- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008 02:00
-
Εμφανίσεις: 601
Η εξεύρεση της καθημερινής τροφής αποτελεί μόνιμη μορφή αγωνίας του ταλαιπωρημένου ανθρώπου. Μέσα σΆαυτό το περίεργο σκάμμα αμύνης και αντίστασης ξοδεύεται η ικμάδα ζωής, εξαντλείται η δύναμη και αργοσβήνει ο δυναμισμός του. Το ερώτημα «τι θα φάμε σήμερα;» επίμονο, φθοροποιό, αγχώδες, βασανιστικό και αδηφάγο, αδιάκοπα τροφοδοτεί τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις όλων σχεδόν των ανθρώπων. Έτσι φαίνεται πως σήμερα ο άνθρωπος είναι μόνο σάρκα, στο είδωλο της οποίας ξοδεύει κάθε προοπτική ζωής στο παρόν και επενδύει για το μέλλον.
Αν όλη αυτή η «σπουδή» για την σάρκα, που κάποια ξαφνική στιγμή είναι πολύ απλό να «χτυπηθεί» από την μολυσματική δράση μικροβίων και να εξασθενήσει, αιχμαλωτίζει την ανθρώπινη ύπαρξη και την οδηγεί σε αδιέξοδο, δεν θα έπρεπε τότε το βάρος της αγωνίας να πέφτει στην «τροφοδοσία» της αθάνατης ψυχής; Η «τροφή» της ψυχής, που δεν αλλοιώνεται ούτε φθείρεται, δεν θα έπρεπε να αποτελεί το πρωτοκύτταρο της αγωνίας και το δομικό στοιχείο κάθε προσπάθειάς μας;
Γνωρίζουμε δε, το αποδέχεται η επιστημονική ιατρική έρευνα, πως μια ψυχή ελεύθερη, απείραχτη, αγονάτιστη, υγιής αποτελεί την ουσιαστική πηγή υγείας του ανθρώπου. Όταν, λοιπόν, «τρέφεται» η ψυχή, δυναμώνει η ανθρώπινη ύπαρξη και διασώζεται. Αρκεί να τρέφεται με την ζωηφόρο ελπίδα της αγάπης και της ελευθερίας του Χριστού.
«Ο Ιησούς», επισημαίνει ο ¶γιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «ας είναι η γλυκειά μελέτη της καρδιάς σου, ο Ιησούς ας είναι το εντρύφημα της γλώσσας σου. Ο Ιησούς ας είναι η διαρκής απασχόληση και σκέψη του νου σου. ΜΆ ένα λόγο ο Ιησούς ας είναι η αναπνοή σου. Και ποτέ να μην κουράζεσαι επικαλούμενος τον Ιησού?Γιατί, γνώριζε ότι, όταν ένας εραστής είναι μακρυά από το αγαπημένο του πρόσωπο, δεν μπορεί να παρηγορεί με άλλον τρόπο τον πόθο και τον έρωτα του, παρά μόνο με τη συνεχή ενθύμηση και μνήμη του ονόματος του αγαπημένου προσώπου?Ανασκαλεύοντας με τη νοερά αυτή προσευχή και βγάζοντας το χώμα και τη στάχτη των παθών και των πονηρών λογισμών και προλήψεων από την καρδιά σου, που έχει μέσα της χωμένη τη σπίθα της υπερφυσικής Χάριτος του Θεού, θα βρεις κι αυτή τη σπίθα, που ήρθε να βάλει ο Χριστός στη γη της καρδιάς σου. Και θα χαρείς χαρά ανεκλάλητη σαν θα τη βρεις και απΆ τη χαρά σου θα χύσεις γλυκύτατα δάκρυα? θα κάνεις όλον τον εσωτερικό σου άνθρωπο ναό και κατοικία του Αγίου Πνεύματος και την καρδιά σου ιδιαίτερα σαν θυσιαστήριο ιερό και αγία Τράπεζα. Τον νου σου σαν ιερέα, τη θέληση και προαίρεσή σου σαν θυσία και σαν οσμή ευωδίας, την από καρδιάς προσφερόμενη στον Θεό προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με»!
Είναι εκφραστικό, διδακτικό και τροφοδοτικό το παρακάτω ιστορικό ανέκδοτο:
«Ένας ερημίτης, πολλά χρόνια ριζωμένος, αγκυροβολημένα, «κολλημένος» με τη σημερινή έννοια, σε μια σπηλιά απόκρημνου βράχου, ζούσε με μοναδική απασχόληση την προσευχή. Ο Κύριος προνοώντας γιΆαυτόν, τον έτρεφε με θαυμαστό τρόπο: κάθε βράδυ, κοντά στο ηλιόγερμα, έβρισκε ένα ζεστό ψωμάκι στην είσοδο της σπηλιάς του. Χρόνια γίνονταν αυτό! Μια μέρα όμως επισκέφθηκε τον Ερημίτη μας ένας συνασκητής του και του υπέδειξε πως δεν ήταν σωστό να κάθεται αργός. Τον βοήθησε να κόψει καλάμια και τούΆμαθε να πλέκει πανέρια.
Σαν βράδιασε, πεινασμένος ο γέροντας και κατάκοπος πήγε στη σπηλιά του να πάρει το ψωμί του. Δεν βρήκε όμως τίποτα. Έτσι κοιμήθηκε νηστικός. Την άλλη μέρα έπλεξε με ζήλο τα πανέρια του, αλλά το βράδυ μάταια αναζήτησε το ευλογημένο ψωμάκι. Τότε κλαίγοντας παρακάλεσε τον Κύριο να του φανερώσει σε τι είχε σφάλλει, ώστε Εκείνος να πάψει να μεριμνά γΆαυτόν. ¶κουσε τότε θεία φωνή να του λέει: «Όταν ήσουν απασχολημένος μόνο με μένα, σΆ έτρεφα. Τώρα που έμαθες εργόχειρο, δίκαιο είναι να σε τρέφει αυτό!».
Κι εμείς, στριμωγμένοι στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, αιχμαλωτιζόμαστε σε αναζητήσεις «τροφών» πέρα από την αγάπη του Χριστού. Χανόμαστε στο έρημο δάσος της μεγάλης απουσίας Του. Και διαρκώς μένουμε νηστικοί, δίχως ανάπαυση, προκλητικά αγωνιώντας και αχόρταστοι. Έτσι η ζωή μας δυσκόλεψε κι εμείς «νηστικοί» συρόμαστε, διασυρόμαστε, απελπιζόμαστε.
Ο Χριστός και το ιερό Του Σώμα, η Εκκλησία, είναι η ελπίδα της αδιάκοπης τροφοδοσίας μας.
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ