- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008 03:00
-
Εμφανίσεις: 643
Στην δύσκολη εποχή μας ο λόγος για την αγάπη εκλαμβάνεται σαν τυπική έκφραση αδυναμίας. Εκείνο που μετρά στην καθημερινότητα και υπολογίζεται στα άστατα και άστοχα μέτρα μας είναι ο ατομισμός, που εκτρέφεται από το συμφέρον και η αδιαφορία για τον «άλλον», που πηγάζει από τις ενοχλητικά μολυσμένες πηγές του εγωισμού. Έτσι η απομόνωση, σαν σκληρό τίμημα μιας ανύπαρκτης ή κίβδηλης αγάπης, εγκλωβίζει τον καθένα μας στο εαυτό του.
Τον φυλακίζει στο πνυκτικό του «εγώ». Και αρχίζει να πληγώνει, φθοροποιά και ψυχοσωματικά, τους περίεργους διακινητές και υπηρέτες τέτοιων νοσογόνων αντιλήψεων και πρακτικών ζωής.
Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης, βαθύς ερευνητής και τίμιος μελετητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, που ο ιερός του λόγος λειτουργεί σαν ακριβής μαγνητικός τομογράφος, επισημαίνει εύστοχα και οριοθετεί με ακρίβεια, διδάσκοντας όλους μας: «Η αγάπη, ως προς την ποιότητά της είναι ομοίωση με τον Θεό, όσο βέβαια είναι δυνατόν στους ανθρώπους. Ως προς την ενέργειά της, είναι μέθη της ψυχής. Ως προς δε τις ιδιότητες της, είναι πηγή πίστεως, άβυσσος μακροθυμίας και θάλασσα ταπεινώσεως».
Δυνατός ο λόγος του Αγίου Ιωάννου. Όταν βαθειά τον μελετήσουμε βρίσκουμε πολλές και γενναίες απαντήσεις για την ολισθηρότητα και το ξέφρενο της ζωής μας. Μπορούμε να αντιληφθούμε, γιατί οι καρδιές μας δεν ανασαίνουν στον ρυθμό της αγωνίας του αδελφού μας, που έμπονα και μαρτυρικά κινείται και υπάρχει δίπλα μας, γιατί μοιάζουμε σαν τον σκαντζόχοιρο, κουλουριασμένοι στα εφιαλτικά αγκάθια των δικών μας ανάδελφων προτιμήσεων, των δικών μας παθών και λαθών. Και πνιγόμαστε στην φονική λυματολάσπη των ατομικών μας επιλογών.
Η αγάπη είναι αναστάσιμη δύναμη. Που ανθίζει δημιουργικά τις καρδιές. Κινεί αγαπητικά τις υπάρξεις. Ενώνει λυτρωτικά τις προσωπικές ? όχι ατομικές ? αγωνίες και πιστεύει στην αληθινή συντροφικότητα. Ενώ ταυτόχρονα είναι τέλεια, αμόλευτη φιλάνθρωπη στάση. Έτσι που μέσα από τον συνάνθρωπο φτάνουμε στον Αναστημένο Θεάνθρωπο. Kαι τότε είμαστε οι γνήσιοι μιμητές του Χριστού.
Πως φτάνουμε εκεί; Ας ακούσουμε τον άγιο του θείου Φωτός, τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο:
«Αυτό είναι φιλανθρωπία:
Να ευεργετείς τους εχθρούς και να τους αγαπάς σαν φίλους?να εύχεσαι για όλους όσοι θέλουν το κακό σου, και για όλους να έχεις ίση αγάπη μέσα στην καρδιά σου, και για χάρη όλων να δίνεις κάθε μέρα την ζωή σου?Αυτά παιδί μου, θα σε κάμουμε μιμητή του Κυρίου, και θα σε δείξουμε αληθινή εικόνα του Πλάστη, και μιμητή της θείας τελειότητος σε όλα».
Η αγάπη είναι δύναμη ανατροπής κάθε μειοδοτικής κίνησης, κάθε υποτιμητικής στο ανθρώπινο πρόσωπο προσπάθειας. Αν αυτή χρωμάτιζε έντονα και χαρακτήριζε ιδιαίτερα την ζωή μας θα είχαμε κερδίσει το σήμερα και το αύριο, το «νυν» και το «πάντοτε». Αυτό όμως σημαίνει ευτυχία.
Επιμένουμε στην αγάπη, γιατί αυτή είναι ο πλουτοφόρος αγωγός της ζωής και το δημιουργικό κύτταρο της προσωπικής και κοινωνικής ευημερίας
Καταργεί και καταλύει κάθε μειοδοτική κίνηση και ισορροπεί την ανθρώπινη κοινότητα. Προβληματίζει θετικά, οικοδομεί δημιουργικά, διασώζει αληθινά και διδάσκει διαχρονικά.
Είναι έσχατη πράξη θυσίας και ελπίδος.
Στο Λειμωνάριο αναφέρεται για έναν ενάρετο μοναχό, τον Λέοντα τον Καππαδόκη, ο οποίος διακρινόταν ιδιαίτερα για την ταπείνωση και την αγάπη που είχε προς όλους. «Κάποτε, βάρβαροι λεηλάτησαν όλη την χώρα εκείνη, και άλλους μοναχούς θανάτωσαν, άλλους τους αιχμαλώτισαν. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν τρεις Αββάδες. Για να ελευθερώσουν τον έναν από αυτούς οι βάρβαροι ζήτησαν από τον Επίσκοπο της πόλεως εικοσιτέσσερα χρυσά νομίσματα, αυτός όμως είχε μόνον οκτώ. Πήρε τότε ο αββάς Λέων τα οκτώ νομίσματα, βγήκε στην έρημο όπου ήσαν οι βάρβαροι, και τους παρακαλούσε λέγοντας: «Πάρτε εμένα και τα οκτώ νομίσματα και απολύστε αυτούς, διότι είναι ασθενείς και δεν μπορούν να σας υπηρετήσουν. Εγώ όμως είμαι υγιής και σας υπηρετώ». Τότε οι βάρβαροι πήραν αυτόν και τα οκτώ νομίσματα και απέλυσαν τους τρεις Αββάδες. Πήγε λοιπόν ο αββάς Λέων μέχρις ενός σημείου μαζί τους και, επειδή εξαντλήθηκε, τον αποκεφάλισαν. Εκπλήρωσε έτσι ο Αββάς τον λόγο της Γραφής. «Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού». Aυτή είναι τρισμέγιστη, τέλεια πλουτοφόρος και γνήσια θυσιαστικά Aγάπη. Που μέσα της περικλείει αναστάσημες ελπίδες. Aγάπη Xριστού? «δίχως όρους και όρια».
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ