«ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ» ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ; -1- ΤΟΥ π. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΖΑΜΠΕΛΗ

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 06 Νοεμβρίου 2009 02:00
Εμφανίσεις: 555

Μέσα σΆ ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο και ανήσυχα κινούμενο κόσμο• σε κοινωνίες ανθρώπων τις οποίες, αν προσεγγίσεις, θα διερωτηθείς, έντρομα και βαθειά πονεμένα, για το ήθος και την ποιότητα της ανθρωπιάς τους• που την ίδια στιγμή θα αντιληφθείς πως, πεισματικά και παθολογικά, επιμένουν να υποστηρίζουν ότι είναι «Χριστιανικές»• που κι εμείς οι αγωνιώντες και αγωνιζόμενοι στο ιερό χαράκωμα της Ορθοδοξίας συχνά – πυκνά διαφημίζουμε αυτό το μόρφωμα του λεγόμενου πολιτισμού μας «Χριστιανικό» και κάτω από τον παχυντικό ίσκιο αυτής της ψευδαίσθησης «αναπαυόμαστε»• τώρα, λοιπόν, που αισθανόμαστε επικίνδυνα τους τριγμούς του κοινωνικού μας σώματος να σαλεύουν τις αξίες, τις δομές και αυτές τις ίδιες τις υποστάσεις μας, το παραπάνω ερώτημα έρχεται φλογισμένα επίμονο• επίμονα ανήσυχο• ανήσυχα ταραγμένο• ταραγμένα αληθινό και αληθινά εφιαλτικό. Είναι ερώτημα αλήθειας βγαλμένο μέσα από τα νευροψυχωτικά αποκαϊδια• θρεμμένο στην ηθική λυματολάσπη των καιρών• «εμπλουτισμένο» με την νοσογόνο αθλιότητα του άηθες «πολιτιστικού» μας ήθους• δημιουργημένο από τα άγονα και ψεύτικα συναισθήματά μας, την άδεια από μεταφυσική ελπίδα καρδιά μας, την απονευρωμένη από την ζωηφόρο πνοή της αγάπης και της ελευθερίας ψυχής μας. Βαθειά χαρακωμένη και ανίερα τεμαχισμένη με το νυστέρι της αφιλίας, του ψεύδους, της υλοφροσύνης, της εγκόσμιας σκοτοδίνης ύπαρξής μας.
Είναι ερώτημα που ξεπηδάει από την «απότιστη» και «αμέθυστη» με την αγάπη του Θεού εσωτερική μας τραγικότητα. Που διαρκώς και ασίγαστα «σπέρνει ανέμους και θερίζει θύελλες» • διακινεί έναν στείρο, ατροφικό και επικίνδυνο ατομισμό, ο οποίος, σαν ισχυρό ρεύμα καθαριδίνης ποτίζει, συντηρεί και διασώζει την ψυχοσωματική μας εκρηκτικότητα και την βαθειά μας ποιοτική εξασθένιση.
ΓιΆαυτό ας μη κοιτάζουμε μακρυά μας. Στον σκοτεινό ορίζοντα, που η αδυναμία της αξιολογικής μας δυναμικής δεν μας αφήνει να ξεπεράσουμε. Να κοιτάξουμε πρέπει μέσα μας. Στο ποιοτικό μεταφυσικό μας βάθος. ΝΆ ακουμπήσουμε στην εγκλωβισμένη από τις παθογόνες ατομικές μας επιλογές καρδιά μας. Εκεί μέσα, σΆαυτό τον πυρίκαυστο εσωτερικό χώρο, παίζεται το συγκλονιστικό παιχνίδι ζωής ή θανάτου. Εκεί μέσα μας, υπάρχει ο Θεός ή ο διάβολος και λειτουργούν αντίστοιχα. Μας αναπαύει ή μας διαλύει.
Είπαν, πολύ σωστά, πως η «καρδιά του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της καρδιάς». Αυτό ακριβώς μας τοποθετεί μπροστά σε πελώριες ευθύνες και, μονάχα αυτό, ανοίγει τον δρόμο της ζωής με ευθύνη.
Θα επαναλάβουμε το δραματικό ερώτημα, που μας αγγίζει και μας ταρακουνά. Είμαστε Χριστιανοί; Σίγουρα οι καθημερινές πρακτικές της άστοχης ζωής μας κάτι το διαφορετικό δείχνουν. Και πως μπορεί να είναι διαφορετικά, αφού συχνά μετατρεπόμαστε σε εκποματισμένο δοχείο καυτερής λάβας, που κατακαίει αξιολογικά το περιβάλλον μας; Ή μήπως η εύκολη χρήση της δαιμονόπληκτης ψευδεπίγραφης πειθούς μας, που, όπως η μυθική Κίρκη, την κάναμε ραβδί και πεισματικά, μεθοδικά, παθογευστικά, την αργοσαλεύουμε ανάμεσα στις υπάρξεις των αδελφών μας, με στόχο να τους κατευθύνουμε εκεί που η αφιλάνθρωπη και αφιλόθεη σκέψη μας επιχειρεί να τους στείλει;
Ή – το οδυνηρότερο – όταν λειτουργούμε σαν εκμαυλιστές ηγέτες, δίχως αγάπη και ελευθερία, και μετατρέπουμε τους αφελείς…φίλους μας σε σκοτάδι οργής• ποτάμι συντριβής «δίχως συναίσθηση, δίχως αιδώ»; Όταν το ιερό πρόσωπο του αδελφού μας, που υπάρχει δίπλα μας και μας εμπιστεύεται ο δυστυχής, το μετατρέπουμε μαεστρικά σε αλόγιστο κύτταρο οργής• τυφλό άτομο προκειμένου να υπηρετήσει τις δικές μας σκέψεις και να γίνει ανίερος μοχλός εκμηδένισης εκείνου, που, με περισσή τόλμη και δυνατή ελευθερία, θα εκφραστεί ή θα πράξει αντίθετα με τις δικές μας, συχνά άθλιες και ανόητες επιλογές; Το ερώτημα τότε γίνεται οξύτατο, αιχμηρό βέλος, που έμπονα καυτηριάζει τα υπάρχοντα συνειδησιακά μας κύτταρα και επίμονα ζητεί απόκριση.
-συνεχίζεται-