- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Κοινωνία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008 03:00
-
Εμφανίσεις: 664
Πολύς λόγος τον τελευταίο καιρό γίνεται για την περίφημη «ελεύθερη συμβίωση», την ξαφνική απόφαση του νομοθέτη να νομιμοποιήσει την συμβίωση ζευγαριών που δεν έχουν παντρευτεί. Πριν μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας, θα ξεκαθαρίσω ότι θεωρώ το γάμο ιερό μυστήριο, τόσο ιερό, όσο η ζωή κι ο έρωτας. Κι ακόμα πιστεύω ότι, για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, ο θρησκευτικός γάμος είναι το «νομιμότερο» μέσον επικύρωσης της συμβίωσης ενός ζευγαριού. Ας αναλογιστούμε μόνο, πόσα ζευγάρια γνωρίζουμε που έχουν κάνει πολιτικό γάμο ? συνήθως σε πιο στενό κύκλο- και επακολούθησε και θρησκευτικός, με μεγαλύτερη επισημότητα.
Ένας από τους βασικότερους θεσμούς της ελληνικής κοινωνίας, λοιπόν, που παρά τις αλλαγές των συνθηκών της σύγχρονης ζωής, αποτελεί ακόμα τη βασική δομή ολόκληρου του κοινωνικού οικοδομήματος, δεν νομίζω ότι μπορεί ποτέ να απειληθεί από εξωγενείς παράγοντες, όπως είναι οι νομικοί κανονισμοί.
Ως εκ τούτου, μεγάλη εντύπωση προκαλεί και η στάση της εκκλησίας, αλλά και πολλών δημοσιογράφων (λαϊκιστών), που έβαλαν δήθεν σε θέση κινδύνου τα χρηστά μας ήθη. Όταν εμπεριέχεται δύναμη και αλήθεια σε κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό, δεν φοβάται τίποτα, δεν κινδυνεύει από τίποτα. ¶λλωστε, αυτό δεν είναι και η πίστη, η πίστη στη δύναμη της αλήθειας; Οι εικόνες φονταμενταλιστών ιερέων στα παράθυρα των καναλιών, που ορίωνταν, χρησιμοποιώντας ηθικολογικά τσιτάτα, όχι μόνο είναι απογοητευτική αλλά και ύποπτη. Τι φοβάται η Εκκλησία ότι θα χάσει; Μέρος της εξουσίας της, των εσόδων, της επιρροής της;
Αλλά, όταν η κοινωνική συνείδηση διατηρεί τόσο ζωντανό το θεσμό του γάμου, καλό θα ήταν να προχωρήσουμε στις βαθύτερες αιτίες της απομάκρυνσης του κόσμου από τους κόλπους της Εκκλησίας, αναλαμβάνοντας ο καθένας τις ευθύνες του. Ο εύκολος εντυπωσιασμός και οι αφορισμοί δεν ταιριάζουν με την ουσία της θρησκείας μας, που στηρίζεται στην αγάπη.
Ίσως, όμως, να θεωρηθεί ότι εθελοτυφλώ σε «καινά» φαινόμενα των καιρών μας. Σίγουρα είναι κοινή τακτική για πολλά ζευγάρια να συζούν πριν προχωρήσουν σε επισημοποίηση της σχέσης τους. Και καλά κάνουν από μια άποψη. Αν υπολογίσουμε ότι το 25% των γάμων καταλήγουν σε διαζύγιο, θα κατανοήσουμε το φόβο των νέων παιδιών να δεσμευτούν, την ανάγκη τους για ελευθερία κινήσεων μακριά από την επιρροή των οικογενειών, την αντίδρασή τους για την επίδειξη πλούτου στις γαμήλιες δεξιώσεις κι όλη αυτή την υποκρισία που κάνει το μυστήριο να ψευτίζει. Αυτές τις περιπτώσεις έλαβε υπόψη του ο νομοθέτης. Τι θα συμβεί όταν έχουμε παιδιά εκτός γάμου; Τι γίνεται με την κοινή περιουσία που αποκτιέται στη διάρκεια της συμβίωσης; Είναι κακό να μπορούν ? αν θέλουν- να είναι καλυμένοι και νομικά εντάξει, ή επιβάλλει κανείς την κατάργηση του γάμου;
Ακόμα κι αν για την Εκκλησία μας είναι αμαρτωλοί ? και πόσο μάλλον τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια- να μην έχουν νομικά δικαιώματα αυτοί οι άνθρωποι;
Όσο κι αν δεν μπορούμε να το «καταπιούμε» κι αυτό, όσο κι αν μοιάζει παρακμιακό φαινόμενο, δεν παύει να συμβαίνει. Αλλά., άλλο τόσο παρακμιακό είναι το φαινόμενο των χιλιάδων εγκαταλειμμένων παιδιών, των ορφανών πολέμου, των παιδιών των δρόμων. Δεν είναι καλύτερα να ζήσουν σε ένα προστατευμένο περιβάλλον, όπου θα τα αγαπούν και θα τα φροντίζουν, κι ας είναι αμαρτωλοί οι θετοί τους γονείς;
Είναι εύκολο να είμαστε αφοριστικοί, συντηρητικοί, υποκριτές. Ακόμα πιο εύκολο είναι να μένουμε περιχαρακωμένοι στο «πατρίς- θρησκεία- οικογένεια». Η εποχή της παγκοσμιοποίησης και της κρίσης των αξιών είναι για τα καλά παρούσα. Δεν μπορούμε ούτε να κλείνουμε τα μάτια, σαν να μην τρέχει τίποτα, ούτε να εμμένουμε πεισματικά σε σκονισμένες αρχές από φόβο μη χάσουμε κάποια κεκτημένα Με αγάπη και αποδοχή, μπορούμε να προσαρμόσουμε τις πατροπαράδοτες αξίες στις μοντέρνες συνθήκες. Να δούμε τι κρατάει ακόμα γερά, αλλά και τι καινούργιο θα προσθέσουμε, τι άχρηστο θα αφαιρέσουμε.
Και για να μη νομίζεται ότι τα φαινόμενα νεοπλουτίστικης επίδειξης στους γάμους είναι ένα φρέσκο, αμερικανόφερτο φρούτο, σας παραθέτω σε περίληψη μια επιστολή από την Αίγυπτο του 1ου μ. Χ. αιώνα:
«?.Δεν υπάρχουν τόσα πολλά ρόδα αυτήν την εποχή. Σου στέλνω 2.000 και άλλους 4.000 νάρκισσους, ώστε οι γάμοι των παιδιών σου να είναι αξιοπρεπείς, όπως ταιριάζει στη θέση σου...»
Τελικά, σημασία έχει να υπάρχουν υγιείς σχέσεις. Όταν η σχέση ωριμάζει, συνήθως στον τόπο μας, καταλήγει σε θρησκευτικό γάμο. Προσήλωση στο μυστήριο να επιδιώκουμε κι όχι απλώς εμπόριο. Για να μη χάσουμε την ουσία...
ΧΑΡΑ ΣΑΪΤΗ