- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
-
Εμφανίσεις: 365
Νικητής η κομματική επικοινωνιακή στρατηγική, ηττημένη η πληροφόρηση. Ο λαός σύρεται στις κάλπες με ελλειμματική γνώση γύρω από τα συμβαίνοντα και χωρίς πολλές αποκαλύψεις για την αντιμετώπιση της διαφθοράς. Η 4η Οκτωβρίου μάλλον δεν θα επιφέρει κοσμογονικές αλλαγές.
Θα μπορούσε κανείς να περιμένει περισσότερα πράγματα από το ντιμπέιτ της Δευτέρας; Θα περίμενε άραγε κανείς να ενημερωθεί περαιτέρω για τα προβλήματα του τόπου που σιγοκαίνε από καιρό και που οι πολιτικές δυνάμεις - πέρα από τις γνωστές αντιπαραθέσεις - δεν λένε να επιλύσουν; Το ντιμπέιτ της Δευτέρας χρησίμευσε απλά στο να βγουν κάποιοι πολιτικοί -ο καθένας από την μεριά του ? από την δύσκολη θέση που βρέθηκαν κατά διαστήματα. Πρώτοι σε αυτό ήταν οι κ.κ Τσίπρας και Καραμανλής που από τους πολλούς εσωκομματικούς τριγμούς είχαν στηθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και είναι αλήθεια, ότι ο μεν κος Τσίπρας με την επικοινωνιακά ορθή του στάση όχι μόνο βγήκε από το αδιέξοδο, αλλά έδωσε μια άλλη πνοή στην συζήτηση απαντώντας στις ερωτήσεις για την στάση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α απέναντι στα Δεκεμβριανά, ποντάροντας παράλληλα στους νέους και τις απεριόριστες δυνατότητές τους. Μαζί με τον κο Χρυσόγελο των Οικολόγων ? Πράσινων φάνηκαν περισσότερο ενημερωμένοι για τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και συγκεκριμένα των νέων. Θα έλεγα καλύτερα ότι αυτοί οι δύο ήταν που πλησίασαν περισσότερο τους νέους. Αρκεί όμως αυτό σε ένα ντιμπέιτ που φιλοδοξεί να δώσει απαντήσεις επί παντός επιστητού με συγκεκριμένες προτάσεις από τα κόμματα; Είναι γεγονός βέβαια, από την άλλη μεριά, ότι τελευταία πολλά έχουν ειπωθεί για τις «πράσινες» θέσεις εργασίας και την χρησιμότητα των εναλλακτικών πηγών ενέργειας σχεδόν από όλα τα κόμματα, με δεδομένη την καταστροφική κλιματική αλλαγή. Εκεί ο κος Χρυσόγελος επικράτησε πανηγυρικά όλων μιας και οι Οικολόγοι ? Πράσινοι είναι από τα πρώτα κόμματα που επένδυσαν σε προγραμματική βάση σε αυτές. Πέρα όμως από την επικοινωνιακά ορθή στάση αυτών των Τσίπρα και Χρυσόγελου, τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, δια των αρχηγών τους, δεν πρόσφεραν τις αναμενόμενες απαντήσεις στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων.
Ο μεν κος Καραμανλής, σε φανερή αμηχανία, υπεραμυνόταν συνεχώς των θέσεων του και των όσων έχουν συμβεί κατά καιρούς στο κόμμα και που έχουν οδηγήσει στην σημερινή πτώση της ΝΔ, δηλώνοντας επανειλημμένως ότι «δεν είναι αλάνθαστος». Θα έλεγε κανείς ότι περισσότερο προσπαθούσε να δώσει εξηγήσεις για τις επιλογές του, παρά να υποσχεθεί ένα καλύτερο μέλλον. Εξάλλου δεν είναι και λίγες οι φορές που έχει τονίσει ότι δεν θέλει να υπόσχεται χωρίς να μπορεί να υλοποιήσει. Έτσι, με δεδομένη την μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση, επεδίωξε να αντλήσει από τους αναποφάσιστους χωρίς επικοινωνιακά «να τάζει λαγούς με περιτραχήλια» σε μια τέτοια δύσκολη εποχή. Οι συμβουλάτορές του μάλλον πέτυχαν σε αυτό, απέτυχαν όμως στο να τον παροτρύνουν να δώσει πειστικές απαντήσεις και εξηγήσεις για την διαφθορά που έχει πλήξει την ελληνική κοινωνία εδώ και χρόνια. Και οι απαντήσεις για τα σκάνδαλα δεν δόθηκαν όσο και αν προσπάθησε ο νυν πρωθυπουργός, με τις χαρακτηριστικές του κινήσεις, να δείξει ότι έχει πυγμή.
Από την πλευρά του, ο κος Παπανδρέου, με τον αέρα του νικητή, προσπάθησε να αντλήσει από όλους τους πολιτικούς χώρους. Με όπλο την «πράσινη πολιτική» (εξού και η φιλοφρόνηση προς τον κο Χρυσόγελο) και τα «χρήματα» που μπορούν να βρεθούν από πολλές πηγές χρηματοδότησης (πάραυτα δεν τις ονομάτισε) αλλά και τις υποσχέσεις για «νοικοκύρεμα» του κράτους έδειξε ότι σαν άνθρωπος έχει την θέληση, αλλά σαν κόμμα τα πράγματα είναι αλλιώς. Και εξηγούμαι: Ο κος Παπανδρέου έχει μια επικοινωνιακά καλή παρουσία και έχει κατά καιρούς δείξει να ευαισθητοποιείται πάνω σε διάφορα θέματα, όμως οι θέσεις του κόμματος είτε δεν προβάλλονται συγκεκριμένα από τον ίδιο, είτε οι σύμβουλοί του τον έχουν οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους συμπολίτες μας αναρωτιούνται με ποιο άραγε «μαγικό ραβδάκι» θα εξαλειφθούν τα κοινωνικά προβλήματα της χώρας, σαν το ΠΑΣΟΚ έρθει στην εξουσία. Όμως σε αυτό το σημείο και ο κος Καραμανλής δεν έδωσε καμία απάντηση.
Θα έλεγε κανείς ότι και οι δύο τους συμφώνησαν πως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, απλά ο ένας είπε πως δεν τάζει, ενώ ό άλλος πως θα «νοικοκυρέψει» το κράτος που πάραυτα βρίσκεται σε κρίση. Τι αποκομίζει όμως ο πολίτης από τα δύο κόμματα εξουσίας; Δεν θα πω βέβαια ότι έχουν τα ίδια προγράμματα όπως επανειλημμένα τονίζεται από το ΚΚΕ, δια της κας Παπαρήγα, που αυτή τη φορά τουλάχιστον διάνθισε τον λόγο της όταν μιλούσε για τους «περίφημους» ταξικούς αγώνες και την «γραφική» κρατικοποίηση των πάντων. Μια Παπαρήγα όμως που δεν κατόρθωσε να μιλήσει για το «καινούργιο» στην πολιτική του ΚΚΕ.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν διαφορετικά προγράμματα και δεν θα πριμοδοτήσω την λογική του τύπου «και οι δύο είναι ίδιοι», που στοχεύει στο να αντληθούν ψήφοι και από τις δύο πλευρές από τα μικρότερα κόμματα. Την τακτική αυτή ενστερνίζεται και το «φοβερό και τρομερό» ΛΑ.Ο.Σ που ποντάρει στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, άσχετα με το αν θέλει να νουθετεί την παρούσα κυβέρνηση για την «παράνομη» μετανάστευση, ένα κόμμα που δια στόματος κου Καρατζαφέρη ομολόγησε ότι μαζί με όλα έχει και «οικολογικές» ανησυχίες», παρά το γεγονός ότι στην ατζέντα του δεν βρίσκει κανείς κάπου κάτι για το περιβάλλον.
Το ντιμπέιτ των έξι ήταν μια επικοινωνιακά καλή στιγμή για τους περισσότερους εκπροσώπους των κομμάτων. Οι επικοινωνιακές στρατηγικές επεκράτησαν αλλά πειστικές απαντήσεις δεν δόθηκαν. Οι ερωτήσεις από τους δημοσιογράφους ήταν πολλές. Απουσίασαν όμως και άλλες τόσες, εσκεμμένα ή μη. Όπως για παράδειγμα για το τι έχουν να πουν τα κόμματα στο σύνολό τους για την σχέση της έξαρσης επαναστατικής βίας και καταστολής, όπως και για την δυναμική επανεμφάνιση ακροδεξιών σχηματισμών που στο όνομα της «έννομης» τάξης παίρνουν το νόμο στα χέρια τους. Δεν ερωτήθηκαν τα κόμματα πως σκέπτονται να πορευθούν σε περίπτωση που η ανεργία αυξηθεί δραματικά λόγω των απολύσεων εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, και βάσει ποιών προγραμμάτων και αν θα απορροφηθούν. Αλλά ούτε και για την μερική απασχόληση ή την περίφημη «περιστασιακή» απασχόληση, σύμφωνα με τις ανάγκες της κάθε μεγαλοεταιρείας και της λογικής των περικοπών στην εργασία. Και πολλές άλλες ερωτήσεις που για τον οποιονδήποτε λόγο αποσιωπήθηκαν και που θα μπορούσαν να φέρουν σε πιθανή αμηχανία τους εκπροσώπους των κομμάτων. Το ντιμπέιτ των έξι κέρδισε επικοινωνιακά, αλλά ατύχησε στην πληροφόρηση γύρω από τα κοινωνικά προβλήματα και τις θέσεις των κομμάτων. Με λίγες εξαιρέσεις, όπως τόνισα, όπως τις παρεμβάσεις των κ,κ Τσίπρα και Χρυσόγελου για τους νέους, οι υπόλοιπες θέσεις δεν ήταν παρά μια επανάληψη των παλαιότερων ντιμπέιτ.
Συμπέρασμα: Όσο περνούν τα χρόνια, η τηλεόραση γίνεται το κυρίαρχο εξουσιαστικό μέσο. Όσο όμως διορθώνεται η επικοινωνιακή εικόνα των κομμάτων, τόσο μακραίνει η απόσταση από την τηλεθεατή. Που θέλει αλλά δεν μπορεί να συμβάλλει στην κοινωνική αναμόρφωση που τάζουν οι «μεγάλοι» χωρίς να υλοποιήσουν, και επιδιώκουν οι «μικροί» χωρίς να φτάσουν ποτέ την κορυφή. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο και όχι το πόσο καλά «στημένος» είναι ο πολιτικός δείχνοντας ότι ξέρει απέξω το ποίημα του.
Του Φίλιππου Ζάχαρη