ΑΞΟΝΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΝΙΚΗΣ

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Πέμπτη, 08 Ιουλίου 2004 15:04
Εμφανίσεις: 810

Θα μιλήσω από την αρχή τολμηρά αληθινά. Δεν προτίθεμαι ύστερα από την εκτροχιαστική φορά που τα τελευταία χρόνια έχει πάρει, να αποδεχθώ σαν άθλημα το ποδόσφαιρο. Ισχυρές διαλυτικές δυνάμεις, με πολύμορφη σύνθεση, αθέατα και κατεδαφιστικά, λειτουργούν ώστε να δίδει την όψη ενός ετοιμόρροπου ή μισογκρεμισμένου κτιρίου. Σεβόμενος τον χώρο δεν θα αναφερθώ λεπτομερειακά στα πληθωρικά αρνητικά του στοιχεία, τα οποία εξάλλου είναι πολύ γνωστά. Δεν μπορώ όμως να μην αναδείξω συγκλονιστικά αξιολογικά στοιχεία, που έφερε στην επιφάνεια η νικηφόρα προέλαση της εθνικής μας ομάδος τις τελευταίες ημέρες. Στοιχεία, βέβαια διαχρονικής αντοχής και αγόραστης αξιολογικής βαρύτητας, που υπάρχουν σε πείσμα των ποικίλων διολισθήσεων και των σκληρών εκτροπών εντροπής, στον ψυχισμό του Έλληνα αθλητή, του Έλληνα φιλάθλου, του Έλληνα γενικά.

Eλληνισμός
1. Είναι σίγουρα κορυφαίο το γεγονός της ανόδου της εθνικής μας ομάδας στον τελικό. Μα πιο συγκλονιστικά κορυφαίο γεγονός αποτελεί η ενότητα του όπου γης Ελληνισμού. Ένα ρίγος πανεθνικής αγωνίας και χαράς συνένωσε τον Οικουμενικό Ελληνισμό. Τσάκισε τα ισχυρά άλλωστε, νεύρα του διχασμού που σαν διαλυτικό σύνδρομο μέσα στην ιστορία μας ταλαιπωρεί. Απέδειξε πως η εθνική ψυχή του Έλληνα παραμένει όρθια, αγονάτιστη, ατσαλάκωτη δημιουργική και ζωντανή. Πρόβαλλε, αδάμαστο και ζωτικό, το γονίδιο της εθνικής μας αγωνίας, που στο παρελθόν άνοιξε λεωφόρους ελευθερίας δίδαξε στους λαούς το μεγαλείο των αδούλωτων υπάρξεων και φανέρωσε στον κόσμο την ιδέα της άθλησης, σαν ψυχοσωματικό ωρίμασμα και υπαρξιακό άνθισμα.

Σημαία
2. Είδαμε τις «σημαίες τις ιερές» (Σικελιανός) να ξεδιπλώνονται και ν’ ανεμίζουν στον ελεύθερο αγέρα. Τις σημαίες που πριν μερικά χρόνια, με συνοχή καρδιάς και αβάσταχτο πόνο, τις αντικρίζαμε να καίγονται στο πεζοδρόμιο και ασυγκίνητα να ευτελίζεται το αιμάτινο αυτό σύμβολο του ιστορικού και μαρτυρικού μας γένους. Πόσο μας συγκλόνισε η εικόνα των παιδιών την Ελλάδας, τα οποία γονάτιζαν με σεβασμό μπροστά στην Ελληνική σημαία και από καρδιάς την φιλούσαν. Ζήσαμε μια πρωτόγνωρη ανατροπή. Μια συγκλονιστική ψυχική – εθνική αφύπνιση. Μια επανάσταση των ναρκωμένων συνειδήσεων.

Πίστη
3. Στα έκπληκτα μάτια των θεατών οι παίκτες της εθνικής και άλλοι, που βρίσκονταν δίπλα τους σ’ αυτόν τον κρίσιμο και δύσκολο ανήφορο, απέδειξαν πως το μεγαλείο της νίκης τους κρύβεται στην ψυχή τους. Και η ψυχή τους τρέφεται από την μυστική φλόγα της πίστεως. Μια πολύτιμη δύναμη που συγκρατεί τον αγέραστο Έλληνα και συγκροτεί την προσωπικότητα του.

Τους είδαμε, πριν από τον αγώνα ή πριν από κάποια κρίσιμη φάση, να κάνουν τον σταυρό τους. Και δακρύσαμε συγκλονισμένοι. Γιατί, ταπεινά, αληθινά και γενναία, φανέρωναν την ιερή φλόγωση της ψυχής τους. Γινόταν οι σκυταλοδρόμοι της ελπίδος, που ερχόταν μέσα από την αντάρα και τον θόρυβο της ιστορίας, για να ζυμώσει – πέρα από τα ενοχλητικά παιχνίδια της πνευματικής αστάθειας και σύγχυσης – το προζύμι της νίκης, που έρχεται από την διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού, αντέχει τους υλιστικούς δαιδάλους των εποχών, και τρέφει δημιουργικά τις ψυχές και τις υπάρξεις σήμερα και πάντα.

Η πίστη, λοιπόν, στην συνοδευτική παρέμβαση του Θεού, όπως η Ελληνορθόδοξη παράδοση και ιστορία διασώζων, διατηρούσε την ελπίδα της νίκης στις ψυχές των αθλητών.

Μια ελπίδα που παρέμεινε σταθερός ανασασμός και κίνηση ζωής, που τους ενίσχυε και τους προσέφερε την τόλμη της αποφασιστικότητας για την νίκη. Στοιχείο σίγουρα ουσιαστικό της μεγάλης απάντησης στην δίκαιη πρόκληση των άλλων αθλητών.

Θεωρούμε πως στηριγμένοι στα παραπάνω τρία μεγαλειώδη στοιχεία μπορούμε να γιορτάσουμε την νίκη. Και γιορτάζοντες να ονειρευόμαστε τον Ελληνισμό όρθιο αγονάτιστο, αληθινό, ζωντανό ενωμένο. Μέσα στην ατέλειωτη και δύσκολη διαχρονική του παρουσία και μαρτυρία.

π. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»