- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009 02:00
-
Εμφανίσεις: 479
Εκείνο που σημάδεψε το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών – σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις - ήταν το υψηλό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ. Θεωρείται μεγάλη έκπληξη γιατί ύστερα από την πλύση εγκεφάλου που είχαμε υποστεί με τις πολλές δημοσκοπήσεις κανείς δεν το περίμενε. Τώρα που πέρασε ένας μήνας από τότε μπορεί να ξεχάσει κανείς τα γκάλοπ. Τότε αν με καθαρό μυαλό κανείς συγκρίνει το τωρινό ποσοστό με εκείνο που πήρε το κόμμα που κέρδισε σε οποιαδήποτε προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά. Συγκεκριμένα - για μην πάμε πολύ πίσω - αν ανατρέξουμε και μόνο στα αποτελέσματα των επτά τελευταίων εκλογών 1990, 1993, 1996, 2000, 2004 , 2007 και 2009 θα δούμε ότι ποσοστό που πήρε το κόμμα που κέρδισε τις εκλογές ήταν αντίστοιχα 46,89 - 46,88 - 41,44 - 43,79 - 45,40 - 41,83 και 43,94 . Όπως βλέπουμε το ποσοστό 43,94% των τελευταίων εκλογών βρίσκεται στα όρια της συνηθισμένης κλίμακας και ούτε καν στα άκρα της. Επομένως αν το δούμε χωρίς προκαταλήψεις, ψύχραιμα και αντικειμενικά ήταν αναμενόμενο και δεν υπάρχει καμία έκπληξη. Έκπληξη θα είχαμε ε αν ήταν κάτω από 41% ή πάνω από 46%.
Τα γκάλοπ μας είχαν πιπιλίσει το μυαλό και είχαμε πιστέψει βλέποντας αντικατοπτρισμούς ότι ο δικομματισμός θα καταρρεύσει μαζί με την αυτοδυναμία. Όπως επίσης ότι ο Καραμανλής είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός. Με αποτέλεσμα να θεωρηθεί έκπληξη και το μικρό ποσοστό της Ν.Δ και η αυτοδυναμία. Αυτή τη φορά όχι μόνο δεν την περιμέναμε αλλά βγήκε περισσότερο από κάθε άλλη φορά ενισχυμένη. Και τώρα που την βλέπουμε τρίβουμε τα μάτια μας και προσπαθούμε να την εξηγήσουμε. Αυτό φαίνεται και στα κείμενα δυο αρθρογράφων των Νέων της Λευκάδας καθώς και του Ηλία και ζητώ συγνώμη που θα τα επικαλεσθώ χωρίς την άδειά τους.
Στην ανάλυση που κάνει ο Φ. Ζάχαρης στο άρθρο του «Ο πολίτης και η ψήφος» αναφερόμενος στο απρόσμενο αποτέλεσμα και στον δικομματισμό λέει για τους ψηφοφόρους: «Και βέβαια κανείς πια δεν πιστεύει κανέναν όταν κόπτεται στις κατΆ ιδίαν συζητήσεις πως τάχα όλοι είναι ίδιοι αλλά στην κάλπη τους πριμοδοτεί... Πολύ περισσότερο όταν πριμοδοτεί με τέτοια θέρμη μονοκομματικές κυβερνήσεις που όλο το προηγούμενο διάστημα τις λοιδορεί».
Το θέμα της αυτοδυναμίας - δικομματισμού σχολιάζει και ο Μ. Νικητάκης στο άρθρο του «μετεκλογικά» που το βλέπει διαφορετικά. Αφού παραθέτει αθροιστικά τα ποσοστά των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στις 5 τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις από το 1996 και μετά που είναι 79,61 % 86,53 % 85,91 % 79,94 % 77,40 % Επισημαίνει: 1) Τα χαμηλότερα ποσοστά του δικομματισμού των τελευταίων χρόνων. 2) Τη μεγαλύτερη ποσοστιαία διαφορά μεταξύ πρώτου και δευτέρου κόμματος και 3) Το μικρότερο ποσοστό της Ν.Δ. από ιδρύσεως και από της ιδρύσεως μεταπολεμικά του συντηρητικού σχηματισμού.
Με τις επισημάνσεις που κάνει ίσως θέλει να μας δώσει ένα τόνο αισιοδοξίας ότι ο δικομματισμός έχει πάρει την κάτω βόλτα. Πολύ θα το θέλαμε. Αλλά η πτώση από το 79,61 στο 77,40 δηλαδή 2,5 % μέσα σε 13 χρόνια και μάλιστα με σκαμπανεβάσματα δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε φως στο τούνελ. Με τέτοιους ρυθμούς για να πέσει στο ποσοστό που θα δημιουργήσει πρόβλημα θα πρέπει να περιμένουμε πολύ καιρό. Οι άλλες δύο άλλες επισημάνσεις, το ότι η διαφορά των δύο κομμάτων μεγάλωσε καθώς και η μεγάλη πτώση της Ν.Δ δεν επηρεάζουν καθόλου τον δικομματισμό αφού τα δύο κόμματα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
Η αλήθεια είναι ότι ενώ η μόνιμη εναλλαγή των δύο κομμάτων στην εξουσία σχολιάζεται και εξορκίζεται, στη πράξη η μεγάλη πλειοψηφία στηρίζει το δικομματισμό γιΆ αυτό και με το δίκιο του αναρωτιέται ο πρώτος από τους παραπάνω συντάκτες «Αυτό λέγεται υποκρισία ή φόβος απέναντι στο καινούργιο». Όπως και ο δεύτερος. «Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός νικητής τούτων των εκλογών; Πάντως όχι η πολιτική, φοβούμαι, ούτε οι πολίτες…»
Ένας τρίτος θα αναρωτηθεί και αυτός με το δίκιο του. Μήπως ανάγουμε την αυτοδυναμία και δικομματισμό σε δήθεν πρόβλημα χωρίς να είναι και γιΆ αυτό την στηρίζουμε; Επειδή κάθε πρόβλημα αντιμετωπίζεται όταν καταπολεμηθούν τα αίτια που το προκαλούν, είναι κάπως περίεργο που κανείς δεν ψάχνει τα αίτια του δικομματισμού. Και εννοώ κυρίως τις εταιρίες δημοσκοπήσεων. Στα γκάλοπ που γίνονται και ρωτάνε τόσα και τόσα γιατί δεν ρωτάνε και μια φορά τον ψηφοφόρο γιατί δεν ψηφίζει το Α, Β, Γ μικρό κόμμα;
Μια άποψη είναι ότι ο δικομματισμός διατηρείται διότι δεν υπάρχει εναλλακτική αξιόπιστη πρόταση. Και όσο δεν υπάρχει θα ζει και θα βασιλεύει Γιατί και αν ακόμη κάποιο από τα μικρά κόμματα του 5% αυξήσει το ποσοστό του αρκετά ώστε να μην υπάρξει αυτοδυναμία εφόσον δεν συνεργάζεται με κανένα από τα δύο πρώτα κόμματα τότε παίζει το σενάριο, που πολλοί λένε ότι υπάρχει, της συνεργασίας των δυο μεγάλων κομμάτων. Και ο δικομματισμός θα σωθεί και πάλι. Δικομματισμό θα έχουμε και στην περίπτωση που ένα από τα μικρά κόμματα κατορθώσει να αυξήσει το ποσοστό του ώστε να ξεπεράσει κάποιο από τα δύο πρώτα που θα συρρικνωθεί. Αν ψάξουμε στο παρελθόν θα δούμε ότι έχει συμβεί. Τότε θα έχουμε πάλι δικομματισμό με το νέο κόμμα και ένα παλιό.
Επομένως κάθε δικομματισμός όπως και ο τωρινός μπορεί να σπάσει μόνο με συνεργασίες που αποκλείονται και μάλιστα κατηγορηματικά από τα μικρά κόμματα. Φαίνεται ο δικομματισμός βολεύει όλους γιΆ αυτό και η άρνηση των συνεργασιών. Βολεύει πρώτα-πρώτα τα μεγάλα κόμματα διότι πριμοδοτούνται από τους ψηφοφόρους. Βολεύει όμως και τα μικρά κόμματα που δεν αναλαμβάνουν ευθύνες και έξω από τον χορό μπορούν να τραγουδάνε πολλά τραγούδια.
Στα δικά μας
Αν αφήσουμε τα γενικά και πάμε στα δικά μας τα τοπικά είναι η πρώτη φορά που οι εκλογές έγιναν σε ένα διαφορετικό κλίμα. Έγιναν χωρίς ντουντούκες και φανατισμούς. Χωρίς τις έντονες αντιπαραθέσεις και τα παρατράγουδα που είχαμε άλλοτε. Παραήταν ήσυχες αφού μας έλλειψε και η επίδειξη δύναμης που γίνονταν παλιότερα με την στρατιά των αυτοκινήτων να κάνει το γύρο της Λευκάδος λίγο πριν ανοίξει η κάλπη. Έλειψαν ακόμη οι πολλές αφισοκολλήσεις και τα μεθεόρτια. Εξαίρεση αποτελούν οι μετεκλογικές αψιμαχίες.
Όσο για το αποτέλεσμα, ενώ πανελλαδικά η νίκη του ΠΑΣΟΚ ήταν αναμενόμενη, στην Λευκάδα η μεγάλη διαφορά μπορεί πράγματι να θεωρηθεί έκπληξη. Πολλοί θεωρούσαν τον αγώνα ντέρμπι και δικαιολογημένα διότι:
1) Τα δύο κόμματα στη Λευκάδα έχουν περίπου την ίδια δύναμη.
2) Μπροστά στο προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ που φαίνονταν, η ΝΔ είχε το αβαντάζ των 900 ψήφων των προηγούμενων εκλογών.
3) Οι υποψήφιοι ήταν όλοι αξιόλογοι και συμπαθείς και οι πρώην βουλευτές είχαν προσφέρει στη Λευκάδα όπως και όλοι όσοι έχουν εκλεγεί τα τελευταία 30 χρόνια.
Επομένως εκτός από τους δεδομένους φανατικούς οπαδούς εκείνος που δεν ψηφίζει με αυστηρά κομματικά κριτήρια είχε μπροστά του μια δύσκολη επιλογή.
ΓιΆ αυτό και ο Ηλίας που στην τελευταία σελίδα περίμενε ντέρμπι με βάση την διαφορά του 6% που έδιναν τα γκάλοπ έπεσε έξω. Δεν ήταν ο μόνος και απορώ γιατί το πήρε βαριά και επικαλείται το πανελλαδικό ποσοστό για να δικαιολογήσει την λαθεμένη του πρόβλεψη.
Το ότι ήταν έκπληξη φαίνεται και από το σχόλιο του Νικητάκη. Με τον τίτλο αμπάριζα αναφέρεται στην επιτυχία του Μαργέλη που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Γράφει ότι σάρωσε και δίνει μια εξήγηση της νίκης του. Του εύχεται επιτυχία και να ξεπεράσει την παθογένεια του ΠΑΣΟΚ με τα πολλά παρεπόμενα και σΆ αυτό έχει απόλυτα δίκιο. Του επισημαίνει ακόμη ότι χρειάζεται να κάνει την αυτοκριτική του για τα έργα και τις ημέρες του, ως δήμαρχος και ως νομάρχης. Εγώ τότε δεν ζούσα στην Λευκάδα και δεν έχω άμεση γνώση. Όμως επειδή πιστεύω ότι ψηφίζεται όχι γιατί είναι όμορφος αλλά γιατί και σαν δήμαρχος και σαν νομάρχης έχει συνδέσει το όνομά του με την ανάπτυξη της Λευκάδος. Το παραπάνω απόσπασμά του με μπέρδεψε. Γιατί μου φάνηκε προβοκατόρικο και σκέφτηκα μήπως ο συντάκτης είναι κρυπτο- Μαργελικός ενώ από τα συμφραζόμενα καθόλου δεν φαίνεται...
Θα τελειώσω και εγώ, όπως κιΆ εκείνος, με ένα υστερόγραφο. Αφού συμφωνήσω απόλυτα με το δικό του για το διφάναρο... πεντοφάναρο, όπως συμφωνώ με όσα κατά καιρούς γράφει για τα κακώς κείμενα.
Το υστερόγραφο είναι για το πατάρι των ομιλητών. Με σχόλιο του αναφέρεται στο δήμαρχο που το τοποθέτησε μπροστά στο ¶γιο Σπυρίδωνα προβάλλοντας μάλιστα και τους πιθανούς λόγους για τους οποίους το έκανε. Νομίζω άδικα τον κατηγορεί ότι το έκανε για εκδίκηση και με πρόφαση τα καταστήματα. Επί πλέον δε νομίζω ότι είναι ασέβεια ούτε μειώνει το μνημείο η μεταφορά του εκεί. Πριν χρόνια εκεί στήνονταν και το πατάρι για το φολκλορικό φεστιβάλ. Με το πατάρι στο πεντοφάναρο πιστεύω όλοι θα συμφωνούν ότι πράγματι αδικούνταν κάποια καταστήματα. Γιατί από τους πελάτες τους άλλοι δεν έβλεπαν τους ομιλητές και άλλοι έβλεπαν τα πισινά τους. Ενώ στην νέα θέση από παντού μπορεί κανείς να έχει ορατότητα. Μπορεί ακόμη όποιος θέλει να τους βλέπει καθιστός και να ακούει τα παχιά τους λόγια, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα και το ουζάκι του.