«ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ» ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ; -3- Του π. Γεράσιμου Ζαμπέλη

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009 02:00
Εμφανίσεις: 584

Ο λόγος του Αγ. Κοσμά οριοθετεί και αποκαλύπτει τον απαραίτητα δύσκολο δρόμο της ζωής μας. Η Αγάπη δεν είναι ένας σπαραξικάρδιος καϋμός, που συχνά οδηγεί σε ψυχονευρωτική κόπωση. Ούτε ένας σπινθηρισμός ανάγκης, που φλογίζει εκρηκτικά κάποια στιγμή τον άνθρωπο κι ύστερα, όπως το βεγγαλικό, χάνεται στην αγκαλιά του ορίζοντα. Είναι γνήσιο αιμάτωμα ψυχής• τίμια ανάσα, καρδιάς• άδυτη υπαρξιακή φλόγωση, που εκταμιεύεται από τους πνευματικούς ταμιευτήρες της Εκκλησίας και αποταμιεύται στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτή η αγάπη, δεν είναι λόγος – καρδιακός σπαραγμός και ανησυχία κοινωνική. Είναι ιερό πρόσωπο, που συντηρεί και διασώζει τον άνθρωπο και τΆανθρώπινα. Είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, που διαπερνά την εξασθενημένη ανθρώπινη ύπαρξη• την ενισχύει και της προσφέρει τα εφόδια, που είναι απαραίτητα προκειμένου να συνεχίζεται η εγκόσμια οδοιπορία του ανθρώπου και η ειρηνική συνύπαρξη των ανθρωπίνων.
Σαφή ο λόγος του Χριστού• ισχυρό ρίζωμα ελευθερίας: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάν., 13,34).
Σε άλλη δε ευκαιρία ο ίδιος ο Θεάνθρωπος θα σημειώσει επίμονα: «Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλου καθώς ηγάπησα υμάς» (Ιω. 15,12). «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν» (Ιω. 3,16). Υπενθυμίζει ο αδιάψευστος λόγος του Θεού την αδιαπραγμάτευτη αλήθεια, πως η Σάρκωση, η Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού είναι το υπέρτατο μυστήριο της ανόθευτης και ζωηφόρου αγάπης, που τόσον θυσιαστικά δόθηκε στον άνθρωπο.
Το γεγονός δε, ό,τι, ενώ «εισπράττουμε» την αγάπη του Θεού, άφθονα και με διάρκεια, την αποδυναμώνουμε και την νοθεύουμε μέσα από το άτυπο χημικό εργαστήριο του εγωπαθούς εαυτούς μας, την προσφέρουμε σαν διχασμό, αντίδραση, αντίρρηση, αφιλία και εχθρότητα. ΓιΆ αυτό επλεόνασε το κακό και βυθιστήκαμε στα άθλια τέλματα των ανάδελφων προκλήσεών μας.
Σήμερα, κουλουριασμένοι, σαν τον σκαντζόχοιρο, στΆ αγκάθια της αφιλίας και της ανάδελφης αναζήτησης, πεισματικά τσακίζουμε τα νεύρα ενότητος• ευτελίζουμε τους ιερούς γόνους της σύμπνοιας και της αλληλοβοήθειας• αρνούμαστε τον «άλλον» δίπλα μας και τον θεωρούμε φριχτή, τυραννική και επικίνδυνη κόλαση. Έτσι μεταβάλλουμε την ζωή μας σε κόλαση αγριότητος και αδιεξόδων. Εκείνο που μας ενδιαφέρει και αγκυλώνει πληγωτικά, πιεστικά και ανυπόφορα την ζωή μας είναι η αυτοπροβολή• ο στείρος και άγονος εγωϊσμός, η επιτυχία του στεγνού και στυγνού συμφέροντος.
Πάνω στα θλιβερά αποκαϊδια των ατομικών επιλογών και ορέξεων και με άφθονο το λιβανωτό της άδοξα• και άβολα πληγωμένης καρδιάς μας.
Συχνά δεν διστάζουμε, προκειμένου να πετύχουμε τον άθλιο στόχο μας, να πατήσουμε πάνω σε καρδιές και συνειδήσεις. Να συντρίψουμε κάθε «αντίπαλη» δύναμη. Να ευτελίσουμε κάθε αδελφό, που δεν συμπλέει με τα δικά μας οράματα. Η όποια αγάπη ξεκινάει και εξαντλείται στου ατομισμού μας τον προβληματικό χώρο.
Μέσα σΆαυτό το εξαγριωτικό κύκλωμα κινούμενοι δεν διστάζουμε να επιμένουμε πως διαθέτουμε το δικαίωμα να λεγόμαστε Χριστιανοί. Και επιμένουμε στο εξοργιστικό πείσμα μας. Τι είδους όμως Χριστιανοί είμαστε, όταν ποδοπατούμε το κύτταρο της χριστιανικής ιδιότητος, που είναι η αγάπη και αντίθεα, εξαθλιωτικά, κινούμαστε, εργαζόμαστε και υπάρχουμε απάνθρωπα;
Σε ποιον, αλήθεια, Θεό πιστεύουμε και στην προστατευτική ομπρέλα Του οποίου αφήσαμε την ύπαρξή μας, όταν τρεκλίζουμε αξιολογικά• δεν αντέχουμε να υπάρχουμε ταπεινά και με πρώτη ύλη το ψεύδος, που εύκολα ατιμάζει• την εξαγρίωση, που συχνά ευτελίζει• την υποκρισία, που δυναμιτίζει σχέσεις• τον παραλογισμό, που οδηγεί σε συρράξεις εντροπής και την ανοησία, που φανερώνει ποιοτικό έλλειμμα, επιχειρούμε να εκμαυλίσουμε οπαδούς επιζητώντες από αυτούς συμπάθεια δίχως όρους και οίκτο δίχως λογική βάση; Είμαστε Χριστιανοί, ειλικρινείς και αληθινοί, όταν θεωρούμε την θεοδίδακτη αρετή της ταπείνωσης εργαλείο υποτίμησης και προπέτασμα καπνού, που μας κρύβει τα «γενναία» προσόντα; Όταν ο σεβασμός, σαν διαπροσωπική δύναμη, μας είναι άγνωστος κι εμείς βασανιζόμαστε στα παχυντικά ναρκοπέδια της υποκρισίας;
Η μαρτυρία της Εκκλησίας, μαρτυρία αίματος και Πνεύματος ξεκινάει και καταλήγει στην αγάπη. Τα όρια της Αγάπης είναι τα όρια του ανθρώπου, που σταθερά συνενώνονται στα όρια του Θεανθρώπου.
Πέρα από τα όρια αυτά υπάρχει το αδιέξοδο μαρτύριο• το δράμα του ανθρώπου• η τραγωδία της συνειδήσεως• ο κοινωνικός ξεπεσμός. Η τυραννική αθεΐα και ο μαρτυρικός παραλογισμός. ΓιΆ αυτό αισθανόμαστε, σαν αδηφάγος κοινωνία, το ανυπόφορο ρίγος, που έρχεται από την «απουσία του Θεού και του νοήματος και οδεύουμε προς μια βασιλεία όχι πια των ουρανών, αλλά των μηχανών» (Στέλιου Ράμφου, Πελεκάνοι Ερημικοί, εκδ. Αρμός, σ. 183). ΓιΆαυτό οι κραυγές αφιλίας και απόγνωσης ολοένα και περισσότερο χτυπούν κόκκινο στον δείκτη της καθημερινότητας κι οι ψυχές ανάδελφα, άδειες, σημαδεύουν έντρομα τον άδειο ορίζοντα και πεισματικά επίπονα κραυγάζουν: «ΝαΆ ταν λίγη αγάπη ναΆχαμε να τη νιώθαμε καμιά φορά λίγη μες τα χέρια ναΆ χαμε κι άλλη τόση μέσα στην καρδιά».
Η αγάπη που υπάρχει «είναι από νά ύλο». Φτηνή αγάπη.
(συνεχίζεται)