«ΩΣ ΔΡΟΣΟΣ ΑΕΡΜΩΝ» ΚΥΡΙΑΚΗ ΖΆ ΛΟΥΚΑ Εβρ. ΒΆ, 2-10 ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ π. ΓΕΡΑΙΜΟΥ ΖΑΜΠΕΛΗ

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 06 Νοεμβρίου 2009 02:00
Εμφανίσεις: 576

«Δια τούτο δει περισσοτέρως υμάς προσέχειν τοις ακουσθείσι, μήποτε παραρρυωμεν» (Εβρ. 2,1))
Ο καλλιτέχνης στην προσπάθεια του να δημιουργήσει κάτι το οποίο θα εκπλήσσει με την ακρίβεια και την λεπτομέρεια της έκφρασης του∙ με την λεπτότητα και την μεγαλοπρεπή απλότητα της όλης παρουσίας του, ενώ ταυτόχρονα θα συγκινεί και θα διδάσκει τους παρατηρητές του έργου του, προσέχει ιδιαίτερα μήπως, συνεπαρμένος από το μεγαλείο της τέχνης και την «μοναδικότητα» της τεχνικής του ξεφύγει των ορίων και χάσει την αισθητική ανωτερότητα το έργο του.
Μήπως όμως και ο οδοιπόρος σε άγνωστη πόλη, που αναγκάζεται να περιέλθει τους έρημους ή πολυσύχναστους δρόμους της αναζητώντας κάτι ή κάποιον συγκεκριμένο δεν «κολλά» με μαθηματική ακρίβεια∙ δίχως παλινδρομήσεις και αμφιταλαντεύσεις πάνω στο άψυχο χαρτί επιδιώκοντας, προσμένοντας και ελπίζοντας να πετύχει το στόχο του;
Τόσον ο καλλιτέχνης, που είναι σκυμμένος και απομονωμένος στην ολοκλήρωση της δημιουργικής σύλληψής του, όσον και ο οδοιπόρος, που φλέγεται εσωτερικά και εκδαπανάται στην ατέλειωτη και δύσκολη προσπάθειά του να παραμείνει, σταθερά και αμετακίνητα, προσηλωμένος στον ιδιαίτερο στόχο μιας δύσκολης αναζήτησης, αφιερώνουν την ψυχοσωματική τους αντοχή και δύναμη ελπίζοντας στην επιτυχία. Δίχως προσήλωση ενότητα υπαρξιακών κινήσεων αφιέρωση σταθερή και αμετακίνητη στο βαθύτερο όραμα της συγκεκριμένης «περιπέτειας»∙ σταθερότητα στις αρχές και τις πεποιθήσεις, που βοηθούν αποτελεσματικά στην τελειοποίηση και ολοκλήρωση των στόχων, το αποτέλεσμα δεν προδικάζει επιτυχία και δεν εξαντλεί την ελπίδα, για θετική κατάληξη.
Αν αυτά τα «στοιχεία» αποτελούν τις απαραίτητες και μοναδικά δυναμικές υπαρξιακές – δηλαδή ψυχοσωματικές – κινήσεις του ανθρώπου για την θετική και ευχάριστη έκβαση της όλης προσπάθειας μιας, τουλάχιστον προσπάθειας, που εξαντλείται στην αγωνία του «εδώ και τώρα», αγγίζοντας την καθημερινότητα, πόσο μάλλον προσοχή, αυτοσυγκράτηση, σταθερότητα αρχών και πεποιθήσεων, ενότητα των ψυχοσωματικών δυνάμεων δεν χρειάζεται, όταν πρόκειται για αλήθειες∙ αξίες και δυνατότητες ζωής, που αναφέρονται στον λόγο του Θεού και την μαρτυρική, αγιόλεκτη μαρτυρία των Πατέρων της Εκκλησίας;
Αυτό ακριβώς έρχεται σήμερα, εποχή ποικίλων πνευματικών διολισθήσεων προκλητικής απαξίωσης της ζωηφόρου μαρτυρίας της Εκκλησίας και βέβηλης, γιΆαυτό, υποταγής σε «αρχές και εξουσίες» του παθογόνου κόσμου τούτου, ο Απόστολος Παύλος ιδιαίτερα να μας υπενθυμίσει. «ΓιΆαυτό», επισημαίνει ο άγιος του Θεού, «εμείς περισσότερο να προσέχουμε στα λόγια που κηρύχθηκαν για να μην εκπέσομε από την σωτηρία» (Εβρ. 2,1)
ΑΆ
Δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την διαχρονική επικαιρότητα των λόγων του Αποστόλου. Είναι λόγια πνευματικής αντοχής, ηθικής μεγαλωσύνης και διασωστικής αξίας. Με αυτά αποκαλύπτεται το ασθενικό και ευμετάβολο του ανθρώπου. Δείχνεται ο μέγιστος κίνδυνος, που τσακίζει τα νεύρα σύνδεσης με την πλουτοφόρο πηγή∙ τον Ουρανό, και ανοίγει τους περίεργους, αλλοτριωτικούς και καταστροφικούς «ασκούς του Αιόλου», οι οποίοι δημιουργούν τον φονικό ανεμοστρόβιλο της διαβόητης υπαρξιακής σύγχυσης και σπρώχνουν τον άνθρωπο στον αδηφάγο κατήφορο ενός φοβερού πολυκέφαλου θηρίου, το οποίο ονομάζεται παραλογισμός. Υποδεικνύει ταυτόχρονα το τέλος της φρίκης το αδιέξοδο της αιχμαλωσίας την οδύνη αυτού του ταξιδιού, που αρνείται τους χάρτες της μαρτυρίας της Αλήθειας της Εκκλησίας και ακολουθεί «μεθοδείες του διαβόλου» και πλανεύτρες φωνές των ποικίλων σειρήνων του κόσμου.
Μήπως σήμερα, αδιέξοδη και σκοτεινή εποχή «των τελείων μέσων και των συγκεχυμένων σκοπών»(Αϊνστάιν) όπου ο άνθρωπος χάνεται, υποτιμάται και βασανίζεται άφιλος και έρημος κάτω από το καταθλιπτικό βάρος υλιστικών αρχών και επιδιώξεων ∙ όπου εκδαπανάται στην αναζήτηση μεθόδων υπέρβασης των εγκόσμιων κρίσεων, κυρίως των οικονομικών και βυθίζεται στο ορμητικό ποτάμι του απελπισμού, ο οποίος, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Καρπάθιο, «το να απελπίζεται κανείς είναι χειρότερο από το να αμαρτάνει», όπου συχνά – πυκνά διολισθαίνει σε θεωρίες και ιδέες∙ αρχές και μεθόδους, που δεν αναπαύονται στην Εκκλησιαστική διδαχή, ούτε γνωρίζουν τον αδαπάνητο και τολμηρό∙ αληθινό και Θεανθρώπινο Πατερικό Λόγο, μήπως, λοιπόν, σήμερα γιΆαυτό ο άνθρωπος βρίσκεται παγιδευμένος σε αδυναμίες∙ χάνεται σε φτηνές αντίθεες, άρα και μισάνθρωπες, πρακτικές ιδεολογικών αρχών και κοινωνικοπολιτικών συστημάτων;
Μήπως την ζωή του μετέτρεψε σε καθημερινά βασανιστική κόλαση, αφού πεισματικά και σκληρά αρνήθηκε τον Παράδεισο της αγάπης του Θεού, όπως αυτός υπάρχει, προβάλλεται και διδάσκεται απΆ όλα εκείνα, που ακούσθηκαν και παραμένουν ζωντανά μέσα στο ιερό εργαστήριο της αγιότητας∙ το θαυμαστό θερμοκήπιο ελπίδος τον ατίμητο παράδεισο της αγάπης∙ το απυρόβλητο φρούριο της χαράς και το ακύμαντο λιμάνι των αξιών της ζωής, που είναι ο λόγος και η ζωή της Εκκλησίας μας.
Εδώ, σΆαυτό το θείο «εργαστήριο» της ολοκλήρωσης και της διάσωσης του ανθρώπου ακουμπά σταθερά η ελπίδα της επιτυχίας του, ενώ έξω, στον άγριο κυκλώνα της αμφισβήτησης της αντίθεης λογικής και πρακτικής της αστοχίας και του συμφέροντος, κλονίζεται, βασανίζεται και υποτιμάται ευτελίζεται και αποδυναμώνεται. Το ρεύμα ζωής, που τον θρέφει και τον διασώζει είναι ο λυτρωτικός και ζωηφόρος λόγος του Θεού, όπως εκταμιεύεται από τις ιερές δεξαμενές της Αγίας Γραφής και της Θεοφώτιστης Πατερικής διδασκαλίας. Ο «άλλος» λόγος αυξάνει τον τρόμο∙ προσθέτει υπαρξιακά προβλήματα πολλαπλασιάζει την κοινωνική αναστάτωση διαιρεί τις δυνατότητες και πιθανότητες επιτυχιών και συμπληρώνει τις καρδιές με τους διαλυτικούς γόνους της αντίδρασης και της φθοράς. Έτσι δημιουργεί εύκολα κύμα αποτυχιών και σύνολο αποτυχημένων. Οι οποίοι δεν διαθέτουν την διακριτική ευχέρεια να καταλάβουν την αποτυχία τους και σύρονται, διασύρονται, όπως το άρριζο φυτό.
ΒΆ
Ο γέροντας Παϊσιος, με την διακριτική πνοή της αγάπης του και την διαίσθηση της χαριτωμένης καρδιάς του, θα διδάξει: «μια φορά στη Θεσσαλονίκη περιμέναμε τα φανάρια, για να περάσουμε από το ένα στο άλλο πεζοδρόμιο. Σε μια στιγμή αισθάνθηκα ένα κύμα να με σπρώχνει προς τα εμπρός, γιατί όλοι πήγαιναν προς τα εκεί. Μόλις που σήκωνα το πόδι και προχωρούσα. Θέλω να πω δηλαδή ότι, όταν όλα πάνε προς ένα μέρος, ένας και να μη θέλει να πάει, δυσκολεύεται να μη πάει, γιατί τον πάνε οι άλλοι.
Σήμερα, αν κάποιος θέλει να ζήσει τίμια και πνευματικά, δεν χωράει στον κόσμο, δυσκολεύεται. Και αν δεν προσέξει, θα τον πάρει ο κατήφορος, το κοσμικό κανάλι».
Όταν το σωτήριο ρεύμα του λόγου του Θεού∙ ρεύμα ελευθερίας και αγάπης, που αποτελούν τα ουσιαστικά κύτταρα μιας εν Χριστωμένης ζωής, δεν «περνάει» στη ζωή και τον άνθρωπο, τότε αυτός αμφιταλαντεύεται∙ αιωρείται στο φονικό πνευματικά κενό μεταξύ Αλήθειας και Ψεύδους, πίστεως και απιστίας, ανθρωπισμών και ατομισμού. Μοιάζει, σαν το φυτό, που βρίσκεται στον έρημο βράχο, δίχως βαθειές ρίζες και σκληρά εκτεθειμένο στον αέρα. Σίγουρα κινδυνεύει.
Και όχι μόνο! Ο άνθρωπος, δίχως την θερμαντικότητα και την δροσιστικότητα της Χάριτος του Θεού∙ δίχως την παχυντικότητα του λόγου Του, αιωρούμενος εύκολα μπορεί να αιχμαλωτισθεί σε ανθρώπινες ιδέες και δοξασίες∙ να συρθεί στο επιχρυσωμένο κακτοδάσος των αιρέσεων και να πληγωθεί στα ιδεολογικά αγκάθια τους. Παγιδεύεται και χάνει τη Χάρη του Θεού. «Όποιος έχει χάρη Θεού» σημειώνει σύγχρονος γέροντας, «θα του δοθεί και άλλη. Όποιος έχει λίγη και την περιφρονεί, θα του αφαιρεθεί κι αυτή». Η Χάρη του Θεού δεν υπάρχει στους σημερινούς Χριστιανούς, γιατί πετάξαμε και τη λίγη που είχαμε. Κι όταν φύγει η χάρη, ορμούν όλοι οι δαίμονες μέσα στον άνθρωπο». Έτσι όμως μετατρέπει την ζωή του σε φονική κόλαση. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σήμερα;
Αφήσαμε τον Θεό και τον λόγο του στα ακροσύνορα της ζωής μας. Και βυθιστήκαμε στον ανταριασμένο ωκεανό, όπου φονικοί κροκόδειλοι ιδεολογικών σχημάτων και αντίθεων, αντίχριστων συστημάτων ροκανίζουν τις συνειδήσεις μας. Και εξαγριώνοντάς μας, μας αιχμαλωτίζουν. Ο Απόστολος χτυπάει το σήμαντρο της αγρύπνιας. Το ιερό σήμαντρο μιας γενναίας, αναστάσιμης και σωτήριας επιστροφής στις ιερές διδαχές και τα ζωηφόρα μηνύματα της Εκκλησίας μας. Δεν πάει άλλο!
Ο άγιος Νικόλαος Επίσκοπος Αχρίδος, γνωρίζοντας την αποστασία του ανθρώπου και το τραγικό «κέρδος» της, διδάσκει με τόλμη και αλήθεια: «Όταν οι άνθρωποι τηρούν αυστηρά τον ηθικό νόμο του Θεού, τότε ο Θεός κατευθύνει όλη τη φύση και τα στοιχεία της φύσης προς όφελος και χαρά των ανθρώπων. Αλλά όταν όμως οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ενάντια στον ηθικό νόμο του Θεού, ο Θεός κατευθύνει τη φύση και τα στοιχεία της προς δυσκολία και θλίψη των ανθρώπων, για να τους διορθώσει». Διαθέτουν – ουμε αντοχές ώστε να στηριχθούμε και να οδηγηθούμε στην σωτήρια επιστροφή ή βυθιζόμαστε στον ωκεανό, όπως ο θρυλικός Τιτανικός;
Ο Απόστολος Παύλος επιμένει να επισημαίνει τους κινδύνους∙ να δείχνει την ολισθηρότητα∙ να υποδεικνύει την τραγωδία και να προβάλλει τον αγέραστο και ισχυρό κόσμο της ελπίδος, όπου οι φθοροποιές έχιδνες της άρνησης και της αίρεσης δεν υπάρχουν.
Ο όσιος Στάρετς Νίκων σημειώνει διδακτικά ένα όνειρό του: «Περπατούσα στο δάσος. Και ναΆ σου μπροστά μου, ένας κορμός δένδρου. Ήσυχα και ήρεμα κάθισα επάνω του. Ξαφνικά αισθάνθηκα τον κορμό να κινείται. Πηδάω επάνω. Και βλέπω ένα τεράστιο φίδι. Το έβαλα στα πόδια. Αφού βγήκα από το δάσος γυρίζω πίσω και βλέπω το δάσος στις φλόγες. Και στη μέση της φωτιάς, κουλουριασμένο το φίδι. Δόξα τω Θεώ, αναφώνησα, που κατάφερα και έφυγα. Τι με περίμενε, αν έμενα στο δάσος!
Για αρκετό καιρό δεν μπορούσα να καταλάβω, τι να σήμαινε το όνειρο. Μέχρι που, κάποια ημέρα, μου το εξήγησε ένας μεγαλόσχημος : «Δάσος» είναι ο κόσμος. Οι άνθρωποι, που ζουν στο κόσμο, αμαρτάνουν, χωρίς να έχουν καμία αίσθηση της αμαρτίας. Στον κόσμο υπάρχουν όλες οι κακίες: αλαζονεία, πορνεία, κολακεία, κλοπή. Και εγώ κάποτε έτσι ζούσα, χωρίς ποτέ να σκέφτομαι κάτι το διαφορετικό. Ξαφνικά, συνειδητοποίησα, πως, αν συνέχιζα να ζω, όπως ζούσα μέχρι τότε, θα χανόμουν.
Μια για πάντα. Γιατί, μετά τον θάνατο, ζωή υπάρχει μόνο για τους δικαίους. Τους αμαρτωλούς τους περιμένουν ατελεύτητα βάσανα. Μόλις λοιπόν είδα το θηρίο να κινείται, το κατάλαβα πια, ότι ήταν πλέον επικίνδυνο να μείνω καθισμένος επάνω του. Έτσι, όταν εγκατέλειψα τον κόσμο και τον κοίταζα από το μοναστήρι, το είδα, πως όλος ο κόσμος καιγόνταν μέσα στα πάθη του. Αυτός είναι ο «βίαιος εμπρησμός», τον οποίο αναφέρει ο άγιος Ανδρέας στον Μεγάλο Κανόνα του».