ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΒΙΑΙΟΣ Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΚΟΥΙΛΑ ΑΠ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ 2003 ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009 03:00
Εμφανίσεις: 529

Η Λευκαδίτισσα φοιτήτρια που έζησε τον τρόμο του σεισμού της Ιταλίας, μιλάει στα «Ν.τ.Λ» Κρανίου τόπος, πόλη φάντασμα, δεν έμενε πέτρα στην πέτρα?» αυτά είναι τα πρώτα λόγια που ακούς απΆ την Γιώτα όταν συνομιλείς μαζί της για το φονικό σεισμό που σημειώθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Ακουίλα της Ιταλίας.
Την γνωρίζω πολλά χρόνια, το τελευταίο διάστημα η τεχνολογία και το διαδύκτιο μας έχει δώσει την δυνατότητα και την ευχέρεια να μιλάμε πιο συχνά αν και βρισκόμαστε χιλιόμετρα μακριά. Το πρωί της περασμένης Δευτέρας κοιτάζω την ηλεκτρονική αλληλογραφία μου. Βλέπω δυο μηνύματα από Λευκαδίτες φίλους μου. Το ένα είναι απΆ την Ντίνα Γεωργάκη που με ρωτάει αν έχω μιλήσει καθόλου με την Γιώτα και της απαντάω πως ναι μίλησα προχθές. Καλά δεν έχεις δει τι γίνεται; Μόλις είχα ξυπνήσει και δεν είχα προλάβει να διαβάσω εφημερίδες ούτε να ανοίξω την τηλεόραση. Η Ντίνα έχει βάλει στο προσωπικό της facebook προφίλ το εξής μήνυμα «Γιώτα ελπίζω πως είσαι καλά, προσπάθησε να επικοινωνήσεις μαζί μου ή να πας στο νοσοκομείο SAN SALVATORE, όπου έχουν μαζευτεί όλοι οι Έλληνες». Τότε αρχίζω να συνειδητοποιώ πως κάτι δεν πάει καλά, τότε αρχίζουν όλα για εμένα ... για την Γιώτα όμως ο εφιάλτης είχε 8 ώρες πριν!!!
Η Παναγιώτα (Γιώτα) Τσίντζα έμενε στην ΛΆ Ακουίλα από το 1995 μέχρι και το βράδυ του σεισμού. Εκεί σπούδαζε Πληροφορική και την χρονιά που διανύουμε βρισκόταν στο τελευταίο έτος του διδακτορικού της. «Μόνο που δεν πρόλαβα να το τελειώσω, ο σεισμός τα έκοψε όλα στην μέση? και δεν ξέρω αν θα ξαναγυρίσω ποτέ εκεί» λέει χαρακτηριστικά.
«Οι σεισμοί είχαν ξεκινήσει απΆ τον Γενάρη, έκανε σχεδόν ένα κάθε μέρα και βλέποντας όλη αυτή την σεισμική ακολουθία νομίζαμε ότι δεν θα γίνει κάποιος μεγάλος και όμως συνέβη. Λίγες ημέρες πριν τον σεισμό ένας γεωλόγος είχε βγει με μια ντουντούκα στην πλατεία της πόλης και φώναζε ότι θα γίνει μεγάλος σεισμός και όλοι τον περάσαμε για τρελό. Μας έλεγε να φύγουμε απ την πόλη και δεν τον ακούσαμε!!»
Φανερά σοκαρισμένη και μη έχοντας καταλάβει στην κυριολεξία τι συνέβη, βρίσκεται στην Λευκάδα και προσπαθεί να το πιστέψει.
Το τηλέφωνο της χτυπάει συνεχώς και τα τηλεφωνήματα είναι από συμφοιτητές της και ανθρώπους που θέλουν να δουν τι κάνει και που βρίσκεται. ¶λλωστε τα τελευταία 13 χρόνια η ζωή της και οι φίλοι της ήταν μοιρασμένοι ανάμεσα στην Λευκάδα και την πανεπιστημιούπολη της Ιταλίας. Η Γιώτα συγκατοικούσε σε ένα διαμέρισμα πρώτου ορόφου στο κέντρο της πόλης μαζί με ένα αγόρι και μία κοπέλα απΆ την Ελλάδα. Την Κυριακή όλη την ημέρα έλειπε απΆ το σπίτι, είχε πάει στην Ρώμη για να συνοδεύσει την συγκάτοικο της που θα έφευγε για Ελλάδα και επέστρεψε στην ΛΆ Ακουίλα γύρω στις δέκα το βράδυ. «Κατά τις 00:30 έκανε ένα σεισμό αρκετά δυνατό αλλά δεν φοβηθήκαμε και ξανακοιμηθήκαμε έως τις 03:33 όπου άλλαξαν όλα». Της ζητάω να μου περιγράψει τα δευτερόλεπτα που «άλλαξαν» την Ακουίλα καθώς και το ποιό ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε και τα λόγια της είναι συγκλονιστικά: «Η μόνη μου σκέψη ήταν πως πάει, ήρθε το τέλος! Έζησα και τον σεισμό της Λευκάδας το 2003 αλλά αυτό ήταν κάτι άλλο, πολύ πιο βίαιο και ένα ανώμαλο κούνημα που δεν περιγράφεται με λόγια. Δεν θυμάμαι τι έκανα και τι σκέφτηκα, άκουσα τον συγκάτοικο μου να φωνάζει και να λέει ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΠΕΦΤΕΙ και τότε άρχιζα να φωνάζω κ εγώ ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ και εκεί ανακαλύπτω πως είχα ήδη μπει κάτω απΆ το κρεβάτι. Δεν θυμάμαι το πώς, μάλλον ήταν το συναίσθημα επιβίωσης».
Βγήκαν στους δρόμους σαν κυνηγημένοι, με την απορία του τι συμβαίνει και με την ανασφάλεια για του τι πρόκειται να συμβεί σε λίγο. Κλάματα, φωνές μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και όλοι να τρέχουν να σωθούν, ανάμεσα τους και η δικιά μας ΓΙΩΤΑ, με πυτζάμες και παντόφλες χωρίς μέσο επικοινωνίας αφού δεν πρόλαβε μέσα στον πανικό να πάρει το κινητό της τηλέφωνο. Η απορία μου μετά απΆ όλο αυτόν τον εφιάλτη που μου περιγράφει είναι πως επικοινώνησε με τους δικούς της ανθρώπους. «Μετά από κάποιες ώρες, η συγκάτοικος μου που είχε ήδη φτάσει Ελλάδα τηλεφώνησε στο κινητό του συγκατοίκου μας. Είχε δει στις ειδήσεις το τραγικό συμβάν. Αφού της είπαμε τι επικρατεί της ζήτησα να επικοινωνήσει με την μητέρα μου πριν ξυπνήσει και δει στις ειδήσεις το τι συμβαίνει πράγμα που θα την σόκαρε αφού δεν θα απαντούσα στο τηλέφωνο».
Μόλις ξημέρωσε η Γιώτα και ο συγκάτοικος της μπήκαν στο σπίτι τους, στον χώρο που ζούσαν τα τελευταία 13 χρόνια στην Ακουίλα. Στην πόλη «Αετό» όπως μεταφράζεται στα Ελληνικά η Ακουίλα , μόνο που ο «Αετός» λαβώθηκε στα φτερά και το «πέταγμα» του σταμάτησε ξαφνικά!!! Το σπίτι γεμάτο ρωγμές, πράγματα τριγύρω πεταμένα, σοβάδες και μπάζα παντού. Δεν ρώτησα τι πρόλαβε να μαζέψει πριν φύγει, μου το είπε η ίδια από μόνη της «ΤΙΠΟΤΑ»! Η πρώτη κίνηση ήταν να κλείσουν τις βάνες φυσικού αερίου γιατί υπήρχαν διαρροές σε όλη την πόλη που δυσχέραιναν πολύ περισσότερο την διαδικασία διάσωσης των εγκλωβισμένων και όχι μόνο. Σε μια βαλίτσα έριξε ότι βρήκε μέσα ώσπου να γεμίσει. «Μπήκαμε στο αμάξι και στις έντεκα το πρωί φύγαμε για Ανκόνα όπου πήραμε το καράβι για Ηγουμενίτσα». Κάπου εκεί ο εφιάλτης προς το παρόν φτάνει στο τέλος του, και στο ταξίδι αρχίζουν οι σκέψεις και οι απορίες για το τι πραγματικά συνέβη, προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της καταστροφής. «Συνειδητοποίησες πόσο κουνούσε, όλα έπεφταν, ευτυχώς που είμαστε ζωντανοί να λέμε» είναι μια απΆ τις ατάκες του διαλόγου ανάμεσα στους Έλληνες φοιτητές που ταξιδεύουν με το πλοίο για Ηγουμενίτσα. Το ελληνικό κινητό της Γιώτας φτάνοντας έξω απ? την Κέρκυρα λαμβάνει σήμα από Ελλάδα αρχίζοντας να χτυπάει «ελληνικά» με γραπτά μηνύματα, τηλεφωνήματα απορίας αλλά και ενδιαφέροντος για το αν η Γιώτα «ζει».
Η Γιώτα βρίσκεται στην Λευκάδα, συνειδητοποιώντας την καταστροφή και αρχειοθετώντας στο μυαλό της καθημερινά σκέψεις και αναμνήσεις. Τα τηλεφωνήματα από συμφοιτητές και φίλους δεν αφήνουν το μυαλό να ηρεμίσει ούτε και την σκέψη να ξεφύγει απΆ το τραγικό γεγονός. Όσο για το αν θα γυρίσει πίσω πραγματικά δεν ξέρει «Σε ποιο σπίτι και σε ποια πόλη να γυρίσω, αναμένουμε τις επίσημες ανακοινώσεις των πανεπιστημίων για το τι μέλει γενέσθαι για να ξέρουμε τι θα κάνουμε». ¶λλωστε ο «ΑΕΤΟΣ» λαβώθηκε άσχημα και θέλει χρόνο έως ότυ να αναρρώσει!!!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ