ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ - ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝΕ...

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Τρίτη, 04 Δεκεμβρίου 2007 02:00
Εμφανίσεις: 561

Εξακολουθούν να υφίστανται τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά στη
Λευκάδα η πλέον ευπαθής κοινωνική ομάδα των Α.μεΑ παρά την βελτίωση των πεζοδρομίων της πόλης. Η Παγκόσμια Ημέρα για τα άτομα με Αναπηρίες (ΑμεΑ) στις 3 Δεκεμβρίου, που σκοπό έχει την εγρήγορση της κοινωνίας σχετικά με τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα της ευαίσθητης αυτής ομάδας ανθρώπων, ήταν απλά μια «σταγόνα στον ωκεανό» στα όσα καίρια προβλήματα αντιμετωπίζουν καθημερινά τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δυστυχώς, την πλέον ευαίσθητη κοινωνικά ομάδα, την σκεφτόμαστε μόνο μια μέρα το χρόνο. Δυστυχώς, είμαστε αναγκασμένοι νΆ ακούμε πάλι τις ευχές του κόσμου, λες και με τις ευχές μπορεί κανείς να λύσει προβλήματα.

Στην τοπική μας κοινωνία μείζον πρόβλημα είναι το θέμα της προσβασιμότητας. Πρόσβαση των ατόμων αυτών σε δημόσια ή και ιδιωτικά κτίρια που ακολουθείται από την αναγκαιότητα για την ανέγερση και λειτουργία του ειδικού σχολείου, θέσεις στάθμευσης, πρόσβαση σε ίσες ευκαιρείες και δυνατότητες που τα καταξιώνουν σε εργασιακά και κοινωνικά ζητήματα. Στο σημερινό μας άρθρο θα σταθούμε κυρίως σε ζητήματα που αφορούν το πρώτο σκέλος που είναι και πλέον οφθαλμοφανή, ζητήματα που δείχνουν τον δείκτη που η κοινωνία μας αφουγκράζεται και το δεύτερο σκέλος.


- Προσβασιμότητα
Τα μόνα κτίρια στα οποία έχουν προβλεφθεί ειδικές ράμπες είναι το Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Λευκάδας και το Νοσοκομείο.
Στο ΙΚΑ παρατηρείται το γεγονός ότι αν και υπάρχει ειδική ράμπα στην είσοδο του κτιρίου, δεν υπάρχει ράμπα στο πεζοδρόμιο και επιπλέον η πρόσβαση αποκλείεται από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα γύρω-γύρω.

Όσον αφορά το Νοσοκομείο, τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν επανειλημμένα παραπονεθεί για την έλλειψη προσβάσιμης τουαλέτας. Σημειώνεται ότι υπάρχει μόνο μία τουαλέτα διαθέσιμη στην Παθολογική πτέρυγα η οποία και αυτή είναι προβληματική.


- Ειδικό Σχολείο
Tο μοναδικό ειδικό σχολείο για παιδιά με ιδιαιτερότητες του Δημοτικού σχολείου, λειτουργεί προσωρινά εδώ και χρόνια σε μια γωνιά του προαυλίου χώρου του 2ου Δημοτικού Σχολείου σε μια προκατασκευασμένη αίθουσα. Πριν το σεισμό στεγάζονταν σε χώρο πίσω από το νοσοκομείο, μετά τον σεισμό του 2003, το σχολείο μεταφέρθηκε σε μια λυόμενη αίθουσα ελαφρού τύπου στην σημερινή του θέση. Προσωρινά, τουλάχιστον έτσι ειπώθηκε αρχικά απΆ τους αρμοδίους. Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού. Μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ομάδα συμπολιτών μας που θα έπρεπε να αποτελεί πρώτη προτεραιότητα σε κάθε σχεδιασμό κάθε θεσμικού οργάνου, αντιμετωπίζεται με τρόπο που δεν της αξίζει και δεν της αρμόζει. Είναι αδιανόητο στον κοινό νου, τρισίμισι χρόνια μετά τον σεισμό τα παιδιά αυτά να στεγάζονται μέσα σε τέσσερις τσίγκους που κινδυνεύουν να τους πάρει ο αέρας!

Πολλές αποφάσεις έχουν παρθεί, πολλές υποσχέσεις έχουν δοθεί. Τα γρανάζια της γραφειοκρατίας κάνουν ακόμη πιο δύσκολη την όλη κατάσταση.


- Χώροι στάθμευσης
Η προσβασιμότητα των ΑμεΑ σχετίζεται και με τους χώρους στάθμευσης, αφού δεν υπάρχει μέριμνα για το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα άτομα εξαρτώνται στο θέμα της μετακίνησής τους από μέσα μεταφοράς όπως το αυτοκίνητο και άρα οριοθετημένες θέσεις στάθμευσης.


- «Έλλειψη αναγνωρισιμότητας»
Μιλώντας χαρακτηριστικά προς την εφημερίδα μας η πρόεδρος του Σωματείου «Η Ελπίδα», Όλγα Αγγέλου τόνισε για την Ημέρα αυτή ότι «υπάρχει έλλειψη αναγνωρισιμότητας. Μας θυμούνται μόνο την ημέρα αυτή και πολλοί αναρωτιούνται τι είναι τα ΑμεΑ»

Το έγγραφο 2 μελών του τοπικού σωματείου ΑμεΑ «Η Ελπίδα» είναι χαρακτηριστικό για την αντιμετώπιση που έχουν αυτή την στιγμή τα άτομα με ειδικές ανάγκες τόσο από το κράτος όσο και από την κοινωνία γενικότερα.

«3 Δεκέμβρη Παγκόσμια και Εθνική Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Πρόκληση η παρουσία μας. Αυθάδεια οι φιέστες στο όνομά μας.

O Διαχωρισμός της Αναπηρίας από το Ιατρικό Μοντέλο στη δικαίωση του όρου «προσφέρω, μπορώ, και αγωνίζομαι, απαιτώ, διεκδικώ και αμείβομαι», αναμφίβολα θέλει ακόμη πολύ δρόμο. Αν δεν υπάρχει μέριμνα, δεν μπορεί να υπάρξει πρόληψη.
Μεριμνούμε για να προλάβουμε.

Τις μινιατούρες τις έχουμε για συλλογή και επίδειξη. Την Αναπηρία και τον αγώνα των αναπήρων και των οικογενειών τους, δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε, ούτε να τα προβάλλουμε σαν συλλογή. Δώστε μέλλον στο μέλλον, χωρίς η σκέψη να γεμίζει για λίγο και να πονάει για πολύ. Μπορούμε να κάνουμε αναφορά στον αγώνα, πράξη και δέσμευση την συνέχειά του. Την κοινωνία την αλλάζουμε εμείς. Δεν μπορεί από μόνη της. Είναι δύσκολο να είμαστε άνθρωποι, αλλά πολύ εύκολο να γίνουμε ΑμεΑ».


- Μπαγιάτικα τα νέα!
Τα παραπάνω, δεν είναι καινούργια. Είναι παλιά νέα. Παλιά αλλά επίκαιρα. Πρόκειται για άρθρο που είχε γραφεί πέρυσι τέτοιες μέρες. Προσπάθησα να φτιάξω ένα νέο άρθρο. Δεν τα κατάφερα. Πάλι τα ίδια έγραφα. ¶ν εξαιρέσει κανείς τις ράμπες πρόσβασης που έχουν φτιαχτεί στα ανακατασκευασμένα πεζοδρόμια της πόλης, τίποτε άλλο δεν έχει αλλάξει.

Ασφαλώς και θα μπορούσαν να γραφούν πολλά για μια σειρά ζητημάτων και δεν είναι η κατάλληλη η μέρα που έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία. Η εφημερίδα μας, έχει προσεγγίσει αρκετά από τα ζητήματα. Τα έχει αναδείξει. Ο δε υπογράφων τα έχει αναδείξει και μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής «ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ».

Θεωρήσαμε ότι έπρεπε να δοθεί ένα απαραίτητο χρονικό περιθώριο στις νέες αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Δεν θέλω να μηδενίσω προσπάθειες που γίνονται, όμως η εικόνα δεν έχει αλλάξει. Τα προβλήματα κατά βάση εξακολουθούν να υφίστανται. Όσο αυτά θα υφίστανται, άλλο τόσο θα υφίσταται και ο δικός μας λόγος, έστω κι αν γινόμαστε κουραστικοί ή ακόμη και ενοχλητικοί σε κάποιους.

Βλέπετε, όσοι είμαστε έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρουμε. Να έχουμε την υγειά μας. Αν όμως κάποια στιγμή δεν την έχουμε; Τότε ίσως εκτιμήσουμε την αγωνία και τον αγώνα που κάνουν καθημερινά οι συνάνθρωποί μας που τους έτυχαν δυσκολίες στη ζωή τους.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας, στο άρθρο 21 παράγραφος 6 αναφέρει: «Τα άτομα με αναπηρία έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και την συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας». Στην πράξη όμως απομένουν να γίνουν πολλά και κυρίως να απεμπλακούμε από την συντηρητική και στρεβλή αντίληψη πως η φροντίδα των ατόμων με ειδικές ανάγκες είναι ζήτημα φιλανθρωπίας. Η αναπηρία ανάγεται σε θέμα συμπεριφοράς, απαιτεί κοινωνικές αλλαγές, γεγονός που σε πολιτικό επίπεδο μεταφράζεται σε θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Λυπάμαι που το λέω, όμως, αν και εδώ στην Λευκάδα κυριαρχούσε έστω αυτή η ?συντηρητική και στρεβλή αντίληψη πως η φροντίδα των ατόμων με ειδικές ανάγκες είναι ζήτημα φιλανθρωπίας?, ίσως και να είχε περισσότερα αποτελέσματα απΆ την απάθεια και την αδιαφορία που κυριαρχεί. Ντρέπομαι και λυπάμαι πολύ που το λέω.

ΗΛΙΑΣ Π. ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΗΣ