- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
-
Panvagil
-
Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007 02:00
-
Εμφανίσεις: 447
Παράξενη ετούτη η χώρα. Εκεί που λες πως κάτι πάει να ορθοποδήσει, κάτι γίνεται και όλα πάνε πίσω. Ο «Ευρωπαίος» Έλληνας καμαρώνει για τα καμώματά του, την ίδια στιγμή που η χλιδή συμβαδίζει με την απόλυτη φτώχεια και η σπατάλη συναγωνίζεται την ακραία ένδεια. Σκουπίδια παντού και πολίτες που ελεεινολογούν τους πολιτικούς. Πολιτικοί που αφήνουν «στο ράφι» τους ψηφοφόρους σαν επιτευχθεί η πολυπόθητη εκλογή. Η υπόθεση έχει μέλλον. Στην Ελλάδα ζούμε. Εδώ που μεσουράνησε η Δημοκρατία, εδώ που οι κάτοικοί της λησμονούν απελπιστικά τα περί της πάλαι ποτέ αμεσοδημοκρατικής πρακτικής στην περίφημη εκκλησία του Δήμου. Στην χώρα της καταθλιπτικής λήθης ζούμε, εδώ που «τα παλικάρια» των θέσεων - κλειδιών πασχίζουν να αποκρύψουν με κάθε μέσο και τρόπο την αλήθεια από τον λαό. Στην Ελλάδα, λένε οι έρευνες, οι πολίτες δείχνουν ευχαριστημένοι με την προσωπική τους κατάσταση. Στην χώρα της ανεκδιήγητης και ατέρμονης τηλεορασοπληξίας, ουδείς επιχειρεί να καταγράψει τις «άλλες γειτονιές», εκεί που ούτε η κινητή τηλεφωνία δεν επαρκεί προκειμένου να υπερυψωθεί αποτελεσματικά το προστατευτικό τείχος της απόλυτης σιωπής, το φρένο στην οργή για τις διακρίσεις και την οικονομική εκμετάλλευση.
Στην Ελλάδα του 2007, οι εσωκομματικές κοκορομαχίες φιλοδοξούν να αποπροσανατολίσουν το λαό από τα πραγματικά του προβλήματα. Στην Ελλάδα του σήμερα, εκεί όπου οι μεταρρυθμίσεις αγνοούν τις πραγματικές δυνάμεις και αντιστάσεις του λαού, οι αιφνίδιες αλλαγές αξιώνουν την πλήρη υποταγή όλων στα νέα δεδομένα, ανεξαρτήτου φυσικά του συνήθως μη αυξητικού και ως είθισται πενιχρού εισοδήματος των πολλών.
Ελλάδα σε κρίση. Πολίτες που πατούν επί πτωμάτων αγωνιώντας για την προσωπική τους ανέλιξη, υιοθετούν με ευκολία τις «καλές πρακτικές» των αξιότιμων κοινοβουλευτικών εκπροσώπων.
Είναι η χώρα όπου και τι δεν θα έδινε κανείς προκειμένου να βρεθεί στα κοινοβουλευτικά έδρανα, εξαγοράζοντας την υβριστική του εκτόνωση σε βάρος των πολιτικών με τα σαγηνευτικά τους εισοδήματα. Μέχρι και «λαϊκοί» σταρ διεκδίκησαν την θριαμβευτική τους είσοδο στη Βουλή τελευταία. Οι πόρτες ανοιχτές για όλους. Περάστε και ότι βρέξει ας κατεβάσει. Έτσι απλά.
Στη χώρα του ευκαιριακού κέρδους και της αναφανδόν υπερεκτίμησης των κάθε λογής «μαϊντανών» στα κανάλια της συμφοράς, στην χώρα όπου η κάθε απόφαση κρίνεται, σύμφωνα με το αμερικανικό πρότυπο, στο περιλάλητο δελτίο των «οχτώ», με καπετάνιους ακριβοθώρητους τηλεπαρουσιαστές και πλήρωμα τους ειδήμονες ή συνήθως ύποπτους κριτικούς, λέξεις όπως ασυδοσία, αφερεγγυότητα, όπως και κάθε λογής «αρπαχτή» είναι καλοδεχούμενες και συχνά-πυκνά φράσεις - κλειδιά στα χείλη του φιλόδοξου και αρπαχτικού νεοέλληνα.
Ελλάδα. Χώρα όπου η υπέρμετρη σπατάλη και κατανάλωση συναγωνίζεται επαξίως την ακραία ένδεια στις φτωχογειτονιές και τα στενοσόκακα. Αντιθέσεις επί αντιθέσεων σε έναν τόπο που βρίθει από παντογνώστες και ειδικούς, σε μια χώρα όπου η κάθε υπερβολή γίνεται «σουξέ» και «χαβαλές», δείγμα ενός?απύθμενου προβληματισμού των κατοίκων της για τις ολόγυρα εξελίξεις και διαδραματιζόμενα γεγονότα.
Στην Ελλάδα οι ρήσεις και τα γνωμικά εκτοξεύονται ασταμάτητα και οι έκτακτες ειδήσεις αγωνιούν να εκμαιεύσουν τα μυστικά του ανθρώπου της «διπλανής πόρτας». Σύσσωμοι οι Έλληνες υποκλίνονται στη νέα τους ζωή. Ακολουθώντας πιστά την συνταγή των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων ωρύονται επί τέσσερα χρόνια και την ώρα της κάλπης εκπληρώνουν το καθήκον τους, τοποθετώντας στα έδρανα τους ίδιους και τους ίδιους, γιατί τάχα, λέει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Ποια Ελλάδα ονειρεύεστε; Την χώρα όπου η αξιοκρατία θα καλύψει, για παράδειγμα, το 20% των επίσημων διαγωνισμών; Η μήπως την χώρα όπου η ευθιξία θα είναι επαρκής λόγος για την παραίτηση ενός υπουργού; Μήπως άραγε την Ελλάδα της ανυπακοής στα ακούσματα των «πατροπαράδοτων συνηθειών» που γοητεύουν τους κήρυκες του πολιτικού αμοραλισμού;
Αυτή η Ελλάδα που ονειρεύεστε θα αργήσει να έρθει. Προς το παρόν βολευτείτε με την ανευθυνότητα και την αναλγησία που χαρακτηρίζει τις καθημερινές συναλλαγές επωνύμων και ανωνύμων.
Φορέστε την πανοπλία και προσπαθήστε να ξεχάσετε ή να διασκεδάσετε την πίκρα από μια ανύπαρκτη επικοινωνία των φερέλπιδων νεοελλήνων.
Θα μπορούσατε να πείτε πως όλα είναι μονάχα ένα κακό όνειρο. Πως οι συμπολίτες σας απλά δεν βλέπουν πως δίπλα από τον προπαγανδιστικό νεοπλουτισμό υπάρχει η ανείπωτη φτώχεια, πως απλά δεν μπορούν όλοι να δανείζονται και να μην μπορούν να ξεχρεώσουν τα αποκτηθέντα πολυτελή τους αυτοκίνητα και σπίτια.
Θα μπορούσατε να υποθέσετε πως η όλη κατάσταση δεν είναι παρά μια συνεχιζόμενη νοσηρότητα και πως το ευρωπαϊκό όνειρο θα τα αλλάξει όλα. Εξάλλου οι Έλληνες, σύμφωνα με τελευταίες έρευνες προσανατολίζονται ολοένα και περισσότερο προς την Ευρώπη σε πολλούς τομείς, αξιώνοντας την συναπόφαση της ελληνικής κυβέρνησης με την ΕΕ για πολλά θέματα που ξεκινούν από την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, μέχρι την μετανάστευση, τον ανταγωνισμό ή την προστασία του περιβάλλοντος.
Όλα τούτα χρησιμεύουν ως γιατρικό. Όσοι μπορούν να παρακάμψουν τις δυσκολίες, ας το επιχειρήσουν. Όσοι μπορούν να ξεχάσουν, ας ξεχάσουν.
Ανάμεσα σε όλα τα σκουπίδια στους δρόμους ετούτης της χώρας που δεν πετιούνται τυχαία, μεταξύ όλων αυτών των ανίδεων που περιτριγυρίζουν την ελληνική κοινωνία, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που αγωνιούν για το μέλλον και φιλοδοξούν να τα αλλάξουν όλα. Να βγάλουν την Ελλάδα από την κρίση. Να δώσουν μια νέα πνοή, ένα νέο ύφος.
Εάν τους ακολουθήσετε, ο αγώνας θα είναι δύσκολος επειδή είναι λίγοι. Εάν πάρετε την «πεπατημένη», θα μείνετε σταθερά στο περιθώριο, με τους «γνωστούς ? άγνωστους» πολιτικούς να θριαμβολογούν που για άλλη μια φορά σας έβαλαν «στο ράφι». Η επιλογή δική σας. Το ίδιο και η απόφαση. Η υπόθεση πάντως έχει μέλλον.
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΖΑΧΑΡΗΣ
(Σ.Η.Π.Ε.)