαμβάνει τακτικά των αχράντων μυστηρίων.
Περίλαμπρο κόσμημα για την Εκκλησία της Ελλάδος. Σιωπηλός βράχος προσευχής και σύνεσης στις συνεδριάσεις της Ιεράς Συνόδου.
Αληθινός ποιμένας για την «λαχούσαν αυτώ επαρχίαν», με αδιάπτωτο το ενδιαφέρον για τους φτωχούς και τους ασθενείς ακόμη κι απΆ το κρεβάτι της δικής του ασθένειας, με στοργική έγνοια για όσους ναυάγησαν πνευματικά και ξέκοψαν απΆ την αγία ποίμνη του Χριστού. Περιόδευε συνέχεια στα χώρια και τις πόλεις της Μητρόπολής μας. Λειτουργός και κήρυκας πάντοτε σε πανηγύρια, λιτανείες, εσπερινούς, λειτουργίες, περιστασιακές τελετές?
Διαπρύσιος κήρυκας του Θείου Λόγου, σε εποχές υλιστικών προσκομμάτων και κατά κόσμον δοκιμασίας για τους πιστούς. Μακριά από ανούσιες ρητορείες. Με λόγο μεστό και στιβαρό, λόγο ευθύνης και ποιμαντικής αγωνίας.
Ταπεινός λειτουργός του Υψίστου, δίχως υπερβολές, με κατανόηση για το πολυμέριμνο εκκλησίασμα, δίνοντας έμφαση στην ουσία, με διαρκή λαχτάρα για τον ¶ρτο της Ζωής?
Διακριτικός εξομολόγος, καθοδηγούσε πνευματικά πολλές ψυχές ?και σαν επίσκοπος ακόμη, μέχρι τέλους.
Ακριβής τηρητής των ιερών κανόνων, προσεκτικός πάντα στην επιλογή των κληρικών. Έκλαιγε για πολλές μέρες, όταν αναγκαζόταν να αποκλείσει από την ιερωσύνη πρόσωπα που είχαν υποκύψει σε πνευματικές παγίδες και όφειλε να τους αποκλείσει από το θείο υπούργημα.
Πρόθυμος πάντα να δώσει την ευλογία του για τις πνευματικές και φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες των συνεργατών του, κληρικών και λαϊκών.
Έτοιμος να εμπνεύσει νέες μορφές ποιμαντικής δράσης ?όσο τουλάχιστον η ηλικία του το επέτρεπε.
Φάρος φωτεινός για τα πνευματικά του παιδιά, όταν το σκάφος της Εκκλησίας κλυδωνιζόταν από σκάνδαλα και πειρασμούς σε γειτονικές περιοχές ή ανά το πανελλήνιο.
Ολότελα φτωχός! Αδύναμος να καταβάλει τα έξοδα της νοσηλείας και της περίθαλψής του στα δύσκολα γηρατειά του! Δυο ευτελείς αρχιερατικές στολές διέθετε: μία για τον χειμώνα και μία για το καλοκαίρι? Μία μίτρα, μία ράβδο. Δεν δεχόταν δώρα! Αρχιερατικό μανδύα δεν έραψε ποτέ του, καθώς δε δεχόταν για τον εαυτό του τιμές που αποδίδονταν σε βυζαντινούς αυτοκράτορες.
Πρώτος ο ίδιος διέθετε στα εκκλησιαστικά ιδρύματα τον οβολό του. Κάποια φιλοδωρήματα που έδιναν σε νεκρώσιμες τελετές οι συγγενείς των κεκοιμημένων, ο «δεσπότης» -τίτλος που απεχθανόταν- δεν καταδεχόταν να τα βάλει στην τσέπη του, αλλά τα δώριζε στο Γηροκομείο, το Οικοτροφείο, τις Κατασκηνώσεις? Από όσους είχαν τη δυνατότητα? Στους μη έχοντες δεν άφηνε περιθώρια ούτε να το σκεφτούν.
Απέφευγε τις συγκρούσεις, ακόμη κι αν του στοίχιζε σε προσωπική πίκρα και οδύνη. Διακριτικός, με σεβασμό, με κατανόηση?
Δεν χρειάστηκε σχεδόν ποτέ να μετατρέψει σε «ράβδο παιδεύσεως» το ραβδί του Καλού Ποιμένα που η Εκκλησία, δια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, του έδωσε να κρατάει στα χέρια ?ένα καλοκαιριάτικο πρωινό, 7 Ιουλίου 1968, στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών.
Η Λευκάδα υποδέχτηκε το 1947 έναν λαϊκό ιεροκήρυκα της «ΖΩΗΣ», 29 μόλις ετών, από την Καλαμάτα, τον κ. Νικόλαο Δεδούση. Αναφώνησε «άξιος» στο μοναστήρι της Φανερωμένης, όταν έλαβε τους δύο πρώτους βαθμούς της ιερωσύνης από τα σεβάσμια χέρια του προκατόχου του, μητροπολίτη Δωροθέου ?του «Γέροντα», όπως τον έλεγε κι ο ίδιος.
Οι Λευκαδίτες (Σύλλογοι Γονέων κλπ.) διεκδίκησαν δυναμικά το 1948 το διορισμό του ως μόνιμου ιεροκήρυκα στο νησί μας. ΑπΆ την πόλη μέχρι τα δύσβατα χωριά της νότιας και της κεντρικής Λευκάδας περιόδευε με τα πόδια σε κάθε ευκαιρία ο ιεροκήρυκας π. Νικηφόρος. Κορυφαίος ρήτορας, συνέβαλε στην πνευματική καλλιέργεια των αγαπημένων του Λευκαδίων και Ιθακησίων.
Όσοι τον είχαν κατηχητή, θυμούνται τα φλογερά χριστιανικά μηνύματα που έπαιρναν, παρακολουθώντας τα «κατηχητικά» που ο ίδιος οργάνωσε για όλες τις βαθμίδες. Οργάνωσε «κύκλους Αγίας Γραφής», τη «χριστιανική πρόνοια», διαλέξεις και γιορτές στο ΠΑΝΘΕΟΝ.
Οι ευγενείς και φιλόξενοι Λευκαδίτες ?έτσι μας χαρακτήριζε- συγκινημένοι τον προέπεμψαν, όταν αναχώρησε το 1955 για την Φωκίδα, καθώς δεν άντεχε το κλίμα του νησιού που έμελλε να τον φιλοξενήσει για πάντα?
Αρνήθηκε επίμονα να αναδειχθεί στον τρίτο βαθμό της ιερωσύνης για άλλες μητροπόλεις, που ο μεγάλος αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος του πρότεινε. Αρνήθηκε αρχικά και για τη Λευκάδα. Δεν ήθελε να διοικεί και να προΐσταται επιβλητικών ακολουθιών. Προτιμούσε να λειτουργεί στους ναούς και τα ξωκλήσια των χωριών, να κηρύττει τον λόγο του Θεού στους απλοϊκούς ανθρώπους της υπαίθρου, να διαλέγεται με τους εγγράμματους, να εξομολογεί? Σαν ένας απλός, αλλά εργατικός και ευσεβής ιεροκήρυκας ονειρευόταν να παρουσιαστεί μπροστά στο κριτήριο του Θεού. Είχε βαθιά συναίσθηση της πνευματικής του ευθύνης.
Μετά την παραίτηση του «Γέροντα», αναγκάστηκε να κάμψει τις αντιρρήσεις του μπροστά στο θέλημα του Θεού. Ο Γέροντας Δωρόθεος τον είχε προτείνει, τα πνευματικά του παιδιά στη Λευκάδα τον διεκδικούσαν και του υπόσχονταν βοήθεια και συμπαράσταση. Ο επίσκοπος Νικηφόρος δεν ήταν εκλεκτός της δικτατορίας, όπως θα πουν οι ανόητοι κι οι αφελείς? Ήταν θεοπρόβλητος και λαοπρόβλητος Μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης.
Οι Λευκαδίτες δεν περιμένουν από ξενομερίτες να τους πληροφορήσουν για το ποιόν του πολιού ιεράρχη τους? Ο επίσκοπος Νικηφόρος έζησε ανάμεσά μας. Έδρασε. Όταν χρειαζόταν, δυναμικά. ¶λλοτε, αθόρυβα, εν τω κρυπτώ. Τον είδαμε να λειτουργεί στις πόλεις και στα χωριά μας. Τον ακούσαμε να μας απευθύνει πατρικά λόγια οικοδομής. Οσφρανθήκαμε την πνευματική ευωδία του αγιασμένου βίου του. Γευθήκαμε την πνευματική τροφή των λόγων, των έργων και μόνης της παρουσίας του. Αισθανθήκαμε το χέρι του να μας κρατάει όταν η πίστη μας στους ποιμένες κλυδωνίστηκε, βλέποντας παραστρατήματα αλλωνών.
Το 1974, όταν εκθρονίστηκαν οι 12 «ιερωνυμικοί» αρχιερείς, οι Λευκαδίτες φοβήθηκαν πως ακολουθούσε η σειρά του επισκόπου τους. Έπεσαν στα γόνατα, παρακάλεσαν και ο Θεός τους χάρισε τον πνευματικό τους πατέρα? Μέχρι προχθές?
Προχθές δεν τέλειωσαν όλα. Προχθές άρχισε το φωτεινό ταξίδι για την αιώνια ζωή, στην αγκαλιά του Θεού. Η ψυχή του φλογερού αυτού κήρυκα της Ανάστασης πλέον «προσδοκά ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος»! Μέχρι τέλους αναρωτιόταν: άραγε θα σωθώ;
Αν μπορούσε να μας μιλήσει το σεπτό στόμα του, θα μας επαναλάμβανε τον αποχαιρετισμό που δανείστηκε απΆ τον Απόστολο Παύλο, για να κλείσει το τελευταίο του κήρυγμα στη Λευκάδα, απΆ τον ψηλό άμβωνα της Μητρόπολης, λίγο πριν ταξιδέψει για την ¶μφισσα:
«Το λοιπόν, αδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, το αυτό φρονείτε. Και ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης έσται μεθΆ υμών. Αμήν».
Μακάρι οι ευχές του να μας συνοδεύουν, ορφανούς πια από πνευματικό πατέρα και επίσκοπο, και να μας χαρίσουν Ποιμενάρχη, που θα βαδίζει στα φωτεινά ίχνη του επισκόπου Νικηφόρου, του Καλού Ποιμένα μας, του όντως Σεβασμιωτάτου!
ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΖΑΜΠΕΛΗΣ