Προσφορές
ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Villes Odysseas

Villes Odysseas

The "Villes Odysseas" complex has 6 villas and it is very close to cosmopolitan Nidri...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

View of Ionio

Rania Studios

Χτισμένα μέσα σε 3500τ.μ. σε μια ήσυχη και καταπράσινη περιοχή...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΑΔΙΩΝ: ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ- ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ


- Επί μήνες απλήρωτοι οι εργαζόμενοι
- Δυσοίωνο το μέλλον της ΔΕΠΟΚΑΛ
- Οι κινητοποιήσεις που προγραμματίζουν οι δήμοι μέσω ΚΕΔΚΕ

Διαβάστε περισσότερα: ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΑΔΙΩΝ: ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ- ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Η ΔΕΗ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ


Οι συχνές διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος τις τελευταίες μέρες, εκτός από τις πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις, που τις νιώσαμε όλοι στο πετσί μας, εκτός από τα συναδερφικά συναισθήματα για το δίκιο των εργαζομένων, που πολλοί από εμάς βιώσαμε, είχαν, ίσως, και μια άλλη διάσταση, πιο ρομαντική και γι αυτό πιο ουσιαστική.
Αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές, ήταν η εμπειρία μου το περασμένο βράδυ, από μια ακόμη διακοπή ρεύματος. Δεν είχε τύχει ως τότε να έχουμε διακοπή βραδινές ώρες στην περιοχή μας. Ξαφνικά τα φώτα έσβησαν, η τηλεόραση σιώπησε, ο υπολογιστής βυθίστηκε στο σκοτάδι. Ένας μικρός πανικός, μέχρι να ξεθάψουμε κάτι ξεχασμένα κεριά, να τακτοποιηθούμε κάπως, σΆ αυτήν την έκτακτη κατάσταση. Και μετά τι;
Πάγωμα και αμηχανία. Καθίσαμε και κοιταζόμαστε. Συνειδητοποιήσαμε ότι δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα από αυτά που είχαμε συνηθίσει ως τότε. Η ατμόσφαιρα γέμισε ένταση και νευρικότητα. Τα παιδιά δεν είχαν την υπομονή να περιμένουν να έρθει το ρεύμα. ¶ρχισε η γκρίνια, οι κρίσεις και κατακρίσεις προς κάθε κατεύθυνση. Ξαφνικά το σπίτι έμοιαζε μικρό και δεν μας χωρούσε. Σιγά σιγά το πήραμε όλοι απόφαση ότι δεν πρόκειται νΆ αλλάξει κάτι στις επόμενες ώρες κι ότι πρέπει να συμβιβαστούμε με την παρούσα κατάσταση. Αρχίσαμε, λοιπόν, όλοι να ηρεμούμε, να αντιμετωπίζουμε με περισσότερη ψυχραιμία το γεγονός, να βλέπουμε με άλλο μάτι τα πράγματα γύρω μας.
Κάπου εκεί θα ήταν, που ξεκίνησε η συζήτηση, με κύριο θέμα τι έκαναν οι άνθρωποι σε προηγούμενες εποχές, που δεν υπήρχε ηλεκτρικό; Πώς περνούσαν εκείνοι τις ατέλειωτες σκοτεινές νύχτες του χειμώνα; Μια συζήτηση που μας ταξίδεψε πίσω στο χρόνο, και μας έκανε να αναζητήσουμε απαντήσεις από έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, από έναν άλλο κόσμο, απωθημένο βαθιά στη λήθη.
Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι κάθε φορά, προσαρμόζουν και δημιουργούν τον πολιτισμό τους σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Οι - κυρίως- αγροκτηνοτροφικές κοινότητες, που ζούσαν ως τα μέσα του προηγούμενου αιώνα χωρίς ηλεκτρικό, κατάφερναν μια χαρά να επιβιώνουν, και μάλιστα φροντίζοντας να μη λείπει τίποτα από αυτό που εμείς σήμερα αποκαλούμε « ποιότητα ζωής».
Αποθήκευαν και παρασκεύαζαν την τροφή τους χωρίς να χρειάζεται ψυγείο ή κατάψυξη (π.χ. με αποξήρανση, συντήρηση σε άλμη, κ.λ.π.). Έφτιαχναν τα αναγκαία για την επιβίωσή τους , όπως παπούτσια, ρούχα, εργαλεία, σκεύη, με χειροποίητο τρόπο. Τα σπίτια τους προνοούσαν να έχουν φυσικό κλιματισμό και η θέρμανση γινόταν με ξύλα. Μπορούσαν να έχουν τα πάντα, χωρίς να τους λείπει τίποτα, χωρίς όμως και να τους περισσεύει. Μια ρομαντική σύγκριση με τον σημερινό άκρατο και εγωιστικό καταναλωτισμό μας φανερώνει ότι ίσως, κάπου κάτι σήμερα μας έχει ξεφύγει, κάπου η τεχνολογία και το «οικονομικώς εφικτό» που είναι για μας το ζητούμενο, δεν αρκεί...
Αν όμως οι παλιότεροι τα κατάφερναν να ικανοποιούν τις βασικές ανάγκες της επιβίωσης χωρίς ΔΕΗ, τι γινόταν με τη διασκέδαση, την ψυχαγωγία, την καλλιτεχνική δημιουργία και γενικά με το πνευματικό κομμάτι του πολιτισμού; Εδώ, ίσως πρέπει λίγο να δούμε τις κοινωνικές δομές και την οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας. Πριν η κλειστή αγροτική οικονομία αντικατασταθεί με το καπιταλιστικό οικονομικό μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού, πριν η κατανάλωση γίνει το κλειδί ενός φαύλου κύκλου παραγωγής, απομονώνοντας τους ανθρώπους το πολύ σε μικρές οικογένειες, κλεισμένους σε διαμερίσματα, οι άνθρωποι αυτοοργανώνονταν ακολουθώντας μια μακρόχρονη παράδοση. Οι μικρές κοινότητες αποτελούνταν από ευρείες οικογένειες, όπου ο καθένας είχε συγκεκριμένο ρόλο. Έπρεπε να δουλεύουν όλοι για να επιβιώσουν. Και μιας κι έφτιαχναν ό,τι μπορούσαν με τα χέρια τους , ο χρόνος που σήμερα ονομάζουμε «ελεύθερο», δεν υπήρχε μέσα στην κοσμοαντίληψή τους. Η δουλειά δεν ήταν αποκομμένη από τη ζωή. Αν σκεφτούμε ότι σήμερα ελάχιστοι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν τη δουλειά τους ως «αγγαρεία», περιμένοντας τις διακοπές για να ζήσουν, θα καταλάβουμε ότι, τελικά, κάναμε πολύ μεγάλες παραχωρήσεις ως προς την ουσία , επιλέγοντας(;) το σύγχρονο τρόπο ζωής.
Ώστε, λοιπόν, καθώς γύριζαν κουρασμένοι από τις δουλειές τους στο σπίτι, η νύχτα έπεφτε, η φωτιά άναβε, το λυχνάρι ή το κερί έφεγγε. Πώς περνούσε η ώρα; Φαντάζομαι, άρχιζαν οι νυχτερινές δουλειές: το μαγείρεμα στη φωτιά, το γνέσιμο, επιδιόρθωση κάποιου εργαλείου, κ.λ.π. και παράλληλα, κάποιος ταλαντούχος παραμυθάς έλεγε τις δικές του παραλλαγές πάνω στους χιλιοειπωμένους μύθους, ένα παλιό τραγούδι έπαιρνε νέα σημασία , οι συζητήσεις για τις δουλειές της επόμενης μέρας ή για ζητήματα οικογενειακά μαζί με τα αστεία και τα πειράγματα έδιναν κι έπαιρναν, ώσπου να νυστάξουν και να κοιμηθούν νωρίς. Η αυριανή μέρα θα ξεκινήσει κι αυτή νωρίς...
Πιο ήταν το μυστικό τους και παρότι κουράζονταν τόσο πολύ, κατάφερναν να έχουν χαρά στην καρδιά τους, και να μη νιώθουν πλήξη; Μέσα σε πολλά, ίσως το πιο σημαντικό είναι η ανθρώπινη επαφή κι η κοινωνική συνοχή. Αυτό δεν είναι που μας λείπει;
Εκείνο, λοιπόν το δύσκολο βράδυ, που η ώρα δεν περνούσε εύκολα, που χωρίς να θέλουμε βγήκαμε από την καθημερινή πεπατημένη, είπαμε να ζητήσαμε από το παρελθόν να μας δώσει κάποιες απαντήσεις. Και δεν βγήκαμε χαμένοι.
Μαζευτήκαμε στο σπίτι, ήρθαν φίλοι με τα παιδιά τους, ανάψαμε κι άλλα κεριά. Μερικά πρόχειρα φαγητά, κρασάκι, παιχνίδια, εξομολογητικές συζητήσεις, τραγούδια. Κι όλα έμοιαζαν καινούργια υπό το νέο φως, κάτω απΆ το οποίο βλέπαμε τα πράγματα. Η ώρα έτρεχε σα νεράκι. Τα παιδιά γελούσαν με μια πρωτόγνωρη ξενοιασιά. Μέσα στη βαθιά ησυχία και το σκοτάδι, νιώσαμε πραγματικά την αξία της ζεστασιάς, της ανθρώπινης παρουσίας, της επαφής. Όχι ότι δεν είχε τύχει πολλές φορές να διασκεδάσουμε ή να συζητήσουμε . Αλλά εκείνες οι στιγμές ήταν διαφορετικές.
Όταν ξαφνικά ήρθε το ρεύμα, η μαγεία έσβησε. Αντί να ακουστούν επιφωνήματα ανακούφισης, στενοχωρηθήκαμε όλοι. Η παρέα διαλύθηκε, το όνειρο τελείωσε, όλα έγιναν όπως πριν. Είπαμε να βρισκόμαστε και να το ξανακάνουμε, αλλά όλοι ξέραμε ότι δε θα συμβεί εύκολα.
Μόνο αν καμιά φορά ξανακοπεί το ρεύμα βράδυ...

ΧΑΡΑ ΣΑΪΤΗ
Εικαστικός- θεωρητικός της τέχνης

Διαβάστε περισσότερα: Η ΔΕΗ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ

ΤΑ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ - ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ


Στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα ο σύγχρονος πολεοδομικός σχεδιασμός δίνει έμφαση στο βάδισμα, αναγνωρίζοντάς το ως μια από τις μοντέρνες λύσεις για τις μετακινήσεις στο κέντρο της πόλης. Στην Eλλάδα, κατά την αναθεώρηση του ΚΟΚ το 1999, αφαιρέθηκε η παράγραφος που έδινε προτεραιότητα στους πεζούς και ποδηλάτες στις διαβάσεις πεζών, όπως είναι η διαδεδομένη πρακτική στις ευρωπαϊκές χώρες!
Σε αρκετές πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών, τα ήδη τέλεια πεζοδρόμια ανακατασκευάζονται για να δημιουργηθούν, επιπλέον, ειδικοί διάδρομοι για όσους μετακινούνται με ηλεκτρικό πατίνι, ένα μέσο μεταφοράς που όπως πιστεύουν οι Aμερικανοί θα βοηθήσει στην κάλυψη μικρών αποστάσεων και στην κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση των εμπορικών κέντρων.
Στην Eλλάδα, ακριβώς έξω από τα κεντρικά γραφεία του YΠEXΩΔE στην οδό Πανόρμου κάποιοι τοποθέτησαν σιδερένια σήμανση ακριβώς πάνω στην ολοκαίνουργια δίοδο τυφλών...
(στοιχείο από το διαδίκτυο)

Νομοθεσία
Το ύψος του πεζοδρομίου δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 7-10 εκ., το πλάτος του δεν πρέπει να είναι μικρότερο των 2,05 μ. και η ζώνη ελεύθερης όδευσης μικρότερη του 1,5 μ., η κατά μήκος κλίση μεγαλύτερη από 12% και η εγκάρσια από 4% με επιθυμητό το 1% -1,5%. Aυτό ορίζει η νομοθεσία. Oρίζει ακόμη τα υλικά κατασκευής να εξασφαλίζουν αντιολισθηρότητα, στοιχεία του πεζοδρομίου όπως σχάρες, υδρορροές, αρμοί, κ. ά, να μη διασπούν την ομοιομορφία του δαπέδου, οι σχάρες αποχέτευσης να μην έχουν προεξοχή μεγαλύτερη των 2 εκ. και να μην τοποθετούνται εντός της ελεύθερης ζώνης όδευσης.
Να κάνω σχόλιο; Περιττεύει...

Νέο λεξικό
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε μαζί μου, θαρρώ όμως πως τούτη η λέξη ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ θα έπρεπε να καταργηθεί από τα λεξικά μας. Πάει καιρός από τότε που οι δρόμοι είχαν ελεύθερα πεζοδρόμια. Είναι καιρός να ανακαλύψουμε νέες λέξεις, πάντα σύνθετες με το δρόμο.
1. Δεντρο - δρόμια.
Καταμεσής τους φυτεύονται δέντρα ώστε να μη χωράει π.χ. να περάσει ένα μια μάνα με το καρότσι του παιδιού της, ερωτευμένο ζευγάρι χωρίς να λύσει τα χέρια του, κ.λ.π
2. Κολωνο - δρόμια.
Αντικαταστήστε τα δέντρα με κολώνες φωτισμού και θα έχετε τα ίδια με το παραπάνω αποτελέσματα.
3. Λακκο-δρόμια.
Κάθε μέτρο και λακκούβα, κάθε πλάκα και τρύπα. Ο κίνδυνος μορφοποιημένος!
4. Ταμπελο-δρόμια.
Ο καθένας - αρμόδιος ή μη αρμόδιος- βάζει όποια ταμπέλα θέλει, όπου θέλει, στη μέση, στην άκρη, στη γωνία, κρύβοντας μια άλλη ταμπέλα κ.λπ., κ.λπ.
5. Περιπτερο-δρόμια.
Γνωστά σε όλους μας, δεν χρειάζονται επεξηγήσεις.
6. Καμπινο - δρόμια.
Ευυπόληπτοι κύριοι και αξιοσέβαστες κυρίες, θεωρούν σωστό να πάνε προς ανακούφιση το σκυλάκι τους, σε κάθε δεντράκι ή κολώνα και φυσικά να αφήσουν τα ? χνάρια τους !
6. Παρκαρο-δρόμια.
Για μηχανάκια, μοτοσικλέτες, αυτοκίνητα κ.λπ.
7. Σκουπιδο-δρόμια.
Σε όλους μας γνωστά, όλοι μας συμμετέχουμε, αλλά επιπλέον καταλαμβάνονται και «νομίμως» πολύ συχνά και από τους κάδους απορριμμάτων.
8. Θερμοκηπιο - δρόμια.
Τέντες και νάιλον παντός είδους περικλείουν το κάποτε, ο Θεός να το κάνει, πεζοδρόμιο, μετατρέποντάς το σε συνέχεια καταστήματος, με τις ευλογίες φυσικά των τοπικών μας αρχόντων.
9. Ομπρελο - δρόμια.
Όπου δεν υπάρχει τέντα και θερμοκήπιο ανθρώπων, υπάρχει φυσικά ομπρέλα. Με βάση βιδωμένη σταθερά πάνω στην πλάκα, να μη την παίρνει ο μαΐστρος, το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά κ.λ.π. Φυσικά οι βάσεις δεν βγαίνουν το χειμώνα! Κανείς αρμόδιος δεν ενοχλεί κανένα καταστηματάρχη, γιατί λοιπόν να βιδώνουν και να ξεβιδώνουν οι άνθρωποι... Μια παλιοκαρέκλα πάνω στη βάση, για να μη σκοτωθεί και κανένας (είδατε ευαισθησία οι άνθρωποι;), και αυτό ήταν.
10. Ασφαλτο - δρόμια.
Η τελευταία λέξη της μόδας: Ασφαλτοδρόμια, χρωματιστά παρακαλώ. Η σκέψη απλή. Αντί να βάλουμε πλακάκια, βάζουμε άσφαλτο, την οποία βάφουμε πράσινη και μπλε, μισή - μισή, να μην παρεξηγηθεί ο δικομματισμός και έχουμε ντράβαλα
11. Πριαρο - δρόμια.
Η έλλειψη γλίστρας και χώρου πάρκιγκ των μικρών σκαφών, προκειμένου να μερεμετηθούν και να ετοιμαστούν για την καλοκαιρινή περίοδο, δημιουργεί τούτο το είδος, σε παραλιακούς βεβαίως- βεβαίως, κυρίως χώρους.
Βάλτε κι άλλα να έχετε αγαπητοί αναγνώστες. Ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος...

Επίλογος
Θα επανέλθω επί της ουσίας στο θέμα. Υπάρχει θέμα άλλωστε με κάποιες επιβαλλόμενες ενέργειες της Δημοτικής Αρχής, σε ότι αφορά στην κατάληψη των πεζοδρομίων, που καθυστερούν...
Για επίλογο θα χρησιμοποιήσω τα λόγια ειδικού, αλιευμένα από το διαδίκτυο (www. disabled.gr)
«Το περπάτημα θα άξιζε να είναι ο προσφιλέστερος τρόπος μετακίνησης, άλλωστε με περπάτημα αρχίζει και σε περπάτημα καταλήγει κάθε μετακίνηση. Έπειτα, η μεγάλη επιτυχία των εμπορικών δραστηριοτήτων στους πεζοδρόμους αποδεικνύει ότι το περπάτημα είναι σημαντικός παράγοντας στην οικονομική λειτουργία των πόλεων. Είναι επίσης συνυφασμένο με την ύπαρξη του δημόσιου χώρου, και η κοινωνική του σημασία είναι τεράστια. Εκεί όπου οι συνθήκες αποθαρρύνουν το περπάτημα, εκεί η πόλη γίνεται ξένη και εχθρική, χάνει την ουσία της, που είναι η συλλογική της ταυτότητα, χάνει τους δημόσιους χώρους, τους επισκέπτες και πολλές κατηγορίες του πληθυσμού (παιδιά, ηλικιωμένους, τα άτομα με κινητικές δυσκολίες). Χάνει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό το σύνολο των κατοίκων, γιατί όλοι λίγο ή πολύ καθημερινά περπατούν. Η ζωντάνια της πόλης και η κοινωνική επαφή εξαρτώνται από το περπάτημα»
Θάνος Bλαστός συγκοινωνιολόγος-πολεοδόμος, αν. καθηγητής
στο EMΠ.

ΜΑΡΚΟΣ ΝΙΚΗΤΑΚΗΣ

Διαβάστε περισσότερα: ΤΑ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ - ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ

ΜΑΚΡΟΘΕΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ


Απαντώντας σε μια πρόσκληση διαδικυακού φίλου να γράψω τί είναι ευτυχία, μπήκα σε σκέψεις, καθώς έχω χάσει δια παντός την ανεμελιά που αποτελεί βασικό συστατικό της πολυσύνθετης έννοιας της ευτυχίας. Ετσι, απαντώ προβάλλοντας στιγμές πολύτιμες και πολλυσυλλεκτικές που συνθέτουν το μωσαϊκό της προσωπικής, προσωρινής μου ευδαιμονίας.
Ευτυχία είναι η φίλη μου απο τη Λευκάδα με το πλατύ αγαπητικό χαμόγελο, που μετανάστευσε στην Ελβετία προσφέροντας έργο στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.
Ευτυχία είναι τα ελένια μάτια του Αλέξανδρου όταν βάζει γκόλ με την ομάδα του σχολείου του.
Ευτυχία είναι το πρώτο κατάλευκο χιόνι του φθινοπώρου στην πόλη μου.
Ευτυχία είναι τα χρυσοκόκκινα φύλλα του φθινοπώρου στο Μόντρεαλ, που τα μαζεύουμε και τα αποξηραίνουμε σε σελίδες ιλουστρατσιόν βιβλίου με φωτογραφίες απο την Ελλάδα.
Ευτυχία είναι να ακούω τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής στους Αγίους Αναργύρους Λευκάδας απο τη λυρική φωνή του πατέρα μου και την πολυφωνική χορωδία του Πάνου Ορφανού. Να συνοδεύω τους Επιταφείους στην πλατεία μέσα στις αβάσταχτες μυρωδιές των λουλουδιών της άνοιξης.
Ευτυχία είναι να βγαίνω απο μια ταινία γεμάτη συναισθήματα, εικόνες και σκέψεις
Ευτυχία είναι να βλέπω μια πολύχρωμη πεταλούδα να πετά γύρω απο το κεφάλι μου και να μου γνέφει πως με αγαπά
Ευτυχία είναι να μαγειρεύω αρνάκι στο φούρνο και να το ξεκοκκαλίζουν τα αγόρια μέχρι τελευταίας μπουκιάς
Ευτυχία είναι να πατάω στα χώματα της ηλιόλουστης πατρίδας μου
Ευτυχία είναι να περπατάω στον Αη Γιάννη της Λευκάδας φθινόπωρο και να με παίρνει το θαλασσινό αεράκι
Ευτυχία είναι να θυμάμαι τις πιό όμορφες στιγμές μας με την Κωνσταντίνα
Ευτυχία είναι να χορεύω στο Gato της Αβάνας ένα μπολερό προς τιμήν όσων δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ στο μαγικό προορισμό
Ευτυχία είναι να διαβάζω ένα βιβλίο χωρίς συγγραφική διαστροφή και να το απολαμβάνω
Ευτυχία είναι να κοιτάζω στα μάτια τα Ελληνόπουλα του Μόντρεαλ και να βλέπω τη συνέχεια της υπέροχης φυλής μου
Ευτυχία είναι νΆ αράζω στο σπά και να απολαμβάνω χρώματα, αρώματα και μασάζ απο χέρια θεϊκά
Ευτυχία είναι να με φωτογραφίζει ο Τρύφων Σαμαράς και να με εξιδανικεύει, να αφαιρεί με τα μαγικά του χέρια το βάρος της ζωής απο το πρόσωπό μου
Ευτυχία είναι κάθε μικρό πράγμα, κάθε στιγμή, κάθε συμβάν που ακυρώνει τις ενστάσεις μου και με απελευθερώνει έστω και για ένα μόνο κλάσμα λεπτού μέσα στην αιωνιότητα!

Διαβάστε περισσότερα: ΜΑΚΡΟΘΕΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ

ΑΚΟΥΣΟΝ - ΑΚΟΥΣΟΝ από την ΛΙΖΑ


Αν και λίγο καθυστερημένα σας εύχομαι σε όλους τους ...ερωτευμένους Χρόνια πολλά γιατί πιστεύω στΆ αλήθεια ότι για την αγάπη και τον έρωτα γιορτή είναι η κάθε μέρα!
Από τα εγκαίνια του Βασίλη, του oikos decorcenter στο σπίτι για να αλλάξω λουκ κι από εκεί στο ...Χάραμα μέχρι το ...χάραμα! Είμαι του ... γύρω γύρω η γυναίκα! Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε! Κι από κει στον Αλέκο τον Κολυβά που ανοίγει νέους δρόμους στο χώρο των Φαρμακείων στο Νομό μας. Πρωτοπόρος αλλά πάνω απΆ όλα με αγάπη για την δουλειά του και τον συνάνθρωπό του. Και μετά από το τζετ λάγκ ήταν ότι πρέπει εδώ που τα λέμε. Τόπο έπιασαν οι συμβουλές του.

Διαβάστε περισσότερα: ΑΚΟΥΣΟΝ - ΑΚΟΥΣΟΝ από την ΛΙΖΑ

ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Villes Odysseas

Villes Odysseas

The "Villes Odysseas" complex has 6 villas and it is very close to cosmopolitan Nidri...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

View of Ionio

Rania Studios

Χτισμένα μέσα σε 3500τ.μ. σε μια ήσυχη και καταπράσινη περιοχή...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

top