ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟΣ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ Γαλ. στ, 11-18 ΣΤΑΥΡΟΣ: ΑΝΑΤΡΟΠΗ & ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
Εμφανίσεις: 597

«?Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ειμή εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Γαλ. 6,14)
Πολλά «σημεία» και σημαντικά «στοιχεία» του λόγου και της πράξης της Εκκλησίας μας ο άνθρωπος σήμερα όχι μονάχα δεν εφαρμόζει, αλλά ούτε μπαίνει στην αιχμηρή διαδικασία να προβληματισθεί πάνω σΆ αυτά. Κυκλωμένος από την διαρκή μέριμνα του προβληματικού «εδώ και τώρα»? κυριαρχημένος από το, οδυνηρό ίσως ή εύκολο, παιχνίδι της ευμάρειας? ικανοποιημένος, γιατί απολαμβάνει «μεγαλόπρεπα» ό,τι η «εποχή των τελείων μέσων και των συγκεχυμένων σκοπών» του προσφέρει? χορτασμένος από την αλόγιστη χρήση των πολλών υλικών αγαθών, τα οποία διαθέτει για τον χορτασμό της σάρκας και την άμεση λογίκευση των κοιλιακών του κραδασμών, δεν ενδιαφέρεται για βαθύτερες, ουσιαστικότερες ενατενίσεις. Ικανοποιείται με το εύκολο και το εξωτερικό, έστω και αν η ψυχή του μαραίνεται από την πνευματική ασιτία ή η καρδιά μου στραγγίζει από το αίμα της εν Χριστωμένης αγωνίας και ελπίδος.
Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου άστοχο και διόλου υπερβολικό, ύστερα από τις παραπάνω αληθινές διαπιστώσεις, αυτό το οποίο με ευθυκρισία και έμπονη αγωνία σημείωσαν: «η εποχή μας δεν φημίζεται για την απουσία των υλικών αγαθών, αλλά για την παρουσία των πληθωρικών αναγκών».
Γενέθλια γη όλης αυτής της παράδοξης πραγματικότητος είναι η απουσία των ιερών μηνυμάτων, που διαχέει λυτρωτικά και εξαγιαστικά ο Σταυρός του Κυρίου. Παραμερίσαμε από την ζωή μας την αγωνία του Σταυρού, γιατί μας υπενθυμίζει ευθύνες? κόπους? πόνους? ανησυχίες? υπερβάσεις? θυσίες? εκταμιεύσεις.
Μείναμε κάτω από τον παχυντικό ίσκιο της εγκόσμιας αναζήτησης και τα πνευματικώς κουραστικά? τα δύσκολα και θυσιαστικά με ευκολία και πληθωρικό αρνητισμό τα σπρώξαμε μακρυά από την ύπαρξή μας.
Έτσι όμως η πνευματική ατροφία μας έσπρωξε σε ολισθηρότητες? αδιέξοδα και παραλογισμούς φρίκης. Στην συγκλονιστικά ζωηφόρα πράξη της θυσίας της Εσταυρωμένης αγάπης στρίψαμε αδιάφορα και παγιδευτήκαμε σε χώρους εγκόσμιας μειοδοσίας και φτηνής χαράς.
Ο Απόστολος αφήνοντας το θυσιαστικό ερημητήριο της εύλαλης σιωπής του θα διδάξει και πάλι. Διαπλέοντας τον ταραγμένο ωκεανό της καθημερινότητας και συντονιζόμενος με την ελευθερογόνο φωνή των αγίων θα επιμείνει διασωστικά.
Ο λόγος του δυνατός, έντονος, επίκαιρος και προ πάντων αληθινός.
Α?
Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων συντονιζόμενος στην συχνότητα της διδαχής του Απ. Παύλου, θα σημειώσει στις Κατηχήσεις του: «καύχημα μεν της Καθολικής Εκκλησίας και κάθε πράξη της (είναι ο ) Ιησούς, καύχημα δε όλων των καυχημάτων είναι ο Σταυρός». Ο Τίμιος Σταυρός, αυτή η υπέρταση θυσιαστική πράξη της Φιλανθρωπίας του Χριστού, αποτελεί μέσα στις αιώνες την μυστικά δυνατή και δυνατά συγκλονιστική μαρτυρία του υπέρτατου και αληθινού μυστηρίου του θανάτου και της Ανάστασεως του Χριστού, αλλά και της προσωπικής ζωής όλων μας.
Είναι δύσκολο ο άνθρωπος της καταναλωτικής κοινωνίας? των πεζών και φτηνών οραμάτων? της διασκέδασης και όχι της ψυχαγωγίας να κατανοήσει το μυστήριο του Σταυρού. Απαιτείται ποιότητα υπαρξιακού βάθους και λυτρωτικό πνεύμα ισχυρών εσωτερικών ανατροπών προκειμένου να φθάσει στην μαρτυρική και ελευθερογόνο διαπίστωση «εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Γαλ.6,14). Η πίστη στον Σταυρό του Χριστού, σαν στοιχείο αναστάσιμης ελπίδος? σαν ιερός οξυγονούχος Πνεύμονας και βατήρας, με την δύναμη και την στήριξη του οποίου η ανθρώπινη ύπαρξη αποκτά θεμέλια αταλάντευτα? ποιότητα, ήθος και ύφος αγωνιζόμενου αληθινά Χριστιανού και αγωνιστική έπαλξη ελευθερίας, διασφαλίζει την ψυχοσωματική ενότητα? την υπαρξιακή ισορροπία? την κοινωνική ευημερία και την σοβαρή καθημερινή αγωνιστική «περιπέτεια», που οδηγεί πέραν του πολύμορφου θανάτου, μέσα στον όμορφο κόσμο της ένθεης αγάπης.
Έτσι ο Σταυρός δεν αιχμαλωτίζει, ούτε εγκλωβίζει στην πνιγηρή οδύνη του θανάτου. Αποτελεί την γενέθλια γη της ζωής. Ανθίζει την χαρά στον άνθρωπο. Του προσφέρει την βεβαιότητα της ελπίδος σε σκληρές ώρες απελπισμού και δοκιμασιών. Πόσο βαθυχάρακτα και πλούσια σε νοήματα πνευματικά είναι τα ελάχιστα λόγια του ιερού Χρυσοστόμου, ο οποίος σημειώνει: «Χριστός επί του Σταυρού και ημείς εορτήν και πανήγυριν άγομεν».
Αυτός ο λόγος επιβεβαιώνεται με την πρακτική της διακονίας του Αγίου των Σκλάβων Κοσμά Αιτωλού. Πριν από κάθε κήρυγμα έστηνε ένα Σταυρό κι από τον ίσκιο του κάτω μιλούσε. Διδαχή τολμηρή ιερής ζωής μέσα από το σύμβολο του θανάτου του Χριστού. Κι ο μάρτυρας ιερέας Δημήτριος Ντούτκο συχνά έλεγε πως «στις δυσκολίες της ζωής έστηνα έναν Σταυρό κι αναπαυόμουν στον ίσκιο του». Έτσι βίωσαν την αλήθεια και την ουσία της αμόλευτης ζωής οι άγιοι. Ενώ ταυτόχρονα μας δίδαξαν, πως θα βρίσκουμε την ζωή μέσα από τα καθημερινά αγωνιστικά προσωπικά μας χαρακώματα της συντριβής του πολυκέφαλου θανάτου. Με υψηλόφρονα διάθεση? ένθεο θάρρος? ανυποχώρητη πίστη και αμείωτη καύχηση στο αδαπάνητο «ξύλο της ζωής», τον Σταυρό του Κυρίου.
ΒΆ
Μια βαθύτερη και ουσιαστικά πληρέστερη ενατένιση της μυστικά ισχυρής και ισχυρά διδακτικής παρουσίας του Τίμιου Σταυρού στην ζωή της Εκκλησίας? στη ζωή της Θεανθρωπότητας μας προσφέρει την δυνατότητα να κατανοήσουμε το ουσιαστικό μήνυμά Του. Ένα μήνυμα ζωής, που αναδύεται από την πολύμορφα εκρηκτική καθημερινότητα και ανατρέπει ελπιδοφόρα την πνευματική σύγχυση? τον ηθικό αμοραλισμό και την υπαρξιακή θόλωση. Στοιχεία ? γονίδια της αποτυχίας μας μέσα στον πολυκύμαντο αγώνα του «εδώ και τώρα».
Ο Σταυρός, λοιπόν, του Κυρίου έγινε ο λαμπρός και τίμιος διαχωριστήρας? το ελευθερογόνο καθάρσιο της Οικουμένης. Με την λυτρωτική Του θυσία ο Κύριος πέτυχε να απελευθερώσει τον άνθρωπο και την δημιουργία από τα σκληρά δόκανα της αμαρτίας. Μεταποιήθηκε σε υπέροχο ανυψωτικό μηχανισμό, που ανέβασε θριαμβευτικά τον τραγικό άνθρωπο στα μεγαλειώδη υψίπεδα του Ουρανού. Εκεί, όπου «απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός» (Η6, 51,11). Κι ο άνθρωπος ελεύθερος μπορεί να γνωρίζει και να απολαμβάνει την γεύση της ουσιαστικής χαράς? την γεύση της Ουράνιας γαλήνης. Βιώνει πληρωτικά το μυστήριο της σωτηρίας και το μαρτύριο της ελπίδος κάτω από την Χάρη του Σταυρού.
Και ακόμη! Επιβεβαιώνεται η μεγάλη αλήθεια για την δυνατότητα της σωτηρίας μας. Μια δυνατότητα, που σαν δροσιά ζωής εκπηγάζει από τους μυστικούς κόρφους του Εσταυρωμένου. Και αναπαύει τον κάθε έναγχο οδοιπόρο στα αδιέξοδα της ζωής. Τον «γεμίζει» εσωτερικά με «Ζωή», που έρχεται κατευθείαν από τον Μεγαλομάρτυρα. Με «Ζωή» που είναι το ιερό γονίδιο της ανέφελης χαράς και της αδιαπραγμάτευτης σωτηρίας. Δεν είπε ο ίδιος ο Κύριος με τόλμη και διάκριση, «κ εγώ σαν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς Εαυτόν» (Ιω., 12,32); Χαρακτηρίζοντας έτσι τον Σταυρό Του ιερό αγκίστρι ελπίδος και σωτηρίας;
Δε μας μίλησε ακαδημαϊκά και γενικά ο Χριστός για την σταυρώσιμη μορφή της πορείας μας. Ούτε ευχαριστήται η Αγάπη Του να μας βλέπει κλυδωνιζόμενους στην αγριότητα των κυμάτων εκτεθειμένου. Μίλησε για την άρση του Σταυρού μας (Λουκ. 14,27) και το συσταύρωμα μαζί Του (Μαρκ. 8,34) προκειμένου να μας προσφέρει την δυνατότητα να γευθούμε την ελευθερία ζώντας μαζί Του. Γιατί εφαρμόζοντας τις θείες εντολές Του μονάχα μπορούμε να αισθανθούμε μέσα μας την ανυψωτική δύναμη της ελευθερίας? τον λυτρωτικό εναγκαλισμό της Χάριτος? τον πλουτοφόρο δυναμισμό των αγίων αρετών? την εξαγιαστική πνοή του Αγίου Πνεύματος. Και ταπεινά προσεγγίζουμε τον Χριστό μέσα από την ιερή γεύση του σταυρού μας.
Όταν, λοιπόν, η ζωή μας συντονίζεται με τις αγιασμένες ανατροπές και σταυρώσιμες ανυψωτικές προκλήσεις, που μας δείχνει ο Σταυρός, τότε έτσι βιώνουμε την ελπίδα και την Ελευθερία Του. Τότε ακριβώς πορευόμαστε τον ψυχοκαθάρσιο και υπαρξιακά ελευθερογόνο δρόμο της Εκκλησίας. Πέρα από την βίωση και την αγωνία του Σταυρού στην προσωπική μας οδοιπορία επιμένουμε να γευόμαστε την άρνηση? την αποτυχία? το ράγισμα των πνευματικών νεύρων? τον εσωτερικό διχασμό και παραδαρμό? το αφήνιασμα και την αξιολογική έκπτωση. Κινούμαστε και υπάρχουμε μακρυά από το ζωηφόρο Σώμα του Κυρίου? την Εκκλησία. Και αυτό αποτελεί το υπαρξιακό μας Βατερλώ.
Είναι, αδελφοί, αδιαμφισβήτητη η αλήθεια πως ο Σταυρός αποτελεί την ασύγκριτη και μεγαλειώδη «δόξα της Εκκλησίας».
Την δόξα της ελευθερίας και της σωτηρίας όλων εκείνων, που ταπεινά αποδέχονται το άφθαρτο μυστήριο Του και αληθινά βιώνουν την ιερή Του πρόκληση. Σε μας απομένει η αποδοχή και η βίωση αυτού του Αναστάσιμου δώρου του Θεανθρώπου.