ΕΚΛΟΓΗ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ: Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 02 Μαΐου 2008 03:00
Εμφανίσεις: 1057

- Ο ρόλος των πιστών στην διαδικασία ανάδειξης του νέου μας Μητροπολίτη.
- Γιατί το πρόσωπο του π. Νικηφόρου συγκεντρώνει την καθολική αποδοχή των Λευκαδίων Οι Χριστιανοί της Λευκάδας και της Ιθάκης, απορφανισμένοι μετά την εκδημία του επί σαράντα χρόνια (1968-2008) σεβάσμιου ποιμενάρχη μας π. Νικηφόρου Δεδούση, περιμένουμε την εκλογή του νέου πνευματικού μας πατέρα. Αγωνιάμε να πληροφορηθούμε ποιος θα είναι «ο επόμενος» -όπως έλεγε ο αείμνηστος, αναφερόμενος στο διάδοχό του. Δεν υπάρχει απλή περιέργεια, αλλά ειλικρινές ενδιαφέρον να γνωρίζουμε τι και πόσα θα πρέπει να προσδοκάμε από το νέο ποιμενάρχη μας, αν και πόσο μπορούμε να αναπαυθούμε μετά την εκλογή του, αν το όνομα που θα δεχθεί το ευχετικό επιφώνημα «άξιος!» (στη χειροτονία και) στην ενθρόνισή του θα ηχήσει χαρμόσυνα, μελαγχολικά ή αινιγματικά.

α. Δικαιούνται οι πιστοί να συμμετέχουν στις εκλογές επισκόπων;
Τέτοιες στιγμές, όσοι τολμάμε να εκφέρουμε δημόσια το λόγο μας και να καταθέτουμε ενυπόγραφα την άποψή μας περί ανέμων και υδάτων, δε δικαιούμαστε να μένουμε σιωπηλοί. Κάθε πιστός δικαιούται να προβαίνει σε εκτιμήσεις και να έχει τις προτιμήσεις ή και τις ενστάσεις του γύρω από το πρόσωπο του νέου του ποιμένα.
Είναι γεγονός πως η κείμενη νομοθεσία δεν επιτρέπει την ενεργό συμμετοχή (δια της ψήφου τους) των πρεσβυτέρων και του λαού στις εκλογές των επισκόπων της Ελλαδικής Ορθοδοξίας. Ωστόσο, η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και το Κανονικό μας Δίκαιο νομιμοποιεί την συμμετοχή σύνολης της τοπικής Εκκλησίας στη λήψη μιας κορυφαίας απόφασης που θα καθορίσει τη ζωή και την πορεία Της για τα επόμενα ...Κύριος οίδε πόσα- χρόνια.
Κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι και νομικοί (με συλλογισμούς de lege ferenda) καταθέτουν στον Τύπο θέσεις και προτάσεις για την αναμόρφωση του σήμερα ισχύοντος συστήματος εκλογής επισκόπων. (Ενδεικτικά βλ. σχετικό αφιέρωμα περιοδικού ΣΥΝΑΞΗ, βιβλία και άρθρα μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου, π. Αντωνίου Πινακούλα, καθηγ. Ι. Μ. Κονιδάρη, καθηγ. Δ. Μόσχου κ.ά.)

Θεοπρόβλητος, αλλά και λαοπρόβλητος!
Κι αν διαφοροποιούνται στις λεπτομέρειες, συγκλίνουν όμως στην ουσία: ο επίσκοπος δεν αρκεί να είναι θεοπρόβλητος? εξίσου οφείλει να είναι και λαοπρόβλητος. Το τόνιζε σε χειροτονίες ιερέων και ιδιωτικές συνομιλίες ο μακαριστός μητροπολίτης μας. Το επεσήμανε σε πρόσφατο άρθρο του και ο μητρ. Ναυπάκτου, μεταφέροντας επικαιροποιημένο τον συλλογισμό του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου: ο ποιμένας πρέπει να είναι «θεόκλητος», αλλά και «δημόκλητος» -ποτέ όμως «αυτόκλητος». Ευλογημένη συγκυρία να συμπέσει η επιθυμία των ανθρώπων με τη βούληση του Θεού!

Ψήφω κλήρου και λαού
Μια αναδρομή στην Εκκλησ. Ιστορία μας βοηθά να διαπιστώσουμε την συμμετοχή των πρώτων Χριστιανών στην εκλογή των ποιμένων τους. Οι ιεροί κανόνες θα απαγορέψουν την συμμετοχή μόνο όσων τελούν υπό επιτίμιο και του «χύδην όχλου», όχι όμως των ενσυνείδητων λαϊκών μελών της Εκκλησίας, όσων δηλ. συμμετέχουν ενεργά στη ζωή Της ...με τα ανθρώπινα σφάλματα και τις αδυναμίες τους πάντοτε.
Αυτοκρατορικές Νεαρές στα χρόνια του Βυζαντίου -όταν παρήκμασε ως ζωντανή κοινότητα η πόλις, πρότυπο δράσης και οργάνωσης της Εκκλησίας- και οι σχετικοί νόμοι του νεοελληνικού κράτους, ειδικά για την Εκκλησία της Ελλάδος, συρρίκνωσαν τη διαδικασία εκλογής επισκόπων σε προνόμιο της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, ενώ για μεγάλο χρονικό διάστημα την υποβίβασαν σε υπερεξουσία του ανώτατου άρχοντα...

Ιστορικά παραδείγματα
Και πάλι η Εκκλησ. Ιστορία των νεότερων χρόνων θα μας υπενθυμίσει πάμπολλα παραδείγματα διευρυμένων εκλεκτορικών σωμάτων για την εκλογή αρχιερέων:
- Οι αρχιερείς της Επτανήσου από την Ενετοκρατία μέχρι και την Ένωση (1864) γινόταν από τη συνέλευση των κληρικών κάθε νησιού. Η διαδικασία κατοχυρώθηκε νομοθετικά από την Ενετική Σύγκλητο (για τη Λευκάδα, από τον αρχιστράτηγο Φ. Μοροζίνι, που παραχώρησε προνόμια στους αστούς της Αγ. Μαύρας το 1685) και τη Βουλή του «Ιονίου Κράτους», ενώ έτυχε κανονικής αναγνώρισης και αποδοχής, έργοις και λόγοις, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
- Στην α? φάση της εκλογής του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχη από τα μέσα του ιθ? αι. μέχρι το 1923 συμμετείχε το Μικτό Συμβούλιο, αποτελούμενο από την Ι. Σύνοδο και εκπροσώπους των συντεχνιών και των κοινοτήτων της Πόλης.
- Ομοίως, μέχρι το 1997, στην εκλογή Πατριάρχη Αλεξανδρείας και μέχρι σήμερα (μετά τον Ιορδανικό Νόμο του 1958) στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
- Μέχρι τον μεταξικό Α.Ν. 2200/1940 οι εφημέριοι και οι επίτροποι των ενοριών (και των συναδελφοτήτων στα Επτάνησα) εκλέγονταν από τις συνελεύσεις των πιστών κάθε ενορίας.
- Κορυφαίο παράδειγμα συμμετοχής του λαού στην εκλογή των ποιμένων του, παρά τις ανεπιθύμητες εντάσεις που σημειώνονται, αποτελεί μέχρι και σήμερα η Εκκλησία της Κύπρου.

Ελεύθεροι -τουλάχιστον- να εκφραστούμε!
Ο ισχύων Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας μας (Ν. 590/1977) δεν επιτρέπει, όπως είπαμε, στο σύνολο του εκκλησιαστικού Σώματος να έχει ενεργό και αποφασιστικό ρόλο στην εκλογική διαδικασία. Μη λησμονούμε όμως, εφΆ όσον μιλάμε για θεσμούς και νομοθεσία, ότι ζούμε και κινούμαστε σε ελεύθερη Πολιτεία και δεν μας έχει στερήσει κανείς το δικαίωμα της έκφρασης.

Συνοδικότητα σε όλα τα επίπεδα
Αν θέλουμε όμως να επιμείνουμε εκκλησιαστικά και να περιοριστούμε στον χώρο των Ιερών Κανόνων, φτάνει να θυμηθούμε ότι καυχιόμαστε ?και δίκαια- για το συνοδικό πολίτευμα της Εκκλησίας μας. Ο νέος αρχιεπίσκοπος επισημαίνει τη συνοδικότητα και την προβάλλει με τα λόγια του σε κάθε ευκαιρία.
Η συνοδικότητα όμως δεν αφορά αποκλειστικά τον τρόπο λειτουργίας και λήψης αποφάσεων αποκλειστικά εντός των τειχών των συνοδικών οργάνων. Είναι μια σταθερή αρχή, πάνω στην οποία έχει θεμελιωθεί όλο το οικοδόμημα της Εκκλησίας. Είναι μια ζωογόνος δύναμη, που πρέπει να διαχέεται και να διαπερνά όλες τις δομές της Εκκλησίας: τους Προκαθημένους των κατά τόπους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών (δεν έχουμε έναν και μόνο Πάπα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά 14 ισότιμους Προκαθημένους), τις περί αυτούς Ιερές Συνόδους των επισκόπων, τις κληρικολαϊκές συνελεύσεις ?όπου υπάρχουν- μέχρι τις Ι. Μητροπόλεις (το σύνολο των εν Χριστώ αδελφών, όπως διακρίνονται ανάλογα με τα ειδικότερα χαρίσματα και τα διακονήματα που έχουν αναλάβει μέσα στο εκκλησιαστικό Σώμα: τον επίσκοπο επί κεφαλής, το πρεσβυτέριο, τους διακόνους, τον κατώτερο κλήρο και όλους τους πιστούς) και τις ενορίες.
Κάθε βαφτισμένος στο όνομα του Τριαδικού Θεού, εφΆ όσον δεν έχει αποκοπεί προσωρινά ή οριστικά από το Σώμα της Εκκλησίας («αφορισθεί») για συγκεκριμένα κανονικά αδικήματα, μπορεί αλλά και οφείλει τουλάχιστον να εκφέρει λόγο και γνώμη για τη διακυβέρνηση του σκάφους της Εκκλησίας. Οι πιστοί δεν είναι άλαλα διακοσμητικά στοιχεία, αλλά πολύτιμα οργανικά μέλη του Σώματος του Χριστού. Συγκροτούν «ποίμνιο λογικό -όχι άλογο?- της αγίας ποίμνης του Χριστού». Κι αν όλα αυτά ακούγονται όμορφα στη θεωρία, δεν απομένει παρά να μετουσιώνονται σε πράξη και βίωμα.

Τι επίσκοπο θέλουμε / χρειαζόμαστε;
Οι πιστοί δεν είναι απλοί χειροκροτητές των επισκόπων ή ακόλουθοι ? θαυμαστές των ποιμένων τους. Είναι αυτοί που θα συμπορευθούν με τον Επίσκοπό τους στις χαρές και τις δοκιμασίες, στα πανηγύρια και τους πειρασμούς της τοπικής Εκκλησίας, στην «ευδία» αλλά και στο «κλυδώνιον» που θα περάσει η Κιβωτός της σωτηρίας μας. Δικαιούνται, λοιπόν, και οφείλουν να βρουν ικανό πηδαλιούχο -και πρώτα-πρώτα από το δικό τους πλήρωμα, ανάμεσα στους συνεπιβάτες- Οι πιστοί θα οδηγηθούν «εις νομάς σωτηρίους» ή θα σκανδαλισθούν από την τυχόν αλαζονική, φιλήδονη ή φιλοχρήματη διαγωγή του. ΓιΆ αυτό:
- Αναζητούν «κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον...», «ορφανών προστάτην και χηρών, πεινώντων τροφέα, πενομένων πλουτιστήν?» για να τους διαποιμάνει.
- Χρειάζονται ποιμένα που θα αγαπάει τον τόπο και το λαό που ο Θεός του εμπιστεύεται και δεν θα αποζητά ευκαιρίες απόδρασης για γιορτές και πανηγύρια ούτε θα ποιείται τας διατριβάς του στο «κλεινόν άστυ», αφήνοντας την επαρχία του στο έλεος τοποτηρητών...
- Αποζητούν ποιμένα που έχει θέσει την χείρα επί το άροτρον για να διακονήσει ανιδιοτελώς και με αγάπη το Θεό και τον άνθρωπο, δίχως να προσδοκά από τα νιάτα του τίτλους κοσμικούς, ικανούς να γεμίσουν το βιογραφικό υποψηφίου προς αρχιερατείαν και δίχως να περιφέρεται άσκοπα στους συνοδικούς διαδρόμους και από χωρίου εις χωρίον προς άγραν επισκοπικών ψήφων...

Προσοχή: εκλέγεται ποιμένας!
Δεν μπορούμε, βέβαια, να λησμονήσουμε την ουσιώδη διαφορά της εκλογής επισκόπου από κάθε άλλη εκλογική διαδικασία. Εκλέγεται άνδρας «εις τύπον και τόπον Χριστού» -όχι βουλευτής ή αυτοδιοικητικός άρχοντας? Βασικά γνωρίσματα της «προεκλογικής περιόδου» θα πρέπει να είναι η προσευχή για να φανερώσει ο Θεός το θέλημά Του και η εμπιστοσύνη στον φωτιστικό ρόλο του Παναγίου Πνεύματος, το οποίο «ιερέας τελειοί» και «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας»... και τις Συνόδους.

Προσοχή και μετά την εκλογή...
Μετά την εκλογή θα πρέπει να κυριαρχήσει η υπακοή στην εν Αγίω Πνεύματι ληφθείσα απόφαση της Ιεραρχίας, που μπορεί να μην ικανοποιεί τις δικές μας επιθυμίες, όμως σίγουρα εντάσσεται στο σχέδιο του Θεού για την πορεία της τοπικής Εκκλησίας μας στα επόμενα χρόνια. Ο Θεός έχει το σχέδιό του και μπορεί να μεταβάλει το πικρό σε γλυκύ, παρά τις δικές μας κοντόφθαλμες παρατηρήσεις.
Σχεδιασμοί για κοσμικού και συνδικαλιστικού τύπου αντιδράσεις μόνο θερμοκέφαλοι, αδιέξοδοι και εκτός εκκλησιαστικού πνεύματος είναι. Η Εκκλησία ούτε κόμμα είναι ούτε συνδικαλιστικό σωματείο. Τα μέλη Της (πρέπει να) εκφράζονται με νηφαλιότητα, σύνεση και ευπρέπεια, χωρίς να υστερούν σε δυναμισμό και -κατΆ άνθρωπον- αποτελεσματικότητα.
Ακόμη και όταν ο λαός απογοητεύεται, επειδή η καθολική επιθυμία του δεν λαμβάνεται υπόψιν ?πράγμα καθόλου σπάνιο. Ακόμη κι όταν η απογοήτευσή του είναι μεγάλη.,..

β. Η εκλογή νέου Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης
Και τώρα στα καθΆ ημάς, με το θάρρος της γνώμης και αισθήματα ειλικρίνειας, ευθύνης και αγάπης για την Εκκλησία μας.
Το τελευταίο διάστημα η συντριπτική πλειονότητα των πιστών Λευκαδιτών -και Ιθακησίων- ελεύθερα και αβίαστα εξέφρασε με τη συλλογή υπογραφών τη βούλησή της για το πρόσωπο του επόμενου ποιμενάρχη τους.

Πρωτόγνωρη εμπειρία η συμμετοχή του λαού
Ως εμπειρία είναι πρωτόγνωρη για τη Λευκάδα: Το 1968 που είχε εκλεγεί ο μακαριστός Νικηφόρος δεν? προσφερόταν για τη συλλογή υπογραφών υπέρ αυτού, του παλιού ιεροκήρυκα της Μητρόπολής μας, τον οποίο ήθελε η πλειοψηφία των Λευκαδιτών -πλην ελαχίστων- και ο δυναμικός Γέροντας Δωρόθεος πρότεινε ο ίδιος στην ?Αριστίνδην τότε- Ι. Σύνοδο.
Στις επισκοπικές εκλογές του 1930 οι Λευκαδίτες είχαν διεκδικήσει την εκλογή του λόγιου και δυναμικού Αρχιμ. Θεοφάνη Κατωπόδη (παπα-Αντζουλή), πλην όμως χωρίς αποτέλεσμα. Ο τελευταίος Λευκαδίτης Ποιμενάρχης μας ήταν ο πολύς Ευγένιος Περδικάρης. Η εκλογή αυτού του λόγιου και κοσμοπολίτη Ιεράρχη ήταν καθολική επιθυμία των Λευκαδιτών ήδη από το 1886 που απεβίωσε ο μητροπολίτης Γρηγόριος Αραβανής ?τελευταίος εκλεγμένος από τον λευκαδίτικο κλήρο. Διάφορες εκκλησιαστικές και πολιτικές περιπέτειες καθυστέρησαν την εκλογή του σχεδόν δεκαπέντε χρόνια, με αποτέλεσμα η ηλικία του να έχει ήδη προχωρήσει, η ενεργητικότητά του δραστικά να απομειωθεί και η πεποίθησή του ότι «κάτι μπορεί να αλλάξει» να έχει ήδη εκμηδενιστεί...

Πώς πρέπει να είναι «ο επόμενος»
- Θέλουν, λοιπόν, «ο επόμενος» να είναι πρόσωπο βγαλμένο από τα σπλάχνα της τοπικής Εκκλησία, ανδρωμένο στους κόλπους Της, στο πλευρό και υπό την προστασία των δύο τελευταίων σπουδαίων και αμέμπτου διαγωγής μητροπολιτών Της, Δωροθέου και Νικηφόρου.
- Με πολύχρονη προσφορά στον ευσεβή λαό της Λευκάδας -και ειδικά στους εμπερίστατους, που καταφεύγουν στο μοναστήρι της Κυράς και στους νέους, που νοιώθουμε την αγάπη του.
- Με αξιοθαύμαστη επίδοση στην «εξατομικευμένη ποιμαντική» μέσα από το ι. μυστήριο της μετανοίας και την αγαπητική διαπροσωπική επικοινωνία. Ζητούν για επίσκοπό μας τον άνθρωπο που συνέχισε δυναμικά το έργο του αείμνηστου επισκόπου μας, ζωντανεύοντας ουσιαστικά το μοναστήρι της πολιούχου μας Παναγίας και δικής του προστάτιδας από την τρυφερή ηλικία των 12 χρόνων.
- Τον ιερομόναχο που αναβίωσε ουσιαστικά τον λευκαδίτικο μοναχισμό, απαλλαγμένο από αρνητικές μαρτυρίες του παρελθόντος, και ξαναομόρφυνε την ?ταλαιπωρημένη από τις ευσεβιστικές απλουστεύσεις- λειτουργική μας ζωή.
- Έναν από τους μετρημένους ανύστακτους και δυναμικούς εργάτες του Ευαγγελίου στον τόπο μας.
- Έναν άνθρωπο που επέδειξε διοικητική ευστροφία στη θέση του ηγουμένου που ο γέροντας επίσκοπός μας του εμπιστεύθηκε? διαχειρίστηκε χρηστά και αποτελεσματικά μέχρι τελευταίας δραχμής τον οβολό των πιστών, δωρεές ευεργετών και κοινοτικές επιχορηγήσεις και γνωρίζει να αξιοποιεί τα τάλαντα όσων θέλουν να συνεισφέρουν στον εκκλησιαστικό κορβανά των χαρισμάτων, διοικώντας μια «μικρή Μητρόπολη», το μοναστήρι της Φανερωμένης, για είκοσι ακριβώς χρόνια.
- Έναν άνθρωπο σε ώριμη πλέον ηλικία (48 ετών, όταν το κατώτατο όριο ηλικίας για τους επισκόπους είναι τα 35), με την «έξωθεν καλή μαρτυρία» να τον συνοδεύει, ενώ «και λίθοι κεκράξονται» για την λιτή και σεμνή διαγωγή του.

Το βασικό του προτέρημα
Και το βασικό προτέρημά του, έναντι κάθε άλλου πιθανού υποψηφίου: Είναι ο μόνος άγαμος κληρικός -και μάλιστα Λευκαδίτης- που πέρασε από τη Μητρόπολή μας και προτίμησε το μοναχικό τριβώνιο και το κελλί στο μοναστήρι της μετανοίας του.
Αρκέσθηκε στο πετραχήλι του παπά και το κουκούλι του καλόγερου, την κατάνυξη της νυχτερινής ακολουθίας και την αγάπη των πιστών που προστρέχουν από κάθε γωνιά της Χριστιανοσύνης στο -παγκοσμίως γνωστό πλέον- μοναστήρι -στολίδι του νησιού μας...
Δεν έγινε θαμώνας των συνοδικών γραφείων, δεν αποζήτησε την αρχιερατική αξία αλλού, δεν κατηγορήθηκε για ηθικά ή οικονομικά σκάνδαλα, δεν αποζητά τη δεσποτική μίτρα και τη δύναμη της υπογραφής του Μητροπολίτη, όπως συμβαίνει με πολλούς ως τα βαθιά τους γεράματα...
Γνωρίζει ότι δεν είναι τέλειος. Δεν «ψοφάει» να γίνει Μητροπολίτης σώνει και καλά, οπουδήποτε αλλού...
Με κάθε βεβαιότητα, θα αποδεχθεί τυχόν εκλογή του από την Ιεραρχία επειδή ο μακαριστός Γέροντας Μητροπολίτης τον παρότρυνε και τον είχε προτείνει στον επίσης μακαριστό Αρχιεπίσκοπο και σε άλλους επισκόπους, και πρωτίστως επειδή ο λαός μας δυναμικά ζητά την εκλογή του, θεωρώντας τον ?ακόμη κι όταν τυπικά δεν μπορούσε να εγγραφεί στον κατάλογο των εκλογίμων προς αρχιερατείαν- φυσικό διάδοχο του μακαριστού π. Νικηφόρου του Α?.

Και το όνομα αυτού: Νικηφόρος Β?;
Αναγνωρίσατε σίγουρα στις παραπάνω περιγραφές τον «π. Νικηφόρο τον μικρό» -έτσι αναφερόμαστε σΆ αυτόν τα πρώτα χρόνια από τη χειροτονία του, όταν του έδωσε το όνομά του ο «π. Νικηφόρος ο μεγάλος». Δεν ξέρουμε και κανέναν άλλο υποψήφιο για τη Μητρόπολή μας με τα παραπάνω γνωρίσματα.

Αν δεν?
Αν, λοιπόν, ο π. Νικηφόρος δεν εκλεγεί ?εξέλιξη διόλου απίθανη δεδομένου του συστήματος εκλογής- δεν έχει να χάσει και τίποτα. Το ράσο και το πετραχήλι του δεν μπορεί κανείς να του τα αφαιρέσει. Απεναντίας, η Λευκάδα θα χάσει έναν εύστροφο και δημιουργικό Ποιμενάρχη, που γνωρίζει τα συσσωρευμένα προβλήματα με τις λύσεις τους, ενώ και η Ιεραρχία θα στερηθεί έναν συνοδικό σύνεδρο σεμνό, με μοναδική του έγνοια την προκοπή της Εκκλησίας και την κατά Θεόν πορεία των Χριστιανών του.

Ώρα εκκλησιαστικής ευθύνης
Αν κάποιος καλοπροαίρετος και ειλικρινής έχει να τον κατηγορήσει βάσιμα για κάτι, ας το πράξει εγκαίρως. Αν κάποιος δεν επιθυμεί την εκλογή του π. Νικηφόρου από εμπάθεια ή ιδιοτέλεια, ας αναλογιστεί της Εκκλησίας το συμφέρον. Κι αν κάποιος, τέλος, επιθυμεί ειλικρινά την εκλογή αυτού του σεμνού λευίτη, ας πάρει το λόγο.

Έχουμε λόγο!
Αυτή τη στιγμή οι Λευκαδίτες έχουμε λόγο: Λόγο - πρόταση, εκφρασμένο με τις υπογραφές και τους αιρετούς εκπροσώπους μας, προς τους εκλέκτορες Αρχιερείς. Λόγο - παράκληση, εκφρασμένο διά της προσευχής, προς τον Θεό.

ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΖΑΜΠΕΛΗΣ