?ΩΣ ΔΡΟΣΟΣ ΑΕΡΜΩΝ? ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΆ ΛΟΥΚΑ ΒΆ ΚΟΡ. στΆ, 1-10

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
Εμφανίσεις: 693

ΔΟΣΙΜΟ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΤΟΥ π. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΖΑΜΠΕΛΗ
«Έκαστος καθώς προαιρείται τη καρδία, μη εκ λύπης ή εξ ανάγκης? ιλαρόν γαρ δότην αγαπά ο Θεός» (ΒΆ Κορ. 9,7)
Η ελευθερία της αμόλευτης προσφοράς ενός ανθρώπου αποτελεί το πιο γνήσιο εκχύλισμα της αγαπούσας καρδιάς. Είναι το ρεύμα ζωής, που ζωηφόρο εκταμιεύεται από καρδιές, οι οποίες τρέφονται από τον Ουρανό και μπορούν να τρέφουν τις άδειες ψυχές των αδελφών μας. Αποτελεί την μέγιστη έκφραση μιας απόλυτα δυνατής και γνήσια τροφοδότρας θυσιαστικής ευθύνης, η οποία ανέπαφη από την μολυσματική δράση και διχαστική αντίδραση του ατομισμού, του φιλοτομαρισμού και της ιδιοτέλειας, που φτηνά σπρώχνει στην ευτέλεια και την αφιλία, οικοδομεί ψυχές? στηρίζει καρδιές? μεταπλάσσει ένθεα συνειδήσεις ανασταίνει υπάρξεις.
Πάντοτε, εξάλλου, οι κοινωνίες των ανθρώπων έχουν την ανάγκη της γνήσιας και Xριστομίμητης προσφοράς. Χρειάζονται την αλληλεγγύη, σαν «τροφοδότρα δύναμη», που θα τiς διασώσει από επικίνδυνα γονατίσματα και διχαστικές περιπέτειες. Επιζητούν την προσφορά εκείνη, που στηρίζεται στην ανόθευτη αγάπη προκειμένου οι κοινότητες των ανθρώπων να αποφύγουν τους κινδύνους, οι οποίοι αποτελούν τους μηχανισμούς αποδυνάμωσης, εξαγρίωσης και καταστολής της δράσης κάθε «άγιου, αληθινού και ωραίου».
Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, αυτή η ρωμαλέα πνευματικά προσωπικότητα, έρχεται, με το λόγο της έμπρακτης αγάπης του, να μας υπενθυμίσει και να μας προβάλλει την ανάγκη της κοινωνικής αλληλεγγύης μέσα από την πυρωμένη εξαγιαστική και σώζουσα πνοή της Χριστιανικής αγάπης. Με καθαρότητα, ρεαλισμό και θυσιαστική ευθύνη θα μας υποδείξει, πως οφείλουμε ο καθένας μας να κάνουμε τις χαριτωμένες υπερβάσεις, προσφέροντας στον διπλανό μας, άνετα? ευχάριστα και ολοπρόθυμα, την βοήθειά μας.
Και η ποιότητα? ο ρυθμός και η αγωνία αυτής της προσφοράς πρέπει να είναι τέτοια, γιατί «ιλαρόν γαρ δότην αγαπά ο Θεός».
ΑΆ
Πολλοί άνθρωποι σήμερα, «κυνηγημένοι» από ιδιοτελείς σκοπούς? «χτυπημένοι» από το βαρύ φορτίο του ατομισμού και κυριευμένοι από το αδηφάγο πάθος της προβολής προχωρούν αδιάκριτα? υποκύπτουν αβασάνιστα και οδηγούνται δίχως εσωτερική αποδοχή να προσφέρουν κάτι σε κείνον, που θα χτυπήσει την πόρτα τους. Ανταποκρίνονται, δηλαδή, στο συγκεκριμένο αίτημα βοήθειας του αδελφού τους κάτω από την φορτική πίεση μιας αδικαίωτης και σκληρής αυτοπροβολής. Προσφέρουν, γονατισμένοι από το πάθος να ακουστεί το όνομά τους? να ανακοινωθεί η προσφορά τους? να γίνει ευρύτερα στην κοινωνία γνωστή η κατάθεσή της «αγάπης» τους. Έτσι όμως στο ζύγισμα της ειλικρίνειας? της ελευθερίας και της αυθόρμητης αγάπης η πράξη τους δεν δικαιολογείται. Είναι ποιοτικά αβαρής? ποσοτικά αδύναμη? αξιολογικά φτηνή? φιλάνθρωπα ανάξια. Δεν εκφράζει το βάθος, ούτε αποκαλύπτει την επιθυμία της καρδιάς του ανθρώπου. Η όλη κίνηση είναι ένα απλό εμπορικό σχήμα του γνωστού «δούναι και λαβείν». Συντρίβεται στον ογκόλιθο ποικίλων σκοπιμοτήτων και δίχως αξιολογική βαρύτητα είναι ένθετη στον ανεμοστρόβιλο του κακού και της αστοχίας.
Ο Απόστολος του Θεού επισημαίνει το λάθος? δείχνει την αστοχία? προβάλλει το επικίνδυνο και το πνευματικό θολό της πράξης και με ευθύτητα προσεγγίζει την ουσία του θέματος, που δεν το διακρίνει το φιλάνθρωπο και θυσιαστικό στοιχείο, αλλά η αγωνία ενός τυπικού ενδιαφέροντος, το οποίο κυρίως και πρωταρχικά στηρίζει η άγονη αυτοπροβολή και το αβαθές ή επικίνδυνο επιπόλαιο συμφέρον.
Με ευθύτητα αγάπης και ειλικρίνειας ο ιερός Παύλος υπογραμμίζει την άμεση ανάγκη μιας αληθινής προσφοράς, που θα επιβάλλεται ελεύθερα από την αγονάτιστη και φιλάνθρωπη καρδιά. Μια πράξη, δηλαδή, την οποία θα χρωματίζει το αυθόρμητο και αληθινό? το απροϋπόθετο και καθαρό? το τίμιο και εκφραστικό της προσωπικής προσφοράς, δίχως τις ευτελείς ανακοινώσεις. Κάτι τέτοιο με θαυμαστή επιμονή δεν έπραττε και ο Χριστός; Αυτή όμως η προσφορά φανερώνει αγνότητα προθέσεων? καθαρότητα διαθέσεων? θυσία καρδιάς. Οικοδομεί το κοινωνικό σώμα, αφού ανταποκρίνονται με αγάπη στην έμπονη πρόκληση του αδελφού. Ενώνει δημιουργικά και ήρεμα τις καρδιές και προσεγγίζει αδελφικά τους ανθρώπους. Μια ακριβώς τέτοιας μορφής προσφορά καταξιώνει τον άνθρωπο σε ιλαρό δότη. Δηλαδή γνήσιο κοινωνικό και πρωταρχικά διαπροσωπικό αναστηλωτή και αληθινό συνκυρηναίο. Ευλογημένο άνθρωπο της ανόθευτης και πλουτοφόρου αγάπης. ¶νθρωπο ? διάκονο της φιλανθρωπίας του Χριστού. Ο ίδιος ο Παύλος δεν μας άφησε ιερή προίκα και κύτταρο ενότητος τον βαρύτιμο λόγο του, «εάν ταίς γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω?ουδέν ειμί» (ΑΆ Κυρ. 13,1-2);
ΒΆ
Η εκταμίευση αυτής της αγάπης αποτελεί το λυτρωτικό αγκωνάρι για την δόμηση της κοινωνικής ευημερίας. Μακρυά από την ελπίδα του ζωντανού Χριστού ο άνθρωπος κινείται και υπάρχει σαν το εξαγριωμένο αγρίμι στη σκοτεινιά της ζούγκλας. Ταλαιπωρείται επικίνδυνα και ταλαιπωρεί σκληρά. Η όποια προσφορά της αγάπης του είναι νόμισμα δίχως αξία? δίχως αντίκρυσμα. Ούτε εκφράζει κάτι το πνευματικό, που έστω και ελάχιστα, μπορεί να αργοσαλεύει στον εσωτερικό του κόσμο. Όταν δίδεις, επιμένοντας στη διαφήμιση αυτής της προσφοράς, η οποία μπορεί να είναι και από το πλεόνασμά σου, τότε η κίνηση σου αυτή δεν ευλογείται από τον Θεό. Είναι ραγισμένη και δεν αντέχει την ευλογία της θείας Αγάπης. Η χριστιανική προσφορά είναι αιμοδοσία αγάπης? είναι διακινδύνευση συμφερόντων? είναι απελευθέρωση από τα σκληρά και ανάλγητα δόκανα του ατομισμού. Είναι ιερή κατάθεση καρδιάς στον διπλανό μας, που ταλαιπωρείται? βασανίζεται? χάνεται.
Ο Όσιος Διάδοχος ο Φωτικής, αγωνιστής της άθλησης και της άσκησης επιμένει «όταν κανείς αρχίσει να αισθάνεται την αγάπη του Θεού και να πλημμυρίζει η ψυχή του από αυτήν, τότε αρχίζει να αγαπά και τον πλησίον του με τρόπον πνευματικόν. Διότι μόνον αυτή είναι η πνευματική αγάπη, περί της οποίας αναφέρουν και αι Ιεραί Γραφαί. Διότι η άλλη, η φιλία, που συνδέει μόνο εξωτερικώς τους ανθρώπους, ευκολότατα διαλύεται από ασήμαντον συνήθως αφορμήν. Αυτό δε συμβαίνει, διότι ο σύνδεσμος της εξωτερικής φιλίας δεν είναι πνευματικός, αλλά υλικός, κοσμικός και ως εκ τούτου εύθραυστος».
Να θυμηθούμε όμως τον όμορφο και παρηγορητικό? τον τονωτικό και ενισχυτικό λόγο του στοχαστή: «η αγάπη είναι αυθόρμητη και ποθεί να εκφράζεται μέσα από τη χαρά και την ευτυχία, μέσα από την ομορφιά και την αλήθεια, αλλά ακόμα και μέσα από τα δάκρυα. Η αγάπη ζει την κάθε στιγμή. Δε χάνεται στο χθες, ούτε προσδοκά το αύριο. Η αγάπη είναι το ΤΩΡΑ. Είναι ένα ανοιξιάτικο λουλούδι που αρωματίζει τα πάντα με μια ελπίδα παράξενη?Τα πάντα?ακόμα και τα ερείπια στα οποία αναρριχάται?Αγάπη δεν είναι παρά η αθάνατη δίψα της καρδιάς να τη γνωρίσει κάποιος απόλυτα και να τη συγχωρήσει για όλα».
Είναι πάντως αλήθεια, αυτό μας παρηγορεί και μας γεμίζει ελπίδα, ότι «ο δρόμος προς το Θεό βρίσκεται μέσα από την αγάπη για τους άλλους ανθρώπους και δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Όσο σκληρά κι αν προσπαθώ, το βρίσκω αδύνατο να φτιάξω τίποτα μεγαλειωδέστερο από αυτές τις δυο λέξεις «αγαπάτε αλλήλους» - μέχρι το τέλος και δίχως εξαιρέσεις. Τότε όλα είναι δικαιολογημένα και η ζωή φωτίζεται, ενώ διαφορετικά είναι μια ντροπή κι ένα βάρος».
Ενώ διαφορετικά είναι μια κόλαση, επειδή, σύμφωνα με τον ορισμό του Ντοστογιέφκσι, «κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάει κανείς». Ενώ κατά τον Όσιο Ισάακ το Σύρο «παράδεισος εστίν η αγάπη του Θεού, εν η τρυφή πάντων των μακαρισμών».
Είναι εκφραστική η πιο κάτω διήγηση: «Δύο αδελφοί πήγαν στην αγορά να πουλήσουν τα εργόχειρά τους. Και όταν απομακρύνθηκαν ο ένας από τους δυο, έπεσε σε πορνεία. Επιστρέφοντας ο αδελφός του, του λέει: «πάμε στο κελί μας, αδελφέ». «Δεν έρχομαι»του αποκρίθηκε ο άλλος. ¶ρχισε εκείνος να τον παρακαλεί: «Γιατί, αδελφέ μου;». «Όταν έφυγες από κοντά μου ? του είπε ? έπεσα σε πορνεία». Και ο αδελφός του θέλοντας να τον κερδίσει, άρχισε να του λέει: «Και με μένα, όταν χωρίσαμε, το ίδιο συνέβη». Αλλά έλα ας μετανοήσουμε καταβάλλοντας περισσότερο κόπο και ο Θεός θα μας συγχωρήσει». Πήγαν κατόπιν και ανέφεραν στους Γέροντες το γεγονός και αυτοί τους έδωσαν εντολές για τη μετάνοιά τους. Και μετανοούσε ο αναίτιος αδελφός χάριν του άλλου σαν να αμάρτησε ο ίδιος. Βλέποντας ο Θεός τον κόπο της αγάπης του αδελφού, μέσα σε λίγες μέρες φανέρωσε σε κάποιον από τους Γέροντες ότι ένεκα της πολλής αγάπης του αδελφού, που δεν αμάρτησε, συγχωρέθηκε αυτός που διέπραξε την αμαρτία».
Να, αυτό είναι κατάθεση γνήσια και προσφορά ζωής, το να θυσιάζεις τη ζωή σου χάριν το αδελφού σου!