«ΩΣ ΔΡΟΣΟΣ ΑΕΡΜΩΝ» ΚΥΡΙΑΚΗ ΘΆ ΛΟΥΚΑ Εφεσ., βΆ, 14-22 ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΞΕΝΟΙ Του π. Γεράσιμου Ζαμπέλη

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009 02:00
Εμφανίσεις: 1710

«¶ρα ουν ουκέτι εστέ ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού» (Εφεσ. 2,19)
Χρειάζεται δυνατή τόλμη, στην εποχή της πολυμορφικής κρίσης και της βαθύριζης ατολμίας, να λες την αλήθεια. Απαιτείται ισχυρό απόθεμα πνευματικών δυνάμεων να διακινείς την αλήθεια. Είναι απαραίτητο να διαθέτεις ισχυρή αποφασιστικότητα και εκπληκτική διάθεση μαρτυρίω προκειμένου να ζεις αληθινά και να εκφράζεις τίμια την αλήθεια.
Αν κάτι τέτοιο αποτελεί την μοναδικότητα της αποδοχής και της προσφοράς της αλήθειας στον όποιον συνάνθρωπο, πόσο απαραίτητο είναι να ζεις ομολογιακά στην καθημερινότητα σου και πόσο τολμηρά διασωστικό είναι, υπερβαίνοντας αγκυλώσεις εγωπαθητικών επιδιώξεων, να ζεις με ειλικρίνεια και αυταπάρνηση τον θαυμαστό σωτήριο λόγου του Θεού!
Ο μυστικά μυστηριακός και αναλλοίωτα σωτήριος σπινθηρισμός της αλήθειας, σαν κύτταρο ουσιαστικής ζωής και ιερή ζύμη ελεύθερα αγαπητικού και αγαπητικά ελεύθερου φρονήματος, δεν υπάρχει – είμαστε μονοπωλιακά απόλυτα σΆαυτά, πέρα από τα σύνορα της σώζουσας και ζωντανής Αγάπης. Δηλαδή του Σώματος του Χριστού∙ της Εκκλησίας Του. Αυτή η διαβεβαίωση, που δυναμικά διαπερνάει την ομίχλη των δακρύων και τα αναχώματα των διωγμών∙ που ταρακουνάει τις συνειδήσεις και δημιουργεί το ιερό ρίγος της αποδοχής αυτού του μυστηρίου της Αγάπης, αποτελεί το πιο συγκλονιστικά αληθινό γεγονός της ιστορίας του Χριστιανικού Πνεύματος. Η αγάπη «δίχως όρους, όρια και προϋποθέσεις», που δεν εξαντλείται στον «δικό μου» ή στα «δικά μας», που δεν τροχιοδρομείται στις εφθαρμένες ράγες του άφιλα εκρηκτικού και εκρηκτικά επικίνδυνου «εγώ», αλλά αργοσαλεύει και αγγίζει καρδιές και συνειδήσεις, έχει όνομα και προέλευση.
Δεν έχει σύνορα και χρώμα. Ούτε παραμένει, σαν το περίεργο στρείδι, κολλημένη στους βράχους του ατομισμού∙ της εγωπάθειας∙ του εθνοφυλετισμού και των αδίστακτων συμφερόντων. Είναι η Σαρκωμένη, Σταυρωμένη και Αναστημένη Αγάπη, που μαρτυρικά υιοθέτησε τον κόσμο και προσφέρθηκε «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας».
Έκτοτε αυτή η Αγάπη συγκροτεί την ενότητα «σύμπαντος κόσμου»∙ διασφαλίζει την άμεση πνευματική συγγένεια του ανθρώπου με τον Θεό∙ διασώζει την κοινωνία από το εφιαλτικό ράγισμα και το φονικό μίσος∙ συντηρεί αμείωτα τον σύνδεσμο της ειρήνης και λειτουργεί θεραπευτικά σε κάθε πνευματική μόλυνση, που γίνεται αιτία και εστία διχασμού και σύρραξης των ανθρώπων μεταξύ τους. Έτσι καταργεί τις διακρίσεις, που συντηρούν τις κρίσεις και αποτελεί τον ιερό γόνο της ελπίδος και της ελευθερίας του κόσμου ολόκληρου.
Αυτή ακριβώς την μεγάλη και άδυτη και συγκλονιστικά τρισμέγιστη αλήθεια έρχεται ο Απόστολος του Θεού να μας υπενθυμίσει, επισημαίνοντας πως «δεν είσθε λοιπόν πλέον ξένοι και προσωρινοί κάτοικοι χωρίς πολιτικά δικαιώματα (στη πολιτεία του Θεού), αλλΆ είσθε συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού».
ΑΆ
Πολλές φορές εκφραζόμαστε υποτιμητικά για τον «άλλον», τον άγνωστο ή τον γνωστό μας, για εκείνον που, συνήθως αποτυχημένα ή πονεμένα∙ κουρασμένα ή πολύμορφα ραγισμένα, έφτασε στην περιοχή ζωής και δράσης μας, για να ζητήσει κάποιο είδος βοήθεια.
Αδίστακτα και άπονα∙ σκληρά και αφιλάδελφα, αγνοώντες πως όλοι μας είμαστε δημιουργήματα του ενός Θεού – Δημιουργού και Πατέρα, το πρώτο που κάνουμε είναι να τον αγνοήσουμε. Να στρέψουμε την ματιά μας πέρα από αυτόν. Να νικήσουμε τον ενδιαφέρον μας μακρυά από την τραγική του ύπαρξη. Ενώ ταυτόχρονα θα του προσθέτουμε την ταυτότητα του «ξένου», που ήρθε στον «τόπο» μας και «μας ταλαιπωρεί». Μιλάμε υποτιμητικά για τον «άλλον» λες κι η γη μας ανήκει, λες και είμαστε οι κατοχυρωμένοι με «συμβολαιογραφικές πράξεις» ιδιοκτήτες και κυρίαρχοι των αγαθών του Θεού.
Εάν θελήσουμε νΆαφουγκραστούμε τις άπονες και ανάδελφες φωνές πολλών, που κινούνται και υπάρχουν στα κοινωνικά χαρακώματα, τότε ρίγος έκπληξης και ταραχής θα κυριαρχήσει στην ύπαρξή μας. Για την ποσότητα της λυματολάσπης του εγωισμού, που κάλυψε τον εσωτερικό μας κόσμο και διέστρεψε το ύφος και το ήθος μας. Για την εκρηκτική «ποιότητα» των άφρονων επιλογών μας, που εύκολα τοποθετεί στην γωνία ή στην άκρη της κοινωνίας μια τραγική ύπαρξη, που έρχεται από τον προσωπικό χώρο του μαρτυρίου της ζητιανεύοντας ελπίδα∙ ψάχνοντας για ζωή∙ γυρεύοντας συναντίληψη.
Για την πεισματική μας άρνηση στην Αγάπη του Θεού, που θυσιαστικά μας άφησε την διαθήκη της αδελφοσύνης, για να δεχθούμε και να αποδεχθούμε τον «ξένο» και «άγνωστο», που μας προσεγγίζει, σαν πολύτιμο αδελφό∙ ισοδύναμο δημιούργημα της αγάπης του Θεού και ιερή πρόσκληση για κοινωνία αγάπης μέσα στον σύνδεσμο της ειρήνης.
Η Εκκλησία μας δίδει μεγάλη αξία και σημασία στον «ξένο». Επιδοτεί δε και ενισχύει όποιον ισότιμα και ισοδύναμα τον δεχθεί δίπλα του. Γιατί έτσι φαίνεται να υπηρετεί το σωτήριο μυστήριο της Αγάπης, που προσφέρθηκε πλούσια, δίχως διαχωριστικές γραμμές και ερωτηματικά προσωπικής υποτίμησης, στον κόσμο όλον. Εξάλλου πρώτος και σημαντικός «ξένος» δεν υπήρξε το «νήπιο Ιησούς»; Στο ιερό Ευαγγέλιο της κρίσης ο ίδιος Θεός δεν θα υποδείξει την σωτηρία ή την απώλεια με το: «ξένος ήμην και (ου)συνηγάγετε με;» (Ματθ. 25,35).
Επιμαρτυρεί δε η Εκκλησία την αγάπη σε κάθε άνθρωπο, δίχως διαχωρισμούς και υποτιμητικά διλήμματα, στον λόγο: «…και ιδού πλήθος πολύ, που κανείς δεν μπορούσε να το αριθμήσει, απΆ όλα τα έθνη και τις φυλές και τους λαούς και γλώσσες. Στέκονταν ενώπιον του θρόνου και ενώπιον του Αρνίου. Φορούσαν στολές λευκές και στα χέρια τους ήταν φοίνικες» (Απόκ. 7,9)
Κάθε διαχωρισμός προϋποθέττει έλλειψη αγάπης, επομένως ψεύτικη και δαιμονική πίστη. Όταν τονίζουμε την λέξη διαχωρισμό εννοούμε τον πνευματικό και αξιολογικό διαχωρισμό. Αυτόν που δυναμικά κατήργησε ο Σαρκωμένος Χριστός και αληθινά μετάλλαξε με την Σταυρική Του θυσία και την Ανάσταση.
ΒΆ
Η αγάπη του Χριστού έχει καθολική δύναμη και προσφέρεται αδιάκριτα σε κάθε άνθρωπο. Δεν εξετάζει η Εκκλησία φύλο, εθνικότητα, χρώμα ή πολιτισμική προέλευση. Ενώπιον του Θεού όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. ΓιΆαυτό ο πεισματικός διαχωρισμός και ο χαρακτηρισμός – άστοχος και άσκοπος- «ξένος» αποτελεί βλασθημία στο όνομα της αγάπης του Θεού και ύβρη στην θυσία Του.
Πόσο διδακτικά όμορφα, αλλά και προσγειωμένα στον φιλάδελφο και φιλάνθρωπο λόγο της Εκκλησίας μας ομιλεί ο ιερός Σιλουανός, λέγοντας: «Ο Κύριος έπλασε τον άνθρωπο από τη γη, αλλά μας αγαπά σαν γνήσια παιδιά Του και μας προσμένει με πόθο κοντά Του. Ο Κύριος μας αγάπησε μέχρι τέτοιου σημείου, που σαρκώθηκε για χάρη μας και έχυσε για μας το αίμα Του και μας πότισε με αυτό και μας έδωσε το πάντιμο Σώμα Του. Έτσι γίναμε παιδιά Του, από τη Σάρκα και το Αίμα Του, όμοιοι με τον εν σαρκί Κύριο, όπως τα παιδιά μοιάζουν με τον κατά σάρκα πατέρα τους, ανεξάρτητα μάλιστα από την ηλικία τους. Και το Πνεύμα του Θεού πληροφορεί το πνεύμα μας ότι θα είμαστε αιώνια μαζί Του.
Ο Κύριος δεν παύει ποτέ να μας προσκαλεί κοντά Του: «Δεύτε προς με, καγώ αναπαύσω υμάς». Μας τρέφει με το τίμιο Σώμα και Αίμα Του. Μας παιδαγωγεί σπλαχνικά με το λόγο Του και το ¶γιο Πνεύμα. Μας αποκάλυψε τα μυστήρια. Ζει μέσα μας και στα μυστήρια της Εκκλησίας και μας οδηγεί εκεί, όπου θα βλέπουμε τη δόξα Του. Αλλά καθένας θα βλέπει αυτήν την δόξα κατά το μέτρο της αγάπης του. Όποιος αγαπά πιο πολύ, αυτός έχει μεγαλύτερη επιθυμία να βρεθεί μαζί με τον Αγαπημένο Κύριο, και γιΆαυτό Τον πλησιάζει περισσότερο. Όποιος αγαπά λίγο, αυτός επιθυμεί και λίγο. Και όποιος δεν αγαπά, αυτός ούτε επιθυμεί και δεν αγωνίζεται να δει τον Κύριο, κι έτσι θα μένει αιώνια στο σκοτάδι».
Μπορούμε να δεχτούμε τον χαρακτηρισμό «ξένος» μονάχα με την κανονική έκφραση του, ότι όλοι μας – κυριολεκτικά όλοι μας – είμαστε διαβάτες τούτης της ζωής∙ ξένοι, φιλοξενούμαστε μονάχα, στην στέγη αυτού του κόσμου. Είμαστε πλασμένοι για τον Ουρανό. Επιβεβαιώνει την αλήθεια αυτή ο μεγάλος των Εθνών Απόστολος: «Με πίστι πέθαναν όλοι αυτοί, χωρίς να λάβουν εκείνα, που υποσχέθηκε ο Θεός∙ απλώς τα είδαν από μακρυά και τα χαιρέτισαν, και διακήρυξαν ότι είναι ξένοι και προσωρινοί κάτοικοι στη χώρα» (Εβρ. 11,13).
Η Εκκλησία, «πάλιν και πολλάκις», υπενθυμίζει την υπέρτατη χορηγία της αγάπης και της αδελφοσύνης στο κόσμο ολόκληρο. Σταθερά διδάσκει το ανύπαρκτο του «ξένου», που εύκολα προσφέρουμε στον άγνωστο αδελφό μας. Και διακριτικά υπενθυμίζει το τραγικό μας λάθος, το οποίο είναι απέναντι και μακρυά της θυσιαστικής του Χριστού Αγάπης. Στοιχείο αυτό που μας εκθέτει απέναντι στη μεγάλη θυσία του Χριστού. Και μας αποξενώνει από την θεία Του αγκαλιά: Για να επιβιώνουμε, παγιδευμένοι σε αντίθεες και φονικές αγκυλώσεις, οι οποίες σταθερά οδηγούν από τον εκτροχιασμό στην απώλεια.