Η διαφορετικότητα των απόψεων αποτελεί πλούτο ιδιαίτερα για την Αριστερά. Θα 'λεγα ότι αν δεν υπήρχαν διαφορετικές απόψεις θα 'πρεπε να τις ‘εφεύρουμε’. Σε μια περίοδο που η σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο, προσπαθεί να επικαιροποιήσει το όραμά της σε σχέση με τα καινούργια προβλήματα, η κατάθεση περισσοτέρων προσεγγίσεων αποτελεί, πριν απ’ όλα, προσφορά στην κοινωνία και μετά στον εαυτό της. Το παράδειγμα της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων από τη χώρα μας, όπου μέσα από ποικιλία απόψεων και μερικές φορές βασανιστικών εσωτερικών συγκρούσεων, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ κατέληξε (όντας το μοναδικό κόμμα του κοινοβουλίου) στο να πει όχι στην ανάληψη των αγώνων για συγκεκριμένους οικονομικούς, αναπτυξιακούς, περιβαλλοντικούς και άλλους λόγους (που τόσο γρήγορα επιβεβαιώθηκαν) αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση.
Αν η αριστερά θεωρούσε, ότι έχει σε όλα απαντήσεις, τότε το καρδιογράφημά της θα ήταν ευθεία γραμμή, ενός δηλαδή νεκρού οργανισμού. Εμείς τέτοια Aριστερά δεν την θέλουμε. Το πώς εφαρμόζουμε τη δημοκρατίας στο κόμμα μας, είναι και ένα δείγμα του πώς θέλουμε να λειτουργήσουμε και στην κοινωνία. Σας θυμίζω, πως είμαστε το μοναδικό κόμμα που έχει κατοχυρωμένη στο καταστατικό του χρόνια τώρα τη ύπαρξη των τάσεων. Αυτό, προϋποθέτει την ύπαρξη μιας άλλης κουλτούρας λειτουργίας που με κόπο, βήμα–βήμα προσπαθούμε να κατακτήσουμε.
Μερικές φορές βεβαίως ξεπερνιέται το μέτρο, είτε με την υπερπροβολή της προσωπικής θέσης έναντι της συλλογικής, είτε με μια εικόνα εσωστρέφειας, που μάλλον μας αδικεί. Είναι όμως κι αυτό για μας, άλλο ένα ζητούμενο προς κατάκτηση.
2. Πιστεύετε ότι στις επερχόμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές μπορεί να υπάρξει συνεργασία, σε κεντρικό ή τοπικό επίπεδο με το ΠΑ.ΣΟ.Κ.;
Είναι γνωστό, ότι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ με απόφασή του έχει αποκλείσει κεντρικές συμφωνίες που θα έχουν τη λογική του μοιράσματος των δήμων ή των νομαρχιών της χώρας σε τιμάρια και βαρονίες μεταξύ των κομμάτων.
Παράλληλα, αποφάσισε να ενισχύσει ριζοσπαστικά αυτοδιοικητικά σχήματα τα οποία θα μπορέσουν να αναδείξουν ένα ενωτικό πρόγραμμα αριστερής έμπνευσης, ένα προγραμματικό λόγο που θα έχει σχέση, όχι μόνο με τα θεσμικά ζητήματα της Αυτοδιοίκησης, αλλά κυρίως με τα μεγάλα αναπτυξιακά, οικολογικά, κοινωνικά και πολιτιστικά προβλήματα που απασχολούν τον πολίτη. Τα σχήματα αυτά πρέπει να συγκρουσθούν με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόσθηκαν μέχρι τώρα και οι οποίες έχουν κυριολεκτικά στραγγαλίσει την Αυτοδιοίκηση από πόρους, αρμοδιότητες και στελεχικό δυναμικό. Βεβαίως, κι αυτό δεν είναι καθόλου δευτερεύον, απαιτούνται και τα κατάλληλα πρόσωπα που ως επικεφαλείς θα μπορέσουν να υπηρετήσουν αυτά τα χαρακτηριστικά.
Σ’ αυτές τις αυτοδιοικητικές κινήσεις έχουν θέση, πολίτες και συλλογικότητες, που θέλουν, με τη συμμετοχή τους να συμβάλουν σ’ αυτήν την κατεύθυνση.
Τολμάμε να κοιτάζουμε κατάματα την κοινωνία και, πάνω απ’ όλα τις νέες και τους νέους αυτού του τόπου και λέμε «ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΕΙΤΕ ΜΑΣ». Όχι γιατί πιστεύουμε στην ύπαρξη σωτήρων, αλλά γιατί η επιτυχία μιας Αυτοδιοικητικής Αρχής καθορίζεται από τον βαθμό ενεργοποίησης των πολιτών, την προώθηση της συμμετοχικής δράσης των δημοτών που αντιστέκονται, προτείνουν και διεκδικούν ισότιμα τη συμμετοχή τους στη διακυβέρνηση του νομού, της πόλης ή του χωριού.
Δεν προτίθεμαι να μηδενίσω το έργο κανενός. Ερωτώ όμως ευθέως. Ποια δημοτική αρχή, (για παράδειγμα του Δήμου Λευκάδας), τα τελευταία χρόνια έκανε ενεργά συμμέτοχους τους πολίτες στις αποφάσεις της; Πότε πραγματοποιήθηκε λαϊκή συνέλευση, έστω για να απολογηθεί για τα πεπραγμένα της; Πότε δόθηκαν κονδύλια στα δημοτικά διαμερίσματα για να τα χρησιμοποιήσουν, όπως καλύτερα νομίζουν τοπικό συμβούλιο και κάτοικοι; Γιατί ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε τοπικό δημοψήφισμα, παρ’ ότι έχουν προκύψει κατά καιρούς πολύ σοβαρά θέματα; Γιατί ποτέ δεν κινητοποίησαν τους πολίτες για να διεκδικήσουν;
Το αίτημα για ριζικές αλλαγές και στην Αυτοδιοίκηση, ακούγεται όλο και πιο έντονα από τα χείλη των συμπολιτών μας. Η δική μας ευθύνη, πέρα από τη φρεσκάδα της έμπνευσης που πρέπει να δώσουμε, είναι να πείσουμε ότι οι αλλαγές θα έλθουν, στο βαθμό που θα μπορέσουμε να απλωθούμε στη πόλη και στα χωριά, ώστε να δημιουργήσουμε συμμαχίες, να ενεργοποιήσουμε τους νέους ανθρώπους, να επηρεάσουμε τις συνειδήσεις, να αντιστρέψουμε το κλίμα ιδιώτευσης και αδιαφορίας.
3. Ποια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο νομός της Λευκάδας;
Νομίζω ότι το κορυφαίο πρόβλημα που έχει μπροστά του ο Νομός μας, είναι με ποιο μοντέλο ανάπτυξης θέλει να πορευτεί τα επόμενα χρόνια. Ένα είναι σίγουρο, ότι το υπάρχον, αναπαράγει τη συνεχή συρρίκνωση του πληθυσμού. Πέρα από το γενικότερο πρόβλημα της υπογεννητικότητας, η μείωση του πληθυσμού έχει να κάνει με τη φυγή των νέων ανθρώπων, του πιο δυναμικού δηλαδή κομματιού της κοινωνίας. Οι αιτίες της φυγής νομίζω είναι αντιληπτές από όλους. Άρα από αυτό και μόνο το γεγονός δεν μπορεί, το μοντέλο που επιλέχτηκε, να θεωρηθεί πετυχημένο.
Ο μονοσήμαντος προσανατολισμός στο τουρισμό, που, έτσι κι αλλιώς αποτελεί το βασικό κορμό ανάπτυξης (και που βεβαίως πρέπει να ενισχυθεί), είναι λάθος. Η παράλληλη ανάπτυξη και άλλων τομέων, όπως ο αγροτικός ή η βιοτεχνική και μεταποιητική δραστηριότητα, μπορούν να λειτουργήσουν σαν ανάχωμα στην τάση φυγής των νέων ανθρώπων και να προσφέρουν νέες θέσεις εργασίας.
Επειδή μερικοί μπορεί να χαμογελούν ειρωνικά όταν ακούνε για αγροτική ανάπτυξη στη Λευκάδα θα γίνω πιο συγκεκριμένος. Γιατί π.χ. δεν μπορεί, στο κάμπο της Βασιλικής ή στο κάμπο της Καρυάς, μέσα από συνεταιριστικές ή ιδιωτικές πρωτοβουλίες (πιθανόν και με αναδασμό γης), δεν ενισχύεται η βιολογική καλλιέργεια, η καλλιέργεια νέων αγροτικών προϊόντων που είναι ανταγωνιστικά;
Αλλά να επανέλθω στον τουρισμό. Είναι φανερό ότι απαιτείται ποιοτική στροφή. Νέες μορφές τουρισμού όπως ο οικολογικός, ο περιπατητικός, ο θαλάσσιος κλπ (που θα ενίσχυαν και την ορεινή Λευκάδα), αξιοποίηση αρχαιολογικών και ιστορικών χώρων, μοναστηριών, ακόμη και του ζητήματος της Ομηρικής Ιθάκης, δεν φαίνεται να απασχολούν σοβαρά, παρά ελάχιστους από τους τοπικούς άρχοντες.
Όλα αυτά φυσικά απαιτούν υποδομές, που σαν κύριο στοιχείο στο σχεδιασμό ή την εκτέλεσή τους, θα έχουν την προστασία του περιβάλλοντος. Για ποια ανάπτυξη να μιλάς, όταν όλο το νησί αποτελεί έναν απέραντο σκουπιδότοπο, όταν τα σκουπίδια μπαζώνουν τη θάλασσα δίπλα στα σχολεία, όταν ο δίαυλος ουσιαστικά είναι κλειστός, όταν οι βιολογικοί καθαρισμοί καρκινοβατούν, όταν η μοναδική είσοδος του νησιού είναι ένα επικίνδυνο «μονοπάτι», όταν η παραλία και ο δρόμος του Αϊ Γιάννη καταστρέφονται, όταν μια σειρά από έργα (π.χ. ασφαλτοστρώσεις) εκτελούνται με τον πιο πρόχειρο τρόπο; Για ποια ποιότητα ζωής, όταν το πλέγμα των κρίσιμων υπηρεσιών υγείας, πρόνοιας εκπαίδευσης, πολιτισμού, αθλητισμού έχει τεράστια προβλήματα;
Απαιτούν όμως και πόρους, που εκτός από την ορθολογική τους χρήση, είναι πολύ κάτω από τις ανάγκες του νομού, με δεδομένα τα μεγάλα προβλήματα που προέκυψαν και λόγω του σεισμού.
Είναι φανερό, ότι για να πάμε σ’ ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης, απαιτούνται άλλες πολιτικές κεντρικά και τοπικά.
Επειδή η ερώτηση όμως αφορά τις τοπικές επιλογές, αυτό για το οποίο είμαι βαθιά πεπεισμένος, είναι ότι αν δεν ακολουθήσει ο τόπος μας έναν τέτοιο δρόμο, τα προβλήματα θα πολλαπλασιαστούν.
Οι πολίτες δεν πρέπει να επιτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη. Στις επερχόμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, ιδιαίτερα μετά από την βέβαιη καθιέρωση εκ μέρους της κυβέρνησης του 42%, θα έχουν μια καλή ευκαιρία να το αποδείξουν..
