Ηλία Τσάκαλου: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΝΔΗΜΟΥΝΤΟΣ ΚΙΤΡΙΝΟΥ ΤΥΠΟΥ

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Παρασκευή, 04 Δεκεμβρίου 2009 02:00
Εμφανίσεις: 866

Διεπιστώθη προσφάτως υπό κιτρίνης φυλλάδας ότι εν τω Δήμω Λευκαδίων κυκλοφορούν κιτρινόχροα φύλλα τοπικών εφημερίδων. Φυσιολογικόν εν τούτοις θεωρείται αι τοπικαί εφημερίδαι να ασχολούνται με τα τσα- τσου- μαρί των τοπικών κοινωνιών και μεγαλοσχήμων αρχόντων, όπως απολύτως φυσιολογικόν είναι να υπάρχουν στο τόπο αυτόν ημεδαποί και αλλοδαποί ασχολούμενοι όχι με τα κέρατα τα δικά τους αλλά με τα κέρατα του άλλου διότι κανένα ζώο δεν βλέπει τα δικά του κέρατα αλλά του έναντί του για να δύναται να αναφωνήσει μετά θαυμασμού και εκπλήξεως:

\"Ω! τι ωραία κέρατα που φορείτε. Διακλαδίζονται μάλιστα ωσεί ελάφου!! Από πού τα επρομηθεύτητε κύριε; Να τα βάλω εις την εβδομαδιαίαν εφημερίδαν μου;
Ούτω πως εκών – άκων ο καθείς βλέπει τα κερατά του κρεμάμενα επί του παραστάτου των περιπτέρων και καμώνεται ότι δεν έχουν σχέση με αυτόν, παρόλον ότι βλέπει την φωτογραφίαν του στεφανωμένην υπό κεράτων να εκτίθεται με χαμόγελον πλήρους ευδαιμονίας και ηλιθιότητος.
Έτσι όλα αυτά προκάλεσαν στην νοσηράν φαντασίαν μου ερεθισμόν και απεφάσισα να μεταβώ έως και την περιοχήν της Εγγύς Ανατολής ένθα απέστειλα τας παιδικάς μου αναμνήσεις και ένθα διαβούν οι διηγήσεις κιτρίνου χρώματος, κιτρινόχροες ιστορίες των παιδικών μου χρόνων και εκείθεν να αντλήσω το παρακάτω εν μέρει αληθές εν μέρει ψευδές παραμύθι:
Μια φορά και ένα καιρό σ΄ αυτή τη πόλη ο φτωχός κόσμος έμενε σε στενά σοκάκια και μικρά σπίτια.
Ήταν τόσο στενά τα σοκάκια που έφτανες με το χέρι σου να δόσεις στο απέναντι φτωχόσπιτο ένα πιάτο φαί μέρα μεσημέρι για να σε δει η γειτόνισσα και να καμαρώσεις γιατί σήμερα έφκιασες σουπιές με μακαροτσίνι κοφτό και είχες να πιεις και μια κούπα νερωμένο κεροπατέλο απ τη ταβέρνα του Κόκκινου.
Ήταν και τόσο μικρά τα σπίτια που δεν χωρούσαν ούτε τα κρύφια πονηρά καθημερινά έργα, ούτε τα σεμνά και κατανυχτικά λόγια του Πάτερ ημών του εσπερινού και πλιότερο οι παράνομοι κι ανομολόγητοι έρωτες των ανύπαντρων κοριτσιών με τις χοντρές πλεξίδες και τα σγουρά βυζιά και οι ξελεστατιές των πεταχτούλικων παντρεμένων και πιάνανε το μεϊντάνι και κρατώντας χωνί θερίο τα μάθαινες την άλλη αυγή στις ρούγες με το νι και σε το σίγμα.
- Ακ΄ μαρή πολύθ΄ εκεινής εκεί τ΄ς κούρβας που κάν΄ πως δε ξέρ΄ ούτε από πού κατ΄ράνε τ΄ς έφυγε ο πόρδος μαρέ τ΄ν ώρα π΄ο κ΄μπάρος μαρέ ήτανε σπίτ΄ς .Λένε μαρέ πώς ήταν σινιάλο τ΄ αντρός τ΄ς να μη μπει ο πολύπαθος και τ΄ πιάσ΄ στα πράσα ο αγγελοκρουσμένος πο΄ κλανε ξεβράκωτ΄ η καψερή μπροστά στο κ΄μπάρο και ντραπεί.
Τότενε δεν υπήρχε τίποτε κρυφό υπό τον ήλιο αρκεί να ήσουν φτωχός, λες και τα κότολα των φτωχών ήτανε αλατζένια και ίσαμε το γόνατο και φαινόντανε από πού κατουράγανε οι γυναίκες ενώ των πλουσίων ήταν μακρύ και μεταξωτό και σερνώντανε και όχι μόνο δεν ήξερε κανένας τι κάνανε αλλά παντρεύανε σαν αμάλαγες και τις χιλιοπερασμένες αρκεί να είχανε όβολα να δόσουνε στο γαμπρό που τανε σπουδαγμένος στην Ιταλία γιατρός ή δικαιόρος και να στραβώσουνε τον κόσμο με παινεσές.
-Αρχοντοπούλα, μάτια μου. Αρχοντοπούλα. Ακ΄ μαρή και ο κώλος τ΄ς είναι άσπρος κάτασπρος λένε !! Αμάλαγη !! Ως και ο σιορ (λέγανε το όνομα) της έγραψε ένα ποίημα για την εμορφιά τ΄ς και τα ωραία τα β΄ζά τ΄ς. Τόσο καλή κοπέλα μαρέ π΄ με κ΄τάς σα χάνος και δε με π΄στεύ΄ς που τ΄ς κάν΄νε καντάδες τ΄ν ανθισμένη αμ΄δαλιά!
Έτσι ήτανε ο κόσμος ανθρώποι μου. Του φτωχού ήταν καρύδια και βροντάγανε και του πλούσιου σύκα και δεν τσάζανε.
Τότε εφημερίδες δεν υπήρχανε. Το ρόλο των εφημερίδων έπαιζαν κάτι καλές γυναίκες σαν αυτές που λέει ο λόγος «της πουτάνας την ποδιά σκύψε και φίλα την….» γιατί έτσι και σε έπιανε στο στόμα της η πουτάνα δεν σε ξέπλενε ούτε ο Βάρδας. Βέβαια εκτός από αυτές υπήρχαν και οι μαμές που γνωρίζανε τα πλυμένα και άπλυτα του κόσμου, αλλά αυτές τον βουλώνανε για να μην χαλάσουνε σπίτια και για να μπορούν να τους έχουν εμπιστοσύνη οι πελάτες τους. Γιατί πώς να το κάνουμε τότε η μικρή μας πόλη ήταν γνωστή πανελληνίως σαν πόλη που κυκλοφορούσαν ελευθέρως σκύλοι, μούλοι και παπάδες.
Τέλος πάντων δεν υπήρχαν στον τόπο εφημερίδες. Η για να πω την αλήθεια κυκλοφορούσαν αλλά γράμματα γνώριζαν λίγοι. Οι πλιότεροι δεν ήξεραν να βγάλουν τα μάτια τους. Έτσι εφημερίδες όπως είναι σήμερα δεν υπήρχαν. Τυπώνονταν λίγα μονόφυλλα από το τυπογραφείο Ν. Τσιρίμπαση και αυτά κυκλοφορούσαν στα σαλόνια και την λέσχη και ασχολούνταν με τα σπουδαία θέματα της εποχής όπως εκείνος ενυμφεύθη εκείνην και τα στέφανα ήλλαξεν ο…και ακολουθούσε το όνομα του κουμπάρου για να ξέρουμε ποιος έχει δικαίωμα να μπαινοβγαίνει στο σπίτι τις ώρες που απαγορεύονταν η κυκλοφορία ή σήμερον εγεννήθη εις το σπιτάλιον άρρεν αγνώστου πατρός. Η τάδε (έγραφε όνομα, επώνυμο και παρατσούκλι παρακαλώ) χαίρει άκρας υγείας.
Οι ειδήσεις των πτωχών προκαλούσαν γέλωτες στους πλουσίους με τα δίπατα σπίτια, κρυφίως δε και αναστεναγμούς στις έρμες τις αρχόντισσες που είχαν στο σπίτι τους ψυχοκόρες για κληρονόμους γιατί πώς να το κάμεις στους φτωχούς έδινε ο Θεός τα εργαλεία και τα σύνεργα να κάνουν παιδιά και σε αυτά τα ψηλά σπίτια μαγκουφιές και ερημιές.
Οι ρυτιδιασμένες και παρωχημένης χρήσεως κοζόρες των καλών οικογενειών λοιπόν καθόντανε στα σαλόνια τους και κουβεντιάζανε τον κόσμο, διαβάζανε τα νέα και μιλούσαν μεταξύ τους άνευ τηλεφώνου στας γλώσσας των πεπολιτισμένων λαών (Γαλλικά, Ιταλικά) για να μην καταλαβαίνουν οι ψυχοκόρες και πάνε και τα λένε εκεινής που τους ρίχνει το φλυντζάνιον για να μάθουν την τύχη τους και γυρίζει από σπίτι σε σπίτι με τα νέα έτοιμα ανάμεσα στα χέρια της κάτω απ΄ τη ποδιά για να τα αμολήσει στο δρόμο χύμα και να μάθουν ότι αμαρτίες έχουν και οι πλούσιοι που φιλούσαν πρώτοι το χέρι του Δεσπότη και κουβεντιάζανε με το Δήμαρχο, τον κλητήρα του Νοσοκομείου, τους δικαστές, τον στρατιωτικό διοικητή, τον σκατατζή, εκειόνε που πήγαινε το σταυρό στις κηδείες και γενικώς με όλες τις συντεταγμένες αρχές του τόπου.
Λοιπόν φτάσαμε καλά μου παιδιά στο ψητό.
Η γυναίκα αυτή που ξήγαγε το φ΄τζάνι ήξερε τα πάντα, τα διάβαζε πά να πει στο φ΄τζάνι όλα και τάλεγε φαρσί.
- ¶κ΄ μαρή. Εμένα δε με γελάς. Εκειός εκεί ο ψ΄λός έρχεται μαρή. Αλλά βλέπω ερημνιές και σκοτ΄νιές. Δεν σε παίρνει μαρή γιατί η άλλη τ΄ το δίνει. Εσύ μαρή το φ΄λας. Το γλέπω καθαρά εδώ να κοίτα το. Αυτό αυτού το γρουπμούλ΄ είσαι εσύ κι εκειό εκεί το πράμα πο χει εκειό το μακρύ στο χέρ΄του είναι εκειός ο πολύπαθος ο όμορφος. Κρίμα μαρή να το φ΄λας να το φάει το χώμα. Δόσ΄ το μαρή να σε παρ΄ να σε κάμ΄ κυρά κι αρχόντισσα.
Την γυναίκα αυτή την είχανε με τον μήνα οι μαγαζάτορες της αγοράς και όποιος απ΄ αυτούς ξέμενε από μορόζα ή ήθελε να την συναλλάξει πήγαινε στην καλή την γυναίκα με το φ΄τζάνι και της παράγγελνε να του κονομήσει καμία που αν ήτανε και νιόβγαλτη πλήρωνε όσο –όσο. Πρέπει να ξέρετε ότι αυτές οι δουλειές πάντα γινόντανε με πληρωμές κι όχι σε είδος και δεν ήταν ανήθικο και τότε στο εμπόριο να πληρώνεις τον προμηθευτή σου με παράδες.
Η γυναίκα αυτή δεν χρειαζόντανε να γράφει στο χαρτί όσα ήξερε. Έβγαινε στην βρύση του Παζαριού (αυτή η βρύση ήταν μπροστά από το καφενείο του Καρφάκη) κι εκεί παράδινε το πνεύμα της. Όσο να πάρει σειρά έλεγε όλα τα νέα.
Κάποτα η φ΄τζανού έβγαλε φ΄στάνια και σε μία που γνώριζε εκείνη τη θειά που γράψαμε στο άλλο παραμύθι με το κομπόδεμα. Βλέποντας ότι δεν τα βγάνει πέρα κάθεται και πιάνει το δάσκαλο που τον υπερέτευε και της γράφει γράμμα κατακαημένο:
Αγαπητή συμπεθέρα.
Υγείαν έχω και υγείαν δι ημάς επιθυμώ.
Εις την Χώρα που δυστυχώς η μοίρα με έφερε λόγω των γνωστών γεγονότων, έχω βρεί τον μπελάν μου με την μίαν κυρίαν που εξηγεί το φλυντζάνιον στην πάσα σουρλουλού και καθωσπρέπει της πόλεως. Η εν λόγω γυνή στην βρύση της αγοράς εκδίδει εφημερίδα και τελευταίως με ξεπλένει κανονικώς. Αναφέρεται ότι ο δικός μου γκόμενος ευρίσκεται στην Αμερική και ο μπουρανέλος που παντρεύτηκα δεν μπορεί να με τετοιώσει και γι αυτό δεν έκαμα παιδιά ακόμα. Δεν αντέχω πλέον τας διαβολάς της και σε θερμοπαρακαλώ να έρθεις προς συνάντησή μου.
ΥΓ: Μια και θάρθεις που θάρθεις φέρε μου σε παρακαλώ και λίγη ασφάκα κι έχ΄νε γίνει άγιατρες οι παδέλες μου.
Μόλις έλαβε το γράμμα η γριά με το κομπόδεμα χωρίς πολλά και λίγα πήγε στο δάσκαλο και της το διάβασε, έβγαλε ένα βαθύ αναστεναγμό απ΄ τα φυλοκάρδια της και είπε:
- Δε τάκαμες καλά μωρή, αλλά τι να σ΄κάμω εγώ .Δεν αφήνω και τ΄ς μπ΄ρανέλους να γελάνε με σένα.
Την άλλη αυγή θαμπά στο λωφορείο. Κατέβηκε στη Χώρα και πήγε ευθεία στο φτωχόσπιτο της συμπεθέρας της.
- Καλημέρα σ΄μπεθέρα
- Καλώς τηνα. Κάτσε να σ΄φκιάσω καφέ.
- Ας΄ τ΄ς καφέδες και άει δελόγκου στΆ βρύση να καρτερείς .Κι ότι έρτ΄ εκείνη η προκομμένη η φ΄τζανού έλα να μ΄ φωνάξ΄ς .
Πήρε τ΄ τσετζερούλα η προκομμένη κι ευθεία στη βρύση του Παζαριού. Έδωκε τ΄ν αράδα της σ΄όλο τον κόσμο ώσπου φανίστηκε η ΦΆτζανού με την εφημερίδα. Τις καλημέρισε όλες κι έβγαλε την εφημερίδα και διάβαζε
- Εκειός έχει μορόζα εκείνη. Η τάδε έκαμε εψές το μούλο εκεινού. Εκείνη εκεί χώριζ΄ με τον άντρα της γιατί την έπιασε με το κ΄μπάρο. Η χωριάτισσα είναι αγκαστρωμένη πάλε. Λυσσομανάει η π΄τάνα με τον ξάδερφο και ο άντρας της αγρόν ηγόρασε. Εκειόν εκεί δεν τονε βλέπω καλά. Σα και κάτι χαλεύει από την αρφανή.
Η δ΄κιά μας φορτώνεται τ΄ τσετζερούλα στο κεφάλι και με βήμα ογλήγορο φτάνει στο σπίτ΄ τ΄ς.
- Σ΄πεθέρα ήρτε το σατράκαλο.
Πιάσανε τα αγγειά και γραμμή για τη βρύση του Παζαριού.
- Καλημέρα καλέ μου κόσμε, είπε μελιστάλαχτα το σατράκαλο του προηγούμενου παραμυθιού μας.
- Καλώς τηνα, είπανε όλες.
- Καλώς τ΄ φρεγάδα, είπε κοροϊδευτικά η Φ΄τζανού.
- Να πάρω λίο νερό κοπέλες μου να πάω τ΄ νοικοκύρη μ΄κι΄ελιγώθ΄κε
- Να πάρ΄ς θειάκο, είπανε όλες
- Να μη πάρ΄ς παλιοσατράκαλο, είπε η εφημερίδα.
- Καλή μ΄ κοπέλα γιατί με κάν΄ς έτς΄ φτωχειά γυναίκα με άρρωστο άντρα και κοπέλα αγκαστρωμένη. ¶σε με καλή μ΄ κοπέλα να πάρω λίο νερό να τ΄ς πάω μη λιγωθούνε. ¶σε με νάναι καλά οι πεθαμένοι σου.
- Α. Αυτήνη είναι π΄σας έλεγα πώς η θυατέρα τ΄ς έχει το μούλο έτ΄μο.
Η θειάκο των παραμυθιών έβαλε τα γέλια και χωρίς να πάρει ανάσα απάντησε:
- Μού πανε για σένανε στο χωριό πως βγάνεις φημερίδα. Μού πανε πως στ΄ν φημερίδα σ΄ κατηγοράς ούλο τον κόσμο. Εγώ δεν κατέβ΄κα να σου πω ούλα τα δ΄κά σ΄ τα κέρατα π΄ τα ξέρω γιατί διάβαζεις τα παραμύθια μου, αλλά να σου πω: γράφεις και γράφεις, γράψε και καμιά αλήθεια, γράψε και για κανένα κέρατο δικό σου γιατί τα φ΄λάς και γιατί δεν έρχεσαι στο χωριό μ΄ να πάρει αέρα ο κώλος σου καθώς θα χέζεις στ΄ν απάνω μεριά, παρά κάθεσαι και σχολιάζεις στ΄ Μπ΄ρανέλους ξένη, ξένα κέρατα, σε ξένο χωριό.
Αυτά είπε στη φ΄τζανού και μιλώντας επιτιμητικά στις γυναίκες γύρισε και τους είπε:
- Μια γιατρειά υπάρχει για σας. Μην την προντίσ΄τε απ΄ τ΄ χώρα τέλια. Να την έχ΄τε εδώ να γελάτε με δαύτηνα, εξόν κι αν θέλει να τηνε πάρω στο χωριό.
- Τι λες κ΄μπάρα δεν έρχεσαι στο χωριό πό χ΄με και μαύρο κρασί πΆ σΆ αρΆεσει που κάνει καλό στις αιμορρόϊδες, της είπε το σατράκαλο του προηγούμενου παραμυθιού μας
Όπως έμαθα η εφημερίδα τά ΅μασε και πήγε στην Αγία Αθανασία στο Αιγάλεω να ρίχνει το Φλυτζάνιον. Εκεί και πέθανε.
Αυτό το παραμύθι μου ήρτε στο μυαλό. Βέβαια πρέπει να ξέρετε ότι εισαγωγή κιτρίνου χρώματος πλέον γίνεται μέσω του Λιμένος του Πειραιώς. Στην Πόλη μας βέβαια έχουμε κίτρινους και κιτρινόμαυρους Αεκτζήδες σαν εμένα, αλλά το Πρωτάθλημα το παίρνει μονίμως ο Ολυμπιακός, ως μη κίτρινος.