«δια χειρός Γεωργάκη»: ...ΖΗΣΕ ΜΑΗ ΜΟΥ!

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Πέμπτη, 12 Μαΐου 2005 11:37
Εμφανίσεις: 1021

Και εκεί μέσα στη γιορταστική ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα, μέσα σε θλιβερές ειδήσεις για θανάτους αγαπημένων και σεμνών φίλων και συναδέλφων (όπως ήταν ο Πάνος Γεραμάνης), ξαναβρέθηκα αντιμέτωπος με τα γνωστά και άλυτα προβλήματα της πόλης, του νησιού. Και σαν μην έφθαναν τα βάσανα, οι πίκρες, τα αδιέξοδα, ήρθαν και οι γύφτοι να κατασκηνώσουν στο πολυσύχναστο δρόμο πίσω από τη Μαρίνα. Όσοι έφευγαν από την πόλη μαζί με τα σκουπίδια και στα μπάζα έβλεπαν ακριβώς από το δρόμο τα τσαντίρια των γύφτων. Και τους γύφτους αυτοπροσώπως. Με γυμνά, ξυπόλητα γυφτάκια. Μια ακόμη.... τουριστική ατραξιόν. Ευτυχώς που αυτή τη φορά στον παρακείμενο χώρο λειτούργησε λούνα-παρκ και όχι τσίρκο. Αυτή η θλιβερή εικόνα που παρουσιάζουν σημεία της πόλης δεν δυσφημεί μόνο τη Λευκάδα αλλά και τους κατοίκους της. Κανείς δεν ασχολείται, κανείς δεν διαμαρτύρεται, κανείς δεν φωνάζει. Όλοι είμαστε ευχαριστημένοι από την απραξία, τον ωχαδελφισμό, τη μίζερη αρρωστημένη νοοτροπία. Στο δρόμο για τη Γύρα (σε ένα άλλο πολυσύχναστο δρόμο) η πινακίδα είναι χαρακτηριστική: “Δέχομαι μπάζα”. Λακούβες, λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Ακόμη και ο χώρος απέναντι από τα δικαστήρια - που διαμορφώθηκε άρον - άρον σε χώρο πάρκινκ - είχε τα μαύρα του τα χάλια. Και η πόλη ένα απέραντο πάρκινκ. Παντού αυτοκίνητα. Και παντού διαμαρτυρίες για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους τουρίστες. Γιατί δεν είναι μόνο η ακρίβεια. Είναι και οι υποδομές. Τα πεζοδρόμια, οι πεζοδρομήσεις, οι πινακίδες προορισμών, τα οργανωμένα (ελεγχόμενα) πάρκιν, οι δημόσιες τουαλέτες, οι χώροι πράσινου. Και τόσα άλλα απλά ζητήματα που κάνουν μια πόλη όμορφη, ελκυστική, τουριστική.

Με άλλες δυο εκδηλώσεις - την Κυριακή 12 Ιουνίου στην Πάτρα και το Σάββατο 18 Ιουνίου στη Λευκάδα - θα συνεχίσει το ταξίδι του το βιβλίο “ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ” (εκδόσεις “Αγκυρα”). Στην Πάτρα η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στις 11π.μ. την Κυριακή 12 Ιουνίου στο πολυχώρο ΠΟΛΙΤΕΙΑ, στην ακτή Δυμαίων. Στη Λευκάδα η παρουσίαση θα γίνει το Σάββατο 18 Ιουνίου (τριήμερο Αγίου Πνεύματος) στις 8μ.μ. στο κηποθέατρο “Αγγελος Σικελιανός” (πόλη). Αλήθεια τι γίνεται με το σπίτι του μεγάλου μας ποιητή.

Και με την ευκαιρία παραθέτω ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του οικουμενικού Άγγελου Σικελιανού:

Αλαφροΐσκιωτος. O Βαθύς Λόγος

K' ένας απ' όλους μου έφεξε
κι ακόμα φέγγει λόγος. Kαι η ψυχή μου
στην πλάση μέσα τον αλήθεψε - και, να μπει
στο νόημα σύγκορμη και πριν, ακέρια εστάθη.
Ως ένα στύλο ένας σεισμός,
τη ζύγιασε, την έστησε,
σαν κυπαρίσσι ρίζες άδραξε απ' τα βάθη.
K' ήταν ο λόγος του Oδυσσέα
στου τραγωδού το νου,
που τρίσβαθα
του ραψωδού τού εμίλει η αρμονία
μπρος στο γιγάντειο πόνο του Aίαντα
και την ιερή μανία.
Kαι πιο μεστά,
σα να μου αλάφρωνε
φλέβα νερού αγερόλαμπρου
τη δέντρινη κορμοστασιά μου,
ανέβηκε άδιψα,
αλαφρά τη φυλλωσιά μου·
μ' έθρεψε το αλαφρό νερό
και το αλαφρό το χώμα,
και ίσια
η Bούλησή μου απάνω υψώθηκε,
σαν τα μεστά, τα εφτάψηλα,
με τα κυπαρισσόμηλα
γεμάτα κυπαρίσσια!
"Eίδωλα είμαστε και ίσκιοι."
Tο λόγο που αχνίζει την πράξη,
για νύχτες, για μέρες,
ψηλά στα βουνά,
όπου απάτητοι δρόμοι,
στον βαθιόν ελαιώνα
που οι άγραφοι νόμοι
πάντα αστράφταν μπροστά μου,
τον έφερα. H τρίσβαθη γνώμη
τώρα αντρίζει βαθιά τα ήπατά μου.
Aνέβηκα - φίλος ανήφορων- ολες
τις κορφές που αγναντεύουν τα πέλαγα,
γαληνή άγγιξε όλα η ορμή μου:
το γεράκι που επέρνα,
το σύννεφο στον αγέρα,
το διάστημα
που είχε ζώσει βαθιά το κορμί μου.
Πόσο φως εποτίστηκεν
η κρυφή δύναμή μου!
Kαι - όχι καύχημα ανίερο -
σε πηγές δαφνοσκέπαστες
ήπια εγώ, και στη στέρνα.
Tη ματιά και τη ράχη μου
λαιμός βέβαιος
και βέβαιο
το ποδάρι εκυβέρνα.
Kαι είπα, όλα γύρω βλέποντας:
"Nησί,
αβασίλευτη στο πέλαο δόξα,
ω ριζωμένο
στο πολύβοο διάστημα,
και στου Oμήρου το στίχο
λουσμένο,
βυθισμένο στον ύμνο!
Δάσο όλο δρυ στην κορφή σου,
σιδερόχορδη ανάβρα
που αχνίσαν τα σπλάχνα μου απάνω
ολοκαύτωμα θείο,
και η άκρη σου τρέμει σα φύλλο,
μέσα βροντάει ο Λευκάτας,
μαζώνεται η μπόρα,
ξεσπάει μες στο θείον ελαιώνα,
τρικυμίζει το πέλαο,
νησί μου·
άλλη θροφή από τη θροφή μου
δε θα βρω,
π' την ψυχή μου άλλη ψυχή,
άλλο κορμί από το κορμί μου.
Aλλού οι ναοί κι αλλού οι θεοί.
Mου αστράφτει γύρω των ηρώων η μοίρα.
Tη μοναξιά στη δύναμή μου υπόταξες.
Tης γλαυκομάτας η έγνοια μού είναι κλήρα!
Tου νου το νόμο στα βουνά,
στον κάμπο, ολούθε βρήκες.
Nα, η αγριλίδα ξεπηδάει
κλαδιά για όλες τις άγνωρες
και τις μεγάλες νίκες!"

HΛIAΣ ΓEΩPΓAKHΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".