- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Αθλητικά
-
Panvagil
-
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 02:00
-
Εμφανίσεις: 1359
Για πολλά χρόνια έδινε μάχες με την θάλασσα, καθώς η εργασία του (εκτελούσε για χρόνια με το καϊκι του την θαλάσσια συγκοινωνία Λευκάδα - Πρέβεζα), τον ανάγκαζε να βρίσκεται κοντά της. Το χόμπι του που δεν ήταν άλλο από το ποδόσφαιρο, και η θέση του, αυτή του σέντερ φορ, τον έφερναν τις περισσότερες φορές απέναντι σε ψηλότερούς του παίκτες. Ούτε εκεί κόλλησε ποτέ και πάντα έβρισκε τον τρόπο να «τρυπάει» τα αντίπαλα δίχτυα. Ο λόγος για τον 82χρονο σήμερα, Γιώργο Βρεττό (Κοπρίτη). Την ζωντανή ιστορία του Τηλυκράτη. Συζητώντας μαζί του προσπαθήσαμε να ξετυλίξουμε μέρος από το κουβάρι των αναμνήσεών του. Στα γραφεία του Τηλυκράτη όπου και έγινε η συνέντευξη, έφτασε με μία τσάντα γεμάτη φωτογραφίες.
Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο στον Τηλυκράτη από μικρή ηλικία» είναι τα πρώτα λόγια του Γιώργου Βρεττού. «Επίσημα με δελτίο, έπαιζα από το 1946. Τότε καθένας από εμάς έπαιζε και με την ομάδα της γειτονιάς του, αφού η καθεμία γειτονιά είχε την δική της ομάδα. Επίσημα αν θυμάμαι καλά, έπαιζα έως το 1972». Αναφέροντάς του την λέξη γήπεδο, ο καπετάνιος θυμάται. «Προπολεμικά ο Τηλυκράτης δεν είχε γήπεδο και πηγαίναμε μέσα στο Κάστρο για να παίξουμε. Στην συνέχεια μεταφερθήκαμε στην Αμπλώνα, απέναντι από το σπίτι του γιατρού του Γρηγόρη, εκεί ήταν φυσικό γήπεδο από ότι θυμάμαι. Μετά το σεισμό μεταφερθήκαμε στο τωρινό γήπεδο».
Και τα δύο πόδια
Σε κάποιες φωτογραφίες, τον διακρίνουμε να? βομβαρδίζει με το αριστερό πόδι. «Εγώ δεν ήξερα αριστερό και δεξί. Χρησιμοποιούσα και τα δύο πόδια. Δεν είχα πρόβλημα να σουτάρω και με τα δύο από όπου και αν βρισκόμουν». Η θέση στην οποία αγωνίζονταν, δεν ήταν άλλη από αυτή του σέντερ φορ. «Η θέση μου ήταν σέντερ φορ. Ήμουν πολύ γρήγορος και ντριμπλέρ. Ήμουν πολύ κινητικός, πολύ ταχύς. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να έλεγε ότι θα με σταματήσει και να το καταφέρει να το πετύχει». Κάπου εκεί, στο μυαλό του έρχεται η στρατιωτική του θητεία. «Και στον στρατό, στο πρώτο σώμα το 1949, αγωνιζόμουν στην ίδια θέση, αυτή του σέντερ φορ. Δεν πρόλαβα να παίξω στην ομάδα της ΑΣΔΕΝ γιατί θα απολυόμουν. Θυμάμαι ότι σε αγώνα με την μικτή Τρικάλων ήμουν πολύ καλός, και ο στρατηγός μου έδωσε δεκαήμερη τιμητική άδεια». Πριν προλάβει ο κυρ Γιώργος να ολοκληρώσει την φράση του αρχίζει να χαμογελά. Στην ερώτηση τι θυμήθηκε και τον έκανε να αντιδράσει έτσι, μας λέει. «Λέω δεκαήμερη άδεια, αλλά κράτησε λίγο. Μέχρι να έρθω με κάλεσαν πίσω».
Δουλειά και ποδόσφαιρο
Μετά την επιστροφή από την θάλασσα, το πρόγραμμα περιελάμβανε γήπεδο. «Η δουλειά μου ήταν βενζινολόγος, έκανα την συγκοινωνία μέσω θαλάσσης από Λευκάδα προς Πρέβεζα και Πρέβεζα ? Βόνιτσα ? Αμφιλοχία, με το καϊκι που είχαμε εκείνο τον καιρό. Δρόμοι τότε δεν υπήρχαν. Πάντα όταν επέστρεφα από την δουλειά, πλενόμουν και πήγαινα στο γήπεδο. Φαγητό έτρωγα μία φορά το βράδυ. Επίσης πολλές φορές αν έβλεπα ότι δεν προλαβαίνω τον αγώνα, έβαζα άλλον να πάει στην θέση μου στο καϊκι για να μην λείψω από το παιχνίδι». Με το καϊκι του γίνονταν και η μεταφορά της ομάδας εκτός Λευκάδας, όταν το αγωνιστικό πρόγραμμα απαιτούσε κάτι τέτοιο. «Εκτός Λευκάδας η μεταφορά της ομάδας γίνονταν με το δικό μας καϊκι, που δούλευε ο πατέρας μου και μετά εγώ. Παίζαμε τότε το Περιφερειακό, με Γιάννενα (τρεις ομάδες), Πρέβεζα (δύο ομάδες), ¶ρτα (δύο ομάδες) και Λευκάδα (δύο ομάδες)».
Τα πρόσωπα που θυμάται
Ζητώντας του να μας κάνει μία αναφορά σε μέλη διοικήσεων που θυμάται, μας λέει. «Υπήρχαν τότε στην διοίκηση του Τηλυκράτη ο Γιάννης Αθηνιώτης, ο Σταθάτος, ο Πάνος Ασπρογέρακας και με τον μόνο που ζει τώρα και που ήταν επί πολλά χρόνια στο συμβούλιο, τον Γιάννη Χαμοσφακίδη». Κάπου εκεί του ζητάμε να κάνει αναφορά σε καλούς ποδοσφαιριστές της εποχής του με τους οποίους είχε καλή συνεργασία. «Τότε οι παίκτες δεν ήταν καλοί από τεχνικής πλευράς. Επικρατούσε η δύναμη και η αντοχή. Αν προπονείσαι κι ασχολείσαι όμως μαθαίνεις. Από παίκτες που συνεργαζόμουν καλύτερα ήταν ο έξω δεξιά Πάνος Ορφανός, ο Στρεμπέλιας (αριστεροπόδαρος, δεν θυμάμαι το άλλο του όνομα), ο Γεράσιμος Τζεφρώνης (¶λογος) που ήταν από τα λίγα σεντερ μπακ. Από προπονητές θυμάμαι όταν γύρισα από τον στρατό, έναν Παπαδάκη που ήρθε από κάποια ομάδα της Αθήνας».
Δηλαδή από τότε είχαν ξεκινήσει να έρχονται παίκτες και προπονητές εκτός Λευκάδας; «Ναι από εκείνα τα χρόνια. Τότε ο Τηλυκράτης συγκέντρωνε πολλά χρήματα, συντηρούνταν καλά και μπορούσε να πάρει προπονητή από έξω».
Τα χρήματα συγκεντρώνονταν από τις εκδηλώσεις που έκανε το σωματείο; «Πάντα τις Απόκριες γίνονταν στην Λευκάδα ο χορός του Τηλυκράτη, που κάθε χρόνο είχε μεγάλη επιτυχία. Κάθε χρόνο οι χοροί του Τηλυκράτη και του Ορφέα για να μην υπάρχουν προστριβές μεταξύ των δύο σωματείων, γίνονταν πότε Σάββατο και πότε Κυριακή της Αποκριάς. Γίνονταν χαμός, ο Τηλυκράτης παρΆ ότι είχε γίνει ο Λευκάτας, είχε το εβδομήντα με ογδόντα τοις εκατό των φιλάθλων. Βλέπεις φωτογραφίες από το γήπεδο τι γινόταν».
Η πρόβλεψη για τον Τσανακτσή
Θυμάστε κάποιο ματς που ήταν ξεχωριστό, ένα ματς που είχατε πετύχει ένα γκολ πολύ καλό; «Τα παιχνίδια για μένα ήταν όλα τα ίδια. Πάντα ήθελα να κερδίζω και δεν με ενδιέφερε ποιος ήταν απέναντι. Τα καλύτερα γκολ τα είχα βάλει με τον Αβέρωφ Ιωαννίνων. Και με τον Ατρόμητο Ιωαννίνων όπου έπαιζε τερματοφύλακας ο συχωρεμένος ο Στάθης Τσανακτσής, μετέπειτα τερματοφύλακας του Απόλλωνα, του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδας. ΕπΆ αυτού που μου αναφέρεις συγκινούμε, διότι με αυτόν τον άνθρωπο είχαμε συναντηθεί πολλές φορές. Θα σου αναφέρω μία φάση που μου έρχεται στο μυαλό, έγινε στο γήπεδο της Λευκάδας. Αυτός είχε την συνήθεια να πετάει την μπάλα όπου ήθελε με τα χέρια, ποτέ με τα πόδια. Ήταν τρομερός στην αντίληψη. Θυμάμαι αυτοί προηγούνταν 1-0. Μετά από μία φάση δική μας, αυτός έπιασε την μπάλα. Εγώ γύρισα φεύγοντας προς το κέντρο, έχοντας καταλάβει από την θέση του σώματός του που θα πάει η μπάλα. Δέκα μέτρα από το κέντρο, γυρίζοντας ξαφνικά βλέπω την μπάλα να έρχεται καταπάνω μου. Αυτός ήταν κοντά στην γραμμή της μεγάλης περιοχής. Σουτάρω απευθείας και η μπάλα έφυγε για το «γάμα», στο λέω και ταράζομαι. Αυτός ξεκίνησε να πηγαίνει, προς το δεξί δοκάρι, στο τέρμα που είναι οι ελιές τώρα. Πέφτοντας δεν έδιωξε την μπάλα, αλλά κατόρθωσε και την μπλόκαρε. Όπως ήταν κάτω, τον σήκωσα και τον φίλησα. Του λέω Στάθη σε συγχαίρω, θα γίνεις μεγάλος τερματοφύλακας. Του το είπα πριν πάει ακόμη σε Ολυμπιακό και Εθνική. Μετά την λήξη του ματς ήρθε και μου έδωσε συγχαρητήρια και με ευχαρίστησε για τα καλά μου λόγια».
Μας μιλήσατε πιο πριν για μία συνέντευξη του Τσανακτσή σε κάποιο περιοδικό της εποχής. Τι είχε πει; «Μετά το τέλος της καριέρας του, μίλησε σε περιοδικό και είπε ότι τους επιθετικούς που φοβήθηκε περισσότερο, ήταν ένας Γάλλος και ο Κοπρίτης. Του είχα βάλει αρκετά γκολ και εδώ και στα Γιάννενα».
«Πάντα χάνανε στην Λευκάδα»
Είχατε αποκτήσει σχέσεις λόγω του ποδοσφαίρου με παίκτες από άλλες ομάδες; «Είχα καλές σχέσεις με πολλούς παίκτες, με τους Σιόντηδες από τα Γιάννενα και πολλούς άλλους. Εκτός από το ποδόσφαιρο τους έφερνα και με το καϊκι εδώ και γράφανε στις εφημερίδες της εποχής ότι αυτό γίνονταν σκόπιμα. Βέβαια αυτό το λέγανε για να δικαιολογηθούν επειδή σχεδόν πάντα χάνανε στην Λευκάδα».
Το παρατσούκλι
Ο κυρ Γιώργος παντού είναι γνωστός με το παρατσούκλι «Κοπρίτης». Στην ερώτηση αν αυτό έχει σχέση με το ποδόσφαιρο, μας απάντησε τα εξής. «Όχι δεν έχει, μου το έβγαλε ένας ξάδερφος μου. Με αυτό με ξέρουνε όλοι, στην Πρέβεζα, στην ¶ρτα στα Γιάννενα, λίγοι ξέρουν ότι το επίθετό μου είναι το Βρεττός. Μα πως είναι δυνατόν είχε πει κάποιος προπονητής, να ονομάζεται αυτός ο άνθρωπος «κοπρίτης». Η λέξη αυτή δείχνει άνθρωπο ανίκανο και όχι αυτό που είναι αυτός. Έπρεπε να λέγομαι αλλιώς, είπε τότε ο προπονητής».
«Γονάτισε και έκλαιγε»
Είπαμε για το παρατσούκλι. Θυμάστε το όνομά σας να είχε γίνει σύνθημα από τον κόσμο, θυμάστε κάποιο περιστατικό με τους φιλάθλους; «Θυμάμαι ένα ματς Κυπέλλου με τον Λευκάτα που είχαμε κερδίσει 2-0. Ο μακαρίτης ο Γιάννης Αθηνιώτης, πρόεδρος τότε, δεν είχε έρθει στο γήπεδο. Με πήρανε οι φίλαθλοι στην πλάτη τους με το κύπελλο και όταν άκουσε τις φωνές στο σπίτι του, φοβήθηκε. Είπε στην αδερφή του να κλείσει τα παράθυρα γιατί ο Τηλυκράτης έχασε. Της είπε όμως να προσπαθήσει σιγά σιγά να δει τη φανέλα φορούσαν αυτοί που φώναζαν. Βλέπεις καμία φανέλα κόκκινη-μπλε, τι βλέπεις τη ρώτησε. Εμείς πηγαίναμε το κύπελλο να του το δώσουμε. Η αδερφή του, του είπε βλέπω μία φανέλα κόκκινη-μπλε και έναν καβάλα πάνω σε έναν άλλον. Όταν διαπίστωσε ότι ο Τηλυκράτης πήρε το Κύπελλο, πριν κατέβω από την πλάτη των φιλάθλων, γονάτισε και έκλαιγε. Εγώ πήγα, τον φίλησα και του παρέδωσα το Κύπελλο. Αυτό μπροστά σε πολύ κόσμο, όχι δέκα και είκοσι άτομα. Ο Αθηνιώτης δεν είχε έρθει στο γήπεδο επειδή επηρεάζονταν. Όταν χάναμε στεναχωριόνταν πολύ».
Στο σημείο αυτό ο κυρ Γιώργος έδειξε να συγκινείται. «Μη μου τα θυμίζεις» μας είπε. ΠαρΆ όλα αυτά, ψάχνοντας τις φωτογραφίες που είχε μπροστά του, έδειχνε ότι δεν ήθελε να σταματήσει την αφήγησή του.
«Στο γήπεδο δεν υπήρχε φιλία»
Είπατε νωρίτερα ότι η μεταφορά της ομάδας εκτός Λευκάδας γίνονταν με το δικό σας καϊκι. Υπήρχαν περιστατικά που θυμάστε ακόμη και τώρα από αυτά τα ταξίδια; «Όταν είχε θάλασσα και κούναγε, μου λέγανε ότι το κάνω επίτηδες. Εγώ τους έλεγα ότι δεν φταίω, αλλά ότι έχει θάλασσα. Πάντα κάναμε καλαμπούρια μεταξύ μας. Αυτά όμως εκτός γηπέδου. Μέσα στο γήπεδο δεν υπήρχε φιλία. Εκεί δεν υπολόγιζα τίποτε και κανέναν. Ήθελα να κερδίζω πάντα».
Στο σημείο αυτό θυμάται ένα περιστατικό που συνέβη με έναν άγγλο ναύτη. «Λέω ότι ήθελα πάντα να κερδίζω, όπως όλοι βέβαια και μου ήρθε στο μυαλό κάτι. Αν ο άλλος ήταν δύο μέτρα, ας ήμουν κοντός, πάντα έβρισκα τρόπο να τον αντιμετωπίσω. Θα σου πω μία περίπτωση. Κάθε χρόνο μας επισκέπτονταν καράβια του αγγλικού ναυτικού. Κατεβαίνανε και παίζαμε φιλικά. Αυτοί ήταν γυμνασμένοι και πανύψηλοι, τρομεροί. Έδινα από εδώ, έδινα από εκεί (σου λέω για το άτομό μου), να μπορέσω να τους παρακάμψω, αλλά με κόβανε εύκολα. Δεν προλάβαινα. Ήταν ένα σέντερ μπακ, πολύ ψηλός και είχε τα πόδια του ανοιχτά. Πέταξα την μπάλα από δίπλα του και εγώ πέρασα μέσα από τα πόδια του. Δεν τον ντρίμπλαρα. Αυτό έχει μείνει στην ιστορία. Μας είχανε ταράξει όμως».
«Ήμουν πονηρός παίκτης»
Πως λειτουργούσατε μέσα στο γήπεδο; «Εγώ ήμουν πολύ πονηρός παίκτης. Πολλοί έχουν ακούσει, όμως δεν με έχουν δει. Χρησιμοποιούσα όλα τα μέσα. Πάντα σε αθλητικά πλαίσια όμως. Έκανα βέβαια και παλιανθρωπιές. Όταν δεν μπορούσα να ικανοποιήσω τον εαυτό μου, κυρίως σε φάσεις στημένες (λόγω ύψους), μεταχειριζόμουν πολλά πράγματα. Πήγαινα κοντά στον τερματοφύλακα και του πάταγα το πόδι (δήθεν ότι δεν έβλεπα), όπως καταλαβαίνεις για να μην σηκωθεί».
Το ποδόσφαιρο σας αρέσει ακόμη και τώρα όπως έχω δει. Εκτός από Τηλυκράτης, υποστηρίζετε κάποια άλλη ομάδα;
«Μου άρεσε και μου αρέσει το ποδόσφαιρο πολύ. Κάθε Κυριακή είμαι στο γήπεδο όπως έχεις δει. Εκτός από Τηλυκράτης είμαι και Ολυμπιακός. Από όταν ήρθε ο Μπάμπης ο Δρόσος (παλαίμαχος παίκτης του Ολυμπιακού και παίκτης και προπονητής του Τηλυκράτη) στην Λευκάδα, έγινα ακόμη πιο πολύ Ολυμπιακός. Από αυτόν πάντως έχω βάλει πιο πολλά γκολ. Όταν ήρθε είπε «τι μου λέτε να προπονήσω αυτόν τον άνθρωπο». Δεν θέλω να λέω για τον εαυτό μου, αλλά ήμουν αϊτός. Έκανα κόλπα με τακουνάκια και πολλά άλλα».
Τι στοιχεία χρειάζεται κάποιος για να παίξει ποδόσφαιρο; «Στο ποδόσφαιρο χρειάζεται πονηριά, εξυπνάδα, μυαλό. Ο παίκτης θα πρέπει όχι μόνο να τρέχει, αλλά να υπολογίζει από την τροχιά της μπάλας που αυτή θα πέσει, που θα σκάσει. Αυτός είναι ο παίκτης. Να κάνει σωστή εκτίμηση».
Και προπονητής για λίγο
Όταν σταματήσατε να παίζετε ασχοληθήκατε καθόλου με την προπονητική όπως άλλοι παλαίμαχοι παίκτες;
«Μόνο μία χρονιά έκανα τον προπονητή στον Σύβρο. Ήταν πρόεδρος ο Ανδρέας ο Δευτεραίος, ήμασταν φίλοι, μου ζήτησε να πάω, τον ευχαριστώ τον άνθρωπο. Του είπα δεν είναι εύκολο. Πείστηκα και πήγα. Ήμουν όλη την χρονιά και στο τέλος κάτι στράβωσε και δεν βγήκαμε πρωταθλητές. Τους είχα κάνει πολύ αντοχή. Κάποια ομάδα που με φοβόταν, ανάγκασε τον διαιτητή να με βγάλει από το γήπεδο. Ήρθαμε δεύτεροι. Θυμάμαι την Κατούνα τότε, ήταν πολύ καλή ομάδα, με τον Πάνο τον Πολίτη. Τους είχαμε αντιμετωπίσει».
«Κάνε με 25 ? 30 χρονών»
Έπειτα από μία και πλέον ώρα όπου ο κυρ Γιώργος ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεών του μπροστά σε δεκάδες φωτογραφίες, λέει : «Μου θύμισες ωραία πράγματα σήμερα».
Βλέποντας όλα αυτά τώρα από μακριά, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό; «Κοίταξε, το χρήμα κατά την άποψή μου δυστυχώς βλάπτει το ποδόσφαιρο. Δηλαδή όταν παίζεις για το χρήμα και δεν το κάνεις από ευχαρίστηση, θα κοιτάξεις να μην χτυπήσεις για να παίξεις και την άλλη Κυριακή, να μην χάσεις τα χρήματα. Μπορεί η γνώμη μου να είναι και λάθος, δεν ξέρω αυτό πιστεύω».
Είχατε παίξει αλλού εκτός από τον Τηλυκράτη; «Δεν θα το έκανα ποτέ να παίξω αλλού. Μόνο ένα φιλικό είχα παίξει με την Πρέβεζα εναντίον του Παναιτωλικού (3-1 η Πρέβεζα) και στον στρατό που δεν ήμουν κοντά στην ομάδα. Στο στρατό είχα παίξει με τον Σαλεμή του Παναθηναικού. Ήταν γιατρός. Ως προπονητής του Αβέρωφ ήρθε στην Λευκάδα. Δεν θυμόνταν το όνομά μου, βλέποντάς με, με αγκάλιασε, με φίλησε, με θυμήθηκε. Μου είπε δεν πιστεύω αύριο να έχουμε τίποτε αλά παλιά. Του είπα, αύριο θα δεις ότι είμαι καλύτερος από τότε. Και χάσανε με δικό μου γκολ».
Πως βλέπετε τον Τηλυκράτη σήμερα, το ποδόσφαιρο γενικά; «Όπως είναι το ποδόσφαιρο, αν δεν πληρώσεις δεν κάνεις τίποτε. Το χρήμα κοιτάζουν οι παίκτες, φοβούνται να μην χτυπήσουν, όπως είπα και πριν. Από την ομάδα πιστεύω ότι λείπει το γκολ, κάποιες φορές όμως είμαι αρκετά ευχαριστημένος».
Κυρ Γιώργο κάπου εδώ πρέπει να κλείσουμε. Η τελευταία φράση της συνέντευξης ανήκει σε εσάς.
«Κάνε με 25 - 30 χρονών να ξαναπαίξω. Αυτό είναι όλο»!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΣ