- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
-
Εμφανίσεις: 978
«Zω ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ.2,20)
Τολμηρά διεισδυτικός στο υπαρξιακό βάθος του ανθρώπου? έντιμα αυτοπροσδιοριστικός? λυτρωτικά αυτομαιευτικός? αληθινά αυτοαποκαλυπτικός? δυνατά ελευθερογόνος και ελεύθερα εκφραστικός ο Απόστολος Παύλος φανερώνεται στη συγκεκριμένη του αναφορά. Δεν εγκλωβίζεται σε φτηνά ή περίεργα ατομοκρατικά συστήματα. Ούτε περιχαρακώνεται στην ευτέλεια των εγωιστικών προσωπικών του κατακτήσεων. Είναι τίμιος με την αλήθεια και αληθινός με την ποιότητα του εαυτού του. Απλώνεται ενώπιον του κοινωνικού σώματος, που με έκδηλη απορία μελετάει τις περίφημες συγκρουσιακές αναδιπλώσεις, μέσα από συγκλονιστικές ανατροπές και πληθωρικές αναστάσιμες αλλαγές, και με ποιοτική τόλμη φανερώνει αυτό που τώρα είναι. Ενώ ταυτόχρονα δείχνει και την Μεγάλη «υπεύθυνο» αυτής της «θαυμαστής αλλαγής».
Ο Απόστολος του Θεού? αυτό το ιερό «αγρίμι» του θείου περιβολιού, που ξεκίνησε βρυχόμενος για την μαρτυρική «φάρα» των Χριστιανών και σύντομα η αγάπη και η φιλανθρωπία του Θεανθρώπου τον κατέστησε μάρτυρα της Ελπίδος? κήρυκα της αγωνίας και ιερό σαλπιγκτή του αγώνος του κάθε Χριστιανού, έρχεται σήμερα με μια θαυμαστή ομολογιακή έκρηξη να επισημάνει στον άνθρωπο της εποχής μας, πως δεν μπορούμε να ζούμε μακρυά από την διασωστική ομπρέλα της αγάπης του Χριστού? ούτε είναι δυνατόν να είμαστε υπεύθυνοι και ώριμοι υπαρξιακά δίχως να ζει ο Χριστός στην τόσο αδύναμη καρδιά μας.
Για τον υπεύθυνο, λοιπόν, Χριστιανό ένας είναι ο δρόμος και ένας ο στόχος. Το επισημαίνει με ευθύνη και το υπογραμμίζει ολοκάθαρα ο θείος Απόστολος του Χριστού.
ΑΆ
Ο καθένας μας σήμερα βιώνει και αντιμετωπίζει με τρόμο και αγωνία τα πολύμορφα δράματα και τις συγκλονιστικές αποτυχίες, που, διαρκώς και περισσότερο, εμπλουτίζουν τον περίφημο καμβά του κοινωνικού μας σώματος.
Ο άνθρωπος επιμένει να βρίσκεται απέναντι από την αγάπη του Θεού. Αδιαφορεί, επίμονα και πεισματικά, να ζει στην προσωπική του ζωή το Πανάγιο θέλημά Του. Αγνοεί προκλητικά τον ιερό και σωτήριο λόγο Του. Η πνευματική σύγχυση και απάθεια ? αδιαφορία ? αποτελούν τις κορυφαίες έγνοιες Του. Και γίνονται συχνά αποδιοργανωτικοί μηχανισμοί, οι οποίοι τον απονευρώνουν ηθικά? τον ερειπώνουν πνευματικά και τον μετατρέπουν, κατά την εύστοχη παρατήρηση του Σίλλερ, «σε σκουλίκι, που σέρνεται στα λασπόνερα της ζωής».
Σύρεται, λοιπόν, και διασύρεται επικίνδυνα. Το πληθωρικά ενοχλητικό εσωτερικό του κενό βασανιστικά τον ταλαιπωρεί και σκληρά τον σπρώχνει πάνω στους αδιφάγους σκοπέλους της απόγνωσης? του ατομισμού και των υλιστικών απολαύσεων. Το ψυχικό του στίγμα είναι το δραματικά ανικανοποίητο. Η καρδιακή του περιπέτεια στηρίζεται στην αχόρταγη διάθεση για τις ποικίλες απολαύσεις, που μεγιστοποιούν τα δράματα και επεκτείνουν τις τραγωδίες.
Το αίτιο, το πρώτο και κυρίαρχο, αυτής της τραγωδίας, που με τόση ένταση και σε τόση έκταση ανακυκλώνεται στο κοινωνικό μας σώμα, αποκαλύπτει ο Απόστολος Παύλος. Είναι η απουσία μιας ζωηφόρου Παρουσίας.
Η απουσία του Χριστού από την ζωή μας.
Κοιτάξτε τον μάρτυρα του Χριστού. Αττίθασος? αγονάτιστος? υλομανής και ασυμβίβαστος «εδίωκε» με πάθος τους Χριστιανούς. «Κολλημένος», σαν το στρείδι στην άρνηση, δεν ανεχόταν την παρουσία των χριστιανών. Ο εσωτερικός του κόσμος ήταν άδειος και ανελέητα φτωχός από την αλήθεια και την ελευθερία, που είναι δομικά κύτταρα της ζωής του Χριστού. Το πάθος, η σκληρότητα, η φονική διάθεση, η εξαγρίωση, ο παραλογισμός και η αρνητική στάση απέναντι στον όποιον «άλλον» δίπλα του, «γέμιζαν» την ύπαρξή του. ΓιΆαυτό λειτουργούσε σαν φονικός ανεμοστρόβιλος. «Δίχως Θεό δεν υπάρχει άνθρωπος» είπαν.
Η στάση του Παύλου άλλαξε στον δρόμο προς την Δαμασκό. Το Φως της Ανάστασης? η ζωηφόρα πνοή του Αναστημένου ανέτρεψε την ύπαρξη του διώκτη? μετάλλαξε τα στοιχεία της καρδιάς του και τον κατέστησε διαπρύσιο κήρυκα της Αγάπης? τίμιο ομολογητή του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού? γνήσιο μαθητή του ταπεινού Ναζωραίου. Φωτιζόμενος από το φως της αλήθειας μπόρεσε να τολμήσει ένα αληθινό βύθισμα στον εαυτό του? να αντικρύσει κατάματα το «σκοτάδι της ψυχής του» και έντρομος να πάρει την μεγάλη και σωτήρια απόφαση της αλλαγής στην εσωτερική του πορεία.
Επισημαίνει η ένθεη εκείνη ψυχή ο όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Μόνον όταν μας φωτίσει το φως του Χριστού, μπορούμε να βλέπουμε τις αμαρτίες μας. Με την προσευχή η καρδιά αρχίζει σιγά ? σιγά να συλλαμβάνει τις επιδράσεις των πνευμάτων, που γεμίζουν τον κόσμο. Αντί να προοδεύουμε, βλέπουμε με ολοένα και μεγαλύτερη οξύτητα τα πάθη που μας κατέχουν. Κατά παράδοξο τρόπο, το αίσθημα αυτό της μη προόδου είναι πρόοδος. Έστω και αν δεν έχουμε δει ακόμη το άκτιστο φως του Θεού, μέσω αυτού βλέπουμε τις αμαρτίες μας».
Αυτή όμως η γνώση θέτει σε λειτουργία τις κινήσεις της καρδιάς, ώστε να αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση μας από τα πάθη και ταυτόχρονα να προκαλέσουμε τον ερχομό της Χάριτος του Χριστού? την παρουσία Εκείνου μέσα στα Πνευματικά, και όχι μόνο, υπαρξιακά μας κύτταρα. Τότε οδηγούμαστε στη θέση του Αποστόλου και αισθανόμαστε, λυτρωτική? αναστάσιμη? θεραπευτική την παρουσία του Χριστού μέσα μας. Φωτιζόμαστε από το Πανάγιο Φως Του. Αγιαζόμαστε από την αδαπάνητη Χάρη της Φιλανθρωπίας Του. Ευλογούμαστε από την Παντοδύναμη και Πάσθενη Αγάπη Του. Ο Χριστός κατοικεί μέσα μας.
ΒΆ
Για να οδηγηθούμε όμως σΆ αυτή την Χριστοφόρο κατάσταση υπάρχει δρόμος μακρύς. Η ανατροπή μιας επιπόλαιας? πνευματικά άρριζης και ηθικά άγονης ζωής, αλλά και η τακτική που ακολουθήθηκε τόσα χρόνια μακρυά από την παρουσία του Χριστού, δεν «κόβονται με το μαχαίρι». Η αμαρτία είναι ανήμερο θηρίο και δεν ξεδοντιάζεται εύκολα. Κάθε αμαρτωλή διάθεση προϋποθέτει ψυχοσωματική αιχμαλωσία. ΓιΆαυτό απαιτείται σοβαρός, σταθερός, συνεχής πνευματικός αγώνας. Κυρίως αγώνας λειτουργικής και μυστηριακής ζωής.
Ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας επισημαίνει και διδάσκει πως «ο Χριστός φανερώνεται μέσα από τα μυστήρια». Η χριστιανική ζωή είναι ο δίαυλος επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Χριστό. Αυτή δε η χριστιανική ζωή στηρίζεται σε πολύμορφες αρνήσεις των σκληρών και ατίθασων στοιχείων του κόσμου, που «δένουν» το σκαρί της ανθρώπινης ύπαρξης στον βραχώδη όρμο της ασωτείας? της αστοχίας.
¶πειρα τα παραδείγματα επιφανών και αγίων ανθρώπων, που μέσα από την διχαστική και άσωτη ταραχή του κόσμου, με προσωπικό πνευματικό αγώνα, αγκυροβόλησαν στην αγκαλιά του Χριστού? στο λιμάνι της αγάπης Του. Έγιναν Χριστοφόροι μάρτυρες και ομολογητές. Αυτοί, με την σιωπηλή τους μαρτυρία, μας δείχνουν τον δρόμο. Και μας προστατεύουν από τους ρύπους της νόθευσης. Ατσαλώνουν την διάθεσή μας? στηρίζουν την απόφασή μας? νοηματοδοτούν τον αγώνα μας? αληθεύουν την αγωνία μας και φέρουν τον Χριστό στην καρδιά μας. Έτσι μπορούμε και αντέχουμε πια να ζούμε τον θείο Του λόγο? να αναζητούμε το λύτρωτικό Του φως? να ανασταινόμαστε από την βαθειά μας πτώση και να αγωνιζόμαστε, όπως Εκείνος, στο θάνατο, στην Ανάσταση και στη ζωή (Ρωμ. 6, 4-14).
Το άγγιγμα της καρδιάς μας από τον Χριστό και η «ενσταύρωση» μέσα μας του άθλιου κατεστημένου της αμαρτίας δεν πραγματοποιούνται με λογικά σχήματα και επιπόλαιες αναζητήσεις. Χρειάζεται μετάνοια, αγώνα, αγωνία και πίστη στην ανόθευτη και δυνατή αγάπη του Χριστού. Απαιτεί διαρκώς επίμονη, επίπονη και σταθερή επίκληση του ονόματος του Χριστού? αγώνας συνεχής μέσα στο χαράκωμα του σώματός Του, της Εκκλησίας και συνοδοιπορία «με όλους τους αγίους», που πάλεψαν και μάτωσαν στην ζωή τους για την τελική και ολοκληρωτική τους Χριστοποίηση.
Ο Όσιος Σιλουανός σημειώνει διδακτικά, κάτι σημαντικό το οποίο δεν πρέπει να αγνοούμε στην πορεία και τον αγώνα μας προκειμένου να ζει ο Χριστός στην καρδιά μας. Ούτε να ξεχνάμε πως η Χριστοποίηση μας εύκολα γίνεται πραγματικότητα καταβάλλοντας στην Τράπεζα του Ουρανού τα ελάχιστα αντίτιμα της ζωής μας. Δηλαδή προσωπικό αγώνα? πνευματική περιπέτεια στην λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας? μετάνοια? ταπείνωση και αγάπη «δίχως όρους και όρια».
«Ο Κύριος έπλασε τον άνθρωπο από τη γη, αλλά μας αγαπά σαν γνήσια παιδιά Του και μας προσμένει με πόθο κοντά Του. Ο Κύριος μας αγάπησε μέχρι τέτοιου σημείου, που σαρκώθηκε για χάρη μας και έχυσε για μας το αίμα Του και μας πότισε με αυτό και μας έδωσε το πάντιμο σώμα Του. Έτσι γίναμε παιδιά Του, από τη Σάρκα και το Αίμα Του, όμοιοι με τον εν σαρκί Κύριο, όπως τα παιδιά μοιάζουν με τον κατά σάρκα πατέρα τους, ανεξάρτητα μάλιστα από την ηλικία τους. Και το Πνεύμα του Θεού πληροφορεί το πνεύμα μας ότι θα είμαστε αιώνια μαζί Του».
Ο Χριστοφόρος άνθρωπος είναι Θεοκίνητη ύπαρξη. «Πληρώνεται» από την Χάρη, το φως και την χαρά του Χριστού. Είναι εκείνο που αναζητάει πεισματικά η πολυτάραχη εποχή μας. Ο ευλογημένος και αγιασμένος σπόρος της θείας Αγάπης, που μεταφέρει στις αδύναμες ράχες του την ευλογία της ειρήνης και την ειρήνη της ελπίδος του ζώντος Χριστού.