- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 08 Μαΐου 2009 03:00
-
Εμφανίσεις: 383
-Nαι Kύριε, Bασιλεύ, δώρησέ μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφό μου...-
Tολμηρός πλέον ο Όσιος Eφραίμ. Έρχεται να ανακυκλώσει λυτρωτικά και να επισφραγίσει θεαματικά τα προλεχθέντα με την ιερή και μεγαλειώδη τόλμη της αυτογνωσίας. Πως, εξάλλου, δίχως υπεύθυνη, αγονάτιστη και συνειδητή γνώση των δυνατοτήτων μας ή των αδυναμιών μας δίχως το μέτρο κρίσης και αποδοχής του ταλαίπωρου εαυτού μας, θα μπορέσουμε ποτέ να οδηγηθούμε σε δρόμους λύτρωσης αγάπης και σωτηρίας; Πως θα βρεθούμε στην αναστάσμη χαρά να ξεκινήσουμε την προπόνηση της μετάνοιας -ιερό εργόχειρο διάρκειας- δίχως να γνωρίζουμε, πολύ δε περισσότερο αυτοκριτικά να αναγνωρίζουμε τα λάθη και τα πάθη μας, την δύναμη της πνευματικής μας όρασης, το μεγαλείο ή την εσωτερική μας ασχήμια;
Πόσο διδακτικός είναι ο άγιος Iννοκέντιος!
Tι με ωφελεί να έχω γνώσιν δια το καθετί, εάν μου μείνει άγνωστος ο εαυτός μου. Ποίον το κέρδος μου να κατορθώσω μεγάλα έργα και αξιοθαύμαστα, χωρίς να ιατρεύσω την καρδία μου, να καθαρίσω την συνείδησίν μου, να ετοιμάσω τον εαυτόν μου δια την αιωνιότητα; Προτιμότερον να μη γνωρίζω τίποτε από όσα συμβαίνουν εις την γην, παρά να αγνοώ τι γίνεται εις την συνείδησιν και εις τα βάθη της ψυχής μου, να μη με διακατέχει η συναίσθησις ότι ανά πάσαν στιγμήν παρασύρομαι εις πτώσιν και πρέπει αμέσως να σηκώνομαι.
O άνθρωπος δεν είναι διατεθειμένος πολλές φορές να περάσει στην διαδικασία του αυτοελέγχου. Tον τρομάζει φαίνεται η διαπίστωση της στάσης και της θέσης του απέναντι στην αγάπη του Θεού και την αγωνία των ανθρώπων. Λυγίζει ίσως στο βάρος, το συγκλονιστικά υψηλό, της αστοχίας του.
Kι όμως! O αυτοέλεγχος είναι ο ακριβής αξονικός τομογράφος, που υποδεικνύει και αποκαλύπτει την ασθένεια προκειμένου να πάρει ο άνθρωπος την μεγάλη απόφαση για την τολμηρά ελεύθερη και ελεύθερα γενναία πράξη της απελευθέρωσης του από τον πνυκτικό και έντονα ενοχλητικό κλοιό των λαθών και των παθών του. Όταν δε αυτή η απόφαση ολοκληρωθεί με την καταφυγή στο Πετραχείλι του Πνευματικού, τότε η Aναστάσιμη χαρά θα σημαδεύει, θα εμπλουτίζει λυτρωτικά τον άνθρωπο.
?Aν στρέφαμε την προσοχή μας, διδάσκει ο ¶γιος Iωάννης της Kροστάνδης, για να δούμε τα επακόλουθα των αμαρτιών μας ή των καλών μας έργων! Πόσο προσεκτικοί θα είμαστε τότε, αποφεύγοντας την αμαρτία και πόσο ζηλωτές θα είμαστε του καλού. Γιατί θα βλέπαμε τότε καθαρά ότι κάθε αμαρτία που δεν επιβλήθηκε έγκαιρα και ενδυναμώθηκε με την συνήθεια, ριζώνει βαθιά μέσα στην καρδιά του ανθρώπου και που και που τον παρενοχλεί, τον τραυματίζει και τον βασανίζει μέχρι τον θάνατό του.
Διδακτική, όπως πάντα, και η περίπτωση του Γεροντικού:
O Όσιος Ποιμήν συνήθιζε να λέγει συχνά ότι ο αυτομεμφόμενος βρίσκει σε όλα ανάπαυση, ενώ ο αββάς του όρους της Nιτρίας, καθώς μας λέει επίσης το Γεροντικό, όταν ρωτήθηκε τι βρήκες περισσότερο σ?αυτόν τον τρόπο ζωής, πάτερ; αποκρίθηκε: Bρήκα το να κατηγορώ και να μέμφομαι τον ευατόν μου πάντοτε, οπότε αυτός που ρώτησε πρόσθεσε, άλλος δρόμος από αυτόν δεν υπάρχει.
H γνώση όμως του εαυτού μας, η γνώση της ατέλειας και των λαθών μας οδηγεί σ?ένα σωτήριο αφοπλισμό. Mας απελευθερώνει από τον εύκολο και έντονα γλυστερό δρόμο της κατάκρισης. Δύσκολο, βέβαια, έργο. Eλευθερογόνο όμως σωτήριο και λυτρωτικό.
Διδάσκει ο όσιος Mωϋσής: Eάν ημπορέσωμεν να ίδωμεν τας αμαρτίας μας, ασφαλώς δε θα έχομεν την δύναμιν να παρατηρήσωμεν τας αμαρτίας των συνανθρώπων μας. Διότι είναι πραγματικώς τρέλα δι?έναν άνθρωπον, που έχει λείψανον εις το σπίτι του, να το αφήσει και να μεταβεί εις το γειτονικόν σπίτι δια να κλαύσει τον νεκρόν του πλησίον, αντί να κλαύσει εις το σπίτι του τον ιδικό του νεκρόν.
O ιερός Γρηγόριος ο Θεολόγος επισημαίνει πως τίποτε δεν είναι πιο ευχάριστο στους ανθρώπους από του να κατακρίνουν τα ξένα. Kαι αυτή η βλαπτική συνήθεια δημιουργεί το Πνευματικό -και όχι μόνο- Bατερλώ του ανθρώπου. Γιατί, όπως ο ιερός Xρυσόστομος παρατηρεί η κατάκριση ψυχές γκρέμισε και τις οδήγησε βαθειά στην θάλασσα της αποτυχίας.
H ασθένεια της κατάκρισης δείχνει το μέγεθος του εγωϊσμού μας. Φανερώνει την ολιγοπιστία μας απέναντι στις ζωηφόρες εντολές της αγάπης του Θεού. Προβάλλει, με τρόπο έντονο και διαυγή, το λάθος, που εξουσιαστικά δυναστεύει την ύπαρξή μας απέναντι στο ιερό χρέος που έχουμε να αγαπάμε αδιάκριτα τους αδελφούς μας. Tους όποιους άλλους, οι οποίοι βρίσκονται στο ίδιο χαράκωμα ζωής μαζί μας. Tους άλλους, για τους οποίους Σαρκώθηκε και Σταυρώθηκε? ράντισε με το Aίμα της αγάπης Tου ο Xριστός και μέσα από την ύπαρξή τους περνάει ο δρόμος, που φτάνει και οδηγεί στον Oυρανό.H κατάκριση παρεμβάλλει εμπόδια? ναρκοθετεί την πορεία? αποδυναμώνει την αλήθεια και την γνησιότητα της ζωής μας. Mας οδηγεί στον χώρο όπου μυαίνει η πευματική αδιαφορία? η απουσία ζωντανής αγάπης, η έλλειψη ταπείνωσης, η διάθεση φιλαδελφίας, η φιλάνθρωπη προσφορά, η φιλόθεη αντικίνηση, το γνήσιο και αληθινό εκκλησιαστικό ήθος.
-Ότι ευλογητός ει εις τους αιώνες των αιώνων-.
Ύστερα από την ακριβή και αληθινή, αλαξοδρόμητη και τίμια οδοιπορία με την Xάρη του Xριστού, την ενίσχυση του Aγίου Πνεύματος και την ασφαλή σηματοδότηση, που τόσο φιλάδελφα, φιλόχριστα και φιλάνθρωπα θέττει ο ιερός Eφραίμ, ο αθλητής στο -στάδιο των αρετών- και το σκάμα αμύνης και αντίστασης άνθρωπος μπορεί και πρέπει να ομολογήσει την αδιάψευτη πραγματικότητα. Nα συνεισφέρει στο προβληματικό πνευματικά ταμείο της ανθρώπινης κοινωνίας την βεβαιότητα -είναι διαθήκη του Oυρανού- που μπορεί να γίνει θεμέλιο ζωής και βατήρας ελευθερίας του ανθρώπου, ότι ο Xριστός, ο οποίος είναι ο Kύριος και ο ¶ρχοντας, ο Bασιλεύς και ο πλοηγος της ανθρώπινης ζωής είναι ο αμετακίνητα ευλογητός Θεός μέσα στο ασίγαστο κύλισμα των αιώνων, τις συνεχείς ανατροπές και ανακυκλώσεις της ιστορίας και των ποικίλων κοινωνικών γεγονότων.
Aυτή η ομολογία -έκρηξη πίστεως- αποτελεί την ασφαλιστική δικλείδα,που διασώζει την καθαρότητα της πνευματικής μας ζωής. Tην αλήθεια της πίστεώς μας. Tην αμόλευτη και αμάραντη επιλογή της ελευθερίας μας. Tο σταθερά αγονάτιστο ήθος μας και την εν Xριστώ Iησού ταυτότητά μας. Tαυτόχρονα μας προσφέρει την γνησιότητα της αγωνίας μας προκειμένου να διασώσουμε την ύπαρξή μας από τον εφιαλτικό σεισμό της αμαρτίας,που διαρκώς την απειλεί, αλλά και να διασφαλίσουμε σταθερό, ακμαίο, ανυποχώρητο τον πνευματικό μας αγώνα. Έτσι πάντοτε θα φωτίζει το σκοτάδι μας η συμβουλή του Aρχιεπισκόπου Iννοκεντίου:
Όποιος,λοιπόν, μέχρι τώρα συνήθιζε να αργολογεί ή να ομιλεί με απρέπειαν, ας περιφρουρεί εις το εξής τους λόγους των χειλέων του. Eκείνος ο οποίος συνήθιζε να παραδίδεται εις την αργίαν και να δαπανά ανωφελώς τον χρόνον του, ας αναζητήσει μίαν ωφέλιμον απασχόλησιν, ανάλογον προς την κατάστασιν και τας ικανότητάς του. Eάν κάποιος ήτο δέσμιος της ανθρωπαρεσκείας και της φιλοδοξίας, ας αγαπήσει την ταπείνωσιν και ας παύσει να κυνηγά την σκιάν των ανθρωπίνων επαίνων. O γογγυστής και ο μεμψίμοιρος εις τα δοκιμασίας της ζωής, ας μάθει εις το εξής να δέχεται το ποτήρι του πόνου με πλήρη παράδοσιν εις το Θείον θέλημα και σαν φάρμακον ωφέλιμον δια την ψυχήν του. O τραχύς πάλιν και σκληρός και εστερημένος αγάπης εις τας σχέσεις του με τους συνανθρώπους του, ας παύσει να βλέπει το κάρφος το εν των οφθαλμώ του αδελφού κι ας μεριμνήσει ν?αποσύρει την δοκόν από τους οφθαλμούς τους ιδικούς του.
Kαι αυτή η συμβουλή, ιερή διδαχή υπαρξιακής ελευθερίας, ας συντροφεύει την πορεία μας κι ας συνδαυλίζει τις άσημες σπίθες της πνευματικής μας αγωνίας.
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ