Γράμμα στην Κωνσταντίνα. Μόντρεαλ, Σεπτέμβρης 2005

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2005 15:43
Εμφανίσεις: 673

Μικρή μου μοβ βεντάλια,
Πέρασε ένας χρόνος από τότε που εσύ έφυγες μακριά μας αθόρυβα και απλά, όταν εμείς κυνηγούσαμε την ουτοπία της θεραπείας σου στην Κούβα. Αναχώρησες για τη γειτονιά του ουρανού κλείνοντας για πάντα το κεφάλαιο που περιέχει το λήμμα της εγκοσμιότητας. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν μάς εγκατέλειψες ή αν απλά ξεκίνησες ένα καινούριο ταξίδι μέσα στη νύχτα. Πολλές φορές μουσκεύω το μαξιλάρι μου ρωτώντας σε γιατί; Όταν σε είδα μέσα στο μαονένιο σου φέρετρο να γλιστράς στην εκσκαφή του τάφου που μύριζε υγρό  χώμα, πίστεψα πως έστω και την ύστατη στιγμή θα το μετάνιωνες , πως θα γυρνούσες πίσω να κοιτάξεις εμάς που λες πως τόσο αγάπησες. Αλλά εσύ συνέχισες το ταξίδι σου σε άλλες γειτονιές καμώνοντας πως εμείς δεν ήμασταν οι δικοί σου λατρεμένοι άνθρωποι. Μάς εγκατέλειψες, μικρή μου πεταλούδα, από πρόθεση πιότερο παρά από τύχη, έτσι το αποτιμώ.

Από τότε κάθε μέρα πλανιέμαι στις αναμνήσεις μας, στα κοινά μας βιώματα εκεί στις πλατείες της Αθήνας, στα μαγαζιά όπου ψωνίζαμε μαζί, στις πολιτείες του κόσμου που μάθαμε ν΄ αγαπάμε και να τριγυρνάμε. Εμένα μούλαχε κι ένας παραπάνω κλήρος, να κλείσω το σπιτικό σου, ν’ αλλάξω τη διεύθυνσή σου, να πω στο ταχυδρομείο πως πια δεν κατοικείς στο Χαλάνδρι αλλά στη γειτονιά του ουρανού αριθμός άπειρον. Γυρνούνε πίσω όλα τα γράμματα, πως είναι άγνωστη η διεύθυνσή σου, λένε οι ταχυδρόμοι.

Κάθε μέρα σ’ όποιο τόπο κι αν βρίσκομαι σου ανάβω το καντηλάκι σου. Αυτό δεν μου ζήτησες; Να σου ανάβω το καντήλι, να σε κάνω μέρος της καθημερινότητάς μου όταν εσύ θ’ αναχωρούσες για το μεγάλο σου ανεπίστρεπτο προορισμό. Με κορόιδεψες πως θα γινόσουν καλά, πως θα νικούσες την αρρώστια σου. Σχεδόν νιώθω πως με εξαπάτησες.

Πεταλουδίτσα μου γλυκιά,
Σε βλέπω καθημερινά κι ας μην έρχεσαι στα όνειρά μου. Αγγίζω τα ρουχαλάκια σου που έχουν το άρωμα της ομορφιάς σου (κράτησα τα ωραιότερα στη ντουλάπα μου, τ’ άλλα τάδωσα στις λατρεμένες σου φιλενάδες για να θυμούνται την κοκεταρία σου). Διαβάζω τις απόπειρές σου να γράψεις στίχους και γλυκά κομμάτια. Θα τα αποτυπώσω σε μία έκδοση αυτά, να γίνουν κτήμα όλων εμάς που σε λατρέψαμε και δεν σε είχαμε διαβάσει διπλή ανάγνωση.

Ο Αλέξανδρος μου λέει πως του λείπεις αλλά δεν το επαναλαμβάνει συχνά για να μην προσθέτει στον πόνο μου. Ξέρεις πόσο διακριτικός είναι ο ανιψιός σου. Τού λείπει η φιλία σου, η επικοινωνία μαζί σου, ο ορισμός της ύπαρξής σου ως αποκούμπι του. Κι ο Θοδωρής, όπως τον έλεγες πάντα σ’ ένα γλυκό τόνο, σε αναφέρει στις κουβέντες μας συχνά σα να μην έφυγες ποτέ πέρυσι στις 22 Σεπτέμβρη.

Επισκέπτομαι  και το μνημείο σου όταν βρίσκομαι στη Λευκάδα. Αυτές είναι οι πιο επώδυνες στιγμές, να συνειδητοποιώ πως εσύ μέσα σε ένα χρόνο έχεις γίνει χώμα και πανσέδες. Εκεί σε αποχαιρέτησα για πάντα πέρυσι  μέσα σε ποταμούς δακρύων κι εσύ ούτε που νοιάστηκες καθόλου για την αδελφή σου.

Baby Jane,
Όπως σε αποκαλούσα τις μέρες της αρρώστιας σου, τότε που τα μεγάλα πράσινα μάτια σου είχαν γίνει λίμνες, Σ’ αγαπώ. Σε κουβαλάω μέσα μου, στην ψυχή μου, στους ορίζοντές μου, στις αδιέξοδες νύχτες μου. Είσαι πολύτιμη στη ζωή μου και πάντα θα είσαι. Ακόμη κι αν με εγκατέλειψες για άλλες γειτονιές, ποιος ξέρει πόσο όμορφες!
Η αδελφή σου
Ιουστίνη