ΣΚΕΨΕΙΣ: Ιστορίες παράλληλες του Πολυχρόνη Σίδερη

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
Εμφανίσεις: 460

Πριν λίγο καιρό οι βουλευτές έδωσαν όπως κάθε χρόνο στη δημοσιότητα τα περιουσιακά τους στοιχεία Είναι αυτό που το λένε «πόθεν έσχες». ΚατΆ ευφημισμό βέβαια γιατί κανένας δεν δήλωσε το πόθεν αλλά μόνο το έσχες. Και δεν χρειάζεται αφού από κανένα όργανο της πολιτείας δεν γίνεται έλεγχος και κανένας δεν ενδιαφέρεται να μάθει πως τα απέκτησαν. Η μόνη περιέργεια που έχουμε όλοι είναι να δούμε ποιος έχει τα περισσότερα. Και οι εφημερίδες πράγματι δημοσίευσαν την σειρά κατάταξης.
Μοναδική εξαίρεση και ενδιαφέρον για το «πόθεν έσχες» υπήρξε πριν δυο εβδομάδες από Κυριακάτικη εφημερίδα για τον πρόεδρο του συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα. Με μεγάλους τίτλους στην πρώτη σελίδα το ρεπορτάζ απεκάλυπτε ότι ο πρόεδρος είναι έκθετος διότι δεν δικαιολογείται που βρήκε το ποσόν που διέθεσε για να συμμετάσχει στο μετοχικό κεφάλαιο κάποιας νεοσύστατης εταιρείας. ¶νοιξα γρήγορα τις εσωτερικές σελίδες να διαβάσω λεπτομέρειες. Ομολογώ και χαιρέκακα γιατί πίστεψα ότι επιτέλους γίνεται αυτό που πρέπει . Είδα πράγματι ότι ενώ τα τελευταία χρόνια δηλώνει ετήσιο εισόδημα 16.000 ευρώ για να συμμετάσχει στην εταιρεία διέθεσε το τεράστιο ποσό των 30.000 ευρώ! Επειδή το ποσό δεν μου φάνηκε ότι δικαιολογεί τον πρωτοσέλιδο τίτλο σκέφτηκα ότι θα είχε κάποια βάση αν ο Αλέξης είναι μέλος άπορης οικογένειας ή είναι μετανάστης ή αλλοδαπός. Ρωτώντας όμως έμαθα ότι δεν συμβαίνει τίποτε από αυτά. Αντίθετα ο πατέρας του και ο αδερφός του που είναι μηχανικοί έχουν κάποια κατασκευαστική εταιρεία και μάλιστα είναι οικονομημένοι.
Απογοητεύτηκα για την επιλογή της εφημερίδας όταν μάλιστα δεν ασχολήθηκε - όπως και καμιά άλλη - πως κάποιοι πολιτικοί απέκτησαν ακόμη και δεκάδες περιουσιακά στοιχεία και μάλιστα ένας από αυτούς διψήφιο αριθμό από σπίτια και διαμερίσματα. Το δημοσίευμα ήταν ένα πυροτέχνημα και αβίαστα έβγαλα το συμπέρασμα ότι μάλλον έχει άλλο σκοπό. Μου θύμισε μάλιστα ένα ανάλογο δημοσίευμα πριν χρόνια...
Έτσι και τότε πολλές εφημερίδες επιλεκτικά έκαναν τεράστιο θέμα που ο πρωθυπουργός της χώρας έκτισε ένα σπίτι - κατά τα δημοσιεύματα βίλα ? στην Εκάλη. Αυτό τότε θεωρήθηκε ότι ήταν πέρα από τις οικονομικές δυνατότητές του έστω και αν: Είχε ακαδημαϊκή καριέρα σε πολλά πανεπιστήμια. Περίπου 30 χρόνια ήταν στην πολιτική. Είχε πουλήσει και ένα ακίνητο στο Ψυχικό. Στιγματίστηκε και θεωρήθηκε ύποπτο το ποσό που διέθεσε, ενώ ήταν το μόνο περιουσιακό στοιχείο που είχε όπως απεδείχθη μετά τον θάνατό του. Η εξήγηση είναι ότι και σε αυτό το δημοσίευμα όπως και στο πρόσφατο υπήρχε άλλη σκοπιμότητα.
Τα δύο δημοσιεύματα δεν είναι τα μοναδικά στο είδος τους και αν ψάξει κανείς θα βρει άφθονα. Έτσι επαληθεύεται αυτό που λέγεται σαν απόφθεγμα: «η ιστορία επαναλαμβάνεται». Αυτό προκύπτει και από τις δύο ιστορίες που ακολουθούν.
Η πρώτη συνέβη πριν 20 χρόνια όταν ένας άξιος επιχειρηματίας κάνοντας διάφορες επενδύσεις και εταιρείες γρήγορα άρχισε να κυριαρχεί σαν οικονομικός παράγοντας του τόπου. Ίσως με την ανοχή των κυβερνώντων, πιθανόν και με δωροδοκίες και βέβαια διότι ανέκαθεν δεν υπάρχει έλεγχος για το πόθεν έσχες. Όλα καλά και κανένας δεν μιλούσε μέχρι που απεκαλύφθησαν από τον τύπο οι παρατυπίες και παρανομίες που έκανε. Τότε άρχισαν όλοι να τον κατηγορούν. Πριν ξεκινήσει έρευνα από τις δικαστικές αρχές ο επιχειρηματίας έφυγε στο εξωτερικό. Ακολούθησε η ιστορία της έκδοσης ή μη. Τότε με τη σειρά του και αυτός άρχισε να εκβιάζει δίνοντας από το κελί της φυλακής στοιχεία σε ηχογραφημένες κασέτες και συνεντεύξεις που ενοχοποιούσαν πολλούς. Τελικά επέστρεψε αφού εκδόθηκε από την χώρα που είχε καταφύγει για να δικαστεί. Στη δίκη υποστήριξε ότι είχε δώσει χρήματα ακόμη και στον πρωθυπουργό. Στοιχεία δεν είχε εκτός της δήλωσή του ότι τα μετέφερε σε πάμπερς. Είναι γνωστή η κατάληξη της Ιστορίας.
Μια παρόμοια ιστορία έχουμε και σήμερα. Εδώ και πολλά χρόνια μεγάλη και σοβαρή εταιρεία για να κάνει τις δουλειές της όμως φαίνεται και όπως ομολογεί έδινε μπόνους και δωράκια σε όλες τις χώρες όπου είχε δραστηριότητες για κάθε δουλειά που έπαιρνε. Φυσικά αυτό δεν ενοχλούσε κανένα. Όταν τελευταία απεκαλύφθη ο υπεύθυνος για τις δωροδοκίες στη χώρα μας για να αποφύγει τις συνέπειες απέδρασε στο εξωτερικό. Και επαναλαμβάνεται η παλιά ιστορία. ΚατΆ αρχήν αν θα εκδοθεί ή όχι. Έπειτα όλοι τον κατηγορούν και αυτός με την σειρά του από το κελί που βρίσκεται εκβιάζει ότι θα αποκαλύψει τους αποδέκτες. Ένας αποδέκτης ομολόγησε - κατΆ ανάγκη ή για άλλο λόγο κανείς δεν ξέρει - ότι δέχτηκε την ενίσχυση για το κόμμα του. Ένας άλλος που είπε ότι και το δικό κόμμα πήρε κάποιο ποσό πέσανε οι ομοϊδεάτες του να τον φάνε. Όλοι οι άλλοι που ξέρουν και είναι πάρα πολλοί σφυρίζουν αδιάφορα ενώ είναι κοινό μυστικό ότι ενισχύσεις από οικονομικούς παράγοντες παίρνουν όλα τα κόμματα. Αντίθετα όλοι περιμένουν όπως και τότε τι θα πει ο κατηγορούμενος που ανάλογα με την περίπτωση άλλοι τον θεωρούν αξιόπιστο και άλλοι όχι. Όπως και ο άλλος πριν είκοσι χρόνια μπορεί να ενοχοποιήσει όποιον θέλει και μάλιστα δηλώνει ότι δεν θα δώσει αποδεικτικά στοιχεία. Ενώ ο άλλος για αποδείξεις είχε τουλάχιστον τα πάμπερς.
Το κοινό στις δύο ιστορίες είναι ότι για το αδίκημα της δωροδοκίας κατηγορείται μόνο η μία πλευρά. Για τους αποδέκτες ειδικά για την πρόσφατη ενώ πρόκειται για πολιτικό χρήμα απερρίφθη και η πρόταση που έγινε για εξεταστική επιτροπή της Βουλής. Ένοχοι ? όπως και στη παλιά - θα είναι μόνο αυτοί που θα κατονομάσει ο κατηγορούμενος. Έτσι όμως παραβλέπεται η βασική αρχή που υπάρχει στα νομικά: «ο ένοχος ένοχο ου ποιεί». Αυτό είναι το περίεργο και άξιο προσοχής.
Το συμπέρασμα είναι ότι και στις δυο υποθέσεις υπάρχει το ίδιο σενάριο και το κεντρικό πρόσωπο παίζει τον ίδιο ρόλο. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η σημερινή είναι μια νέα έκδοση της παλιάς και μάλιστα με τον ίδιο πρωταγωνιστή τον Κοσκωφοράκο.