Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008 03:00
Εμφανίσεις: 566

Αυτές τις μέρες κάτι με το ασφαλιστικό, κάτι με τις απεργίες, κάτι με τις επετείους, κάτι με το Σκοπιανό, κάτι με το ένα, κάτι με το άλλο, αναγκάστηκα να δω ένα όνειρο, παρόλο που τόχω συνήθειο να ονειρεύομαι στην ζωή και όχι στον ύπνο μου.
Ακούστε τι όνειρο πήγα και είδα.
Ήμουνα, λέει, τριάντα χρόνια πίσω. Και περπάταγα στην Σταδίου χαζεύοντας τις πραμάτειες των μαγαζιών. Κόσμος πολύς, μιλιούνια, πάνω ? κάτω, πάνω - κάτω. Ξάφνου με πλησίασε κάποιος και με ρώτησε πού είναι η στάση του Μετρό στο Πανεπιστήμιο. Τον κοίταξα παραξενεμένος. Ήταν φιλαράκι μου γκαρδιακό, περασμένο από το σουρωτήρι των χρόνων, Αθηναίος, μεγαλωμένος στην Κυψέλη, παντρεμένος με σπίτι κοντά στο Πρώτο Νεκροταφείο και με παιδιά της παντρειάς. Μωρέ τι θέλει αυτός από μένα, σκέφτηκα. Δεν γίνεται να μην ξέρει την στάση του Μετρό, με δουλεύει, δεν με γνώρισε και όπως φαίνεται με πέρασε για χωριατάκι και μου κάνει πλάκα.
- Τι το θέλεις το Μετρό ρε φίλε, τον ρώτησα με σκληρή κι απότομη φωνή.
- Θέλω να πάω σπίτι μου, είπε σοβαρά.
- Καλά μωρέ άνθρωπε δεν ξέρεις ότι σήμερα έχει απεργία, του είπα.
- Το ξέρω γι αυτό θέλω το Μετρό.
Εκείνη τη στιγμή μου ήρθαν στο νου τα χρόνια του Χημείου στο Πανεπιστήμιο.
- Ρε συ, του πέταξα, δεν βρισκόμαστε στα 1977 αλλά στα 2008. Το ξέρεις;
- Ναι, μου είπε, αλλά πρέπει να πάρω το Μετρό.
- ¶κου να δεις, μην μου αρχίσεις αυτά που ήξερες από φοιτητής, που κρυβόσουνα, όταν ήταν να γίνει ντου της Αστυνομίας, σήμερα θα πάμε στην διαδήλωση το θέλεις, δεν το θέλεις. Μην κάνεις τον τρελό, δεν υπάρχει Μετρό (αυτές τις λέξεις τις πέρασα από μέτρημα μία ?μία). Θα το φκιάξουμε όταν θα πάρουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κατάλαβες;
-Να πάμε μου είπε αλλά ο Κολοκοτρώνης βλέπει κατά το Σύνταγμα.
-Τι λες ρέ, έχασες το μυαλό σου στα γεράματα, τι σου πήρε το μυαλό;
-Ναι σου λέω, επέμενε, βλέπει κατά το Σύνταγμα.
- Πάμε, του λέω.
-Πάμε να δεις, μου λέει, γιατί εκεί στο χωριό που μένεις έγινες καθυστερημένος.
Είχα μια απορία να δω, αν ο φίλος μου είχε πάθει τραλαλά στα γεράματά του. Στα μάτια του έβλεπα ότι το ίδιο σκεφτόντανε κι αυτός για μένα. Τον κοίταγα και με κοίταγε και με λύπηση κιόλας. Ρε τι σου φέρνει η ζωή. Πήρε το πτυχίο του, έγινε δικηγόρος της νομικής, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, κοντεύει να τα παντρέψει και τόχασε. Αει στο διάολο. Κοίτα πώς τα φέρνει η ζωή η π...να. Αυτά σκεφτόμουνα και στενοχωριόμουνα κι από πάνω που μας είχαν κόψει και των δυό το τσιγάρο, να το ντουμανιάσουμε για να πάνε τα φαρμάκια κάτω που λέει ο λόγος.
Πιάσαμε τον παλιό Φλόκα, στρίψαμε στην στοά και πάλι επί δεξιά, αριστερά και να ΅σου η Σταδίου. Κόσμος πολύς. Μιλιούνια. Τι γίνεται εδώ παιδιά; ΑΠΕΡΓΙΑ. Γιατί; Για το ασφαλιστικό. Πάμε. Χωθήκαμε μες τον κόσμο, στα πανώ και τις ντουντούκες. ΑΠΕΡΓΙΑ. Γινόντανε του κουτρούλη ο γάμος. Ψηλοί, χοντροί, αδύνατοι, εργάτες, λιμοκοντόροι, τζιτζιφιόγκοι, αφεντικά, τραπεζίτες, κατεργαρέοι, κορόϊδα, παπατζήδες, υπάλληλοι, γιατροί, δικηγόροι, οδοκαθαριστές, όμορφες, άσχημες, λουσάτες, φτωχές, πλούσιες, παλαμισμένες, απαλάμιστες, αγνές, απονήρευτες, πονηρές, παμπόνηρες, τσούλες. Παρόν, ότι έφκιαξε ο Θεός, η παλιοκατάσταση και ότι σου κατεβάσει ο νους σου. Τον φίλο μου τον έπιασε πανικός.
- Πιάσε κατά τον ΟΤΕ μου είπε.
Καλά. Διαβήκαμε την Λαδά και πιάσαμε τον ΟΤΕ. Εκεί είδαμε τον κόσμο να κάνει πίσω. Πανικός. Τι γίνεται παιδιά; Ο Κολοκοτρώνης! φώναξε κάποιος. Δεν βλέπεις τον Κολοκοτρώνη; Κάνω έτσι και τι να δω. Το άλογο του στρατηγού που τόσα χρόνια πήγαινε κατά την Ομόνοια φρούμαξε, σηκώθηκε στα πισινά, πήγε να ρίξει κάτω τον στρατηγό και να κάνει κατά το Σύνταγμα.
- Στρατηγέ μου. Εσένα δεν σε πιεντάει τ άλογό σου; Για πού τόβαλες στρατηγέ μου; Του είπα με ευλάβεια.
Ο Στρατηγός δεν μίλησε, μονάχα έδειξε με το απλωμένο χέρι του το Σύνταγμα και φώναξε: Γιούργια ωρές και μας φάγαμε τον κόπο μας.
Τι γιούργια Στρατηγέ μου.
Δεν έμαθες πώς στα 2008 δεν γίνονται επαναστάσεις;
Δεν έμαθες ότι δεν κουτάς ούτε να κατουρήσεις από τους κάθε λογής ρουφιάνους που σου φκιάξανε με την τεχνολογία και τις μαγκιές;
Δεν έχεις κινητό, κομπιούτερ, τηλέφωνο στρατηγέ μου σπίτι σου;
Δεν χρωστάς σε Τράπεζες;
Δεν έχεις παιδιά κάτω από τα τριάντα και ψάχνουν για δουλειά;
Κατάλαβε Στρατηγέ μου στην Ελλάδα ζεις.
Εδώ έχουμε ότι καλούδι φκιάχνει το Αμέρικα.
Το Αμέρικα δεν το θυμάσαι Στρατηγέ μου. Πώς μας τα κάνεις έτσι Στρατηγέ μου. Κάτσε ήσυχος.
Καλά σε βάλανε εκεί ψηλά να παίρνεις το κατήφορο κατά την Ομόνοια.
¶σε μας εμάς πάμε και μόνοι μας στο Σύνταγμα.
Κι ο στρατηγός από εκεί ψηλά φώναξε:
- Ομπρός ορές κι αυτοί όλο τον αγώνα που κάμαμε θα μας τον φάνε. Τι τους πέρασε απ? το μυαλό ότι θα με ξαναπιάσουν να με περάσουν από δίκη; Τους γελάσανε. Τότε κι εγώ ήθελα να φκιάξουμε Κράτος με Κυβερνήτες, Κυβερνήσεις, Βασιλιάδες, Βουλή και Δικαστήρια. Πού να ξέρω ότι αυτά που εγώ θα? φκιαχνα δεν ήταν δικά μου αλλά δικά τους και μια μέρα θα με δικάζανε κι αποπάνου; Πού να ξέρω ότι θα με κλείσουν στη στενή κατάδικο ; Τώρα πια δεν είμαι ανατρεπτικό στοιχείο, μα ανατροπέας! Απάνω τους γιατί αυτοί θα σας φάνε ότι μπήκε στην άκρη για τα γεράματά σας από τότε που γίναμε Έθνος.
Αυτά είπε και έμεινε στην θέση του να δείχνει στον κόσμο που ανέβαινε κατά το Σύνταγμα την Ομόνοια.
Αυτό το όνειρο είδα και μια και είμαι χαζός κάνω το λάθος να σας το διηγηθώ.

ΗΛΙΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΣ