- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Μακρόθεν
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010 02:00
-
Εμφανίσεις: 1225
Είναι βδομάδες τώρα που βομαρδίζομαι απο την ειδησεογραφία των αμερικάνικων οικονομικών καναλιών για την αποσύνθεση της ελληνικής οικονομίας, για το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα της πατρίδας μου, που δήθεν απειλεί να καταπιεί την ευρωζώνη. Παντού σε όλα τα πηγαδάκια ένιωθα την ανάγκη να απολογούμαι για την Ελλάδα μου. Και βέβαια είχα τον τρόπο να αναπτύξω τη θεωρία μου περι του δημοσιονομικού ελλείμματος, που δεν είναι μόνο απόρροια του κράτους της σπατάλης και της αναρχίας, του μεγάλου δημόσιου τομέα αλλά περισσότερο είναι το αποτέλεσμα της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 1992 με τον κρυφό πληθωρισμό να έρπει και να καταδυναστεύει πολίτες και κράτος επι 8 χρόνια.
Πάντως, η επίθεση απο τις ξένες ειδησεογραφικές πηγές ήταν καταμέτωπη, συνεχής και συνεπής επι ένα μήνα περίπου τώρα. Γινόταν φανερό ότι κάπου το πήγαιναν όλοι αυτοί οι οικονομικοί εγκέφαλοι του κόσμου, οι οποίοι πέρισι έρριξαν έξω τον καπιταλισμό στην Αμερική και φέτος δείχνουν τον αποκεφαλισμό της μικρής πατρίδας μας.
Το παιχνίδι χόντρυνε όταν οι εγκέφαλοι έβαλαν στο παιχνίδι την Πορτογαλία και την Ισπανία μαζί με την Ελλάδα ως πονοκεφάλους της Ευρώπης. Κι άρχισαν ανερυθρίαστα, στυγνά και μεθοδικά να χτυπάνε αποσταθεροποιητικά την ευρωζώνη προκειμένου να ρίξουν το ευρώ για ν΄ ανέβει άμεσα, γρήγορα και ακαριαία το νόμισμα που ακούει στο όνομα αμερικάνικο δολάριο.
Οι Κινέζοι, που κρατούν μεγάλο μέρος των αμερικάνικων ομολόγων βρήκαν την ευκαιρία να πνίξουν το ευρώ και την εμπιστοσύνη στην ευρωζώνη προκειμένου να ανεβάσουν την τιμή του δολαρίου για να μπορέσουν αργά και σταθερά να ξεπουλήσουν τα ομόλογα, που κρατούν επι μια πενταετία στα ταμεία τους.
Εμείς, λοιπόν οι απειροελάχιστοι Ελληνες, γίναμε μοχλός πίεσης για ένα τεράστιο παιχνίδι δύναμης, χρημάτων και τζόγου το οποίο παρακολουθούμε επι μέρες απο τις τηλεοράσεις του κόσμου νιώθοντας τις δονήσεις να φθάνουν στο μυαλό και την ψυχή μας.
Φυσικά, όλη αυτή η παραφιλολογία αποτέλεσε ευκαιρία για το σφίξιμο των λουριών της ελληνικής οικονομίας. Δεν θα ήθελα όμως να σταθώ σήμερα στα δεινά που καλούνται να υποστούν οι Ελληνες πολίτες για λόγους μιας διεθνούς συμπαιγνίας, της οποίας γίναμε δική μας υπαιτιότητι πιόνι. Αλλωστε, το παιχνίδι έχει το χρώμα του χρήματος και όλοι το κατανοούμε.
Θα σταθώ στην ίδια την τρομακτική πίεση που άσκησαν και ασκούν οι αγορές του κόσμου. Για πρώτη φορά αντιλαμβανόμαστε στο πετσί μας την ασφυκτική και ανάλγητη λειτουργία της παγκοσμιότητας. Οι άνθρωποι, οι πολίτες, οι χώρες δεν έχουν καμία σημασία σ΄αυτή την τεράστια σκακιέρα των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων. Ολοι και όλα θα θυσιαστούν στο τεράστιο γεωπολιτικό και οικονομικό πιγκ πόγκ, που παίζεται ανάμεσα στην Κίνα και τις ΗΠΑ με υπόβαθρο την Ευρώπη.
Φοβάμαι που ζώ σ΄αυτή τη νέα πραγματικότητα, όπου έχουν γκρεμισθεί τα σύνορα και οι εθνότητες. Οπου δεν υπάρχουν ψυχές, κοινωνική πρόνοια, ανθρωποκεντρικές πολιτικές. Οπου όλα ρίχνονται στη μπαρμπουτιέρα των ομολόγων, των μετοχών, των νομισμάτων και των χρηματαγορών.
Φοβάμαι που είμαι πολίτης ενός κόσμου χωρίς όραμα, ενός συστήματος παραστρατημένου όπου ο άνθρωπος είναι ο τελευταίος τροχός της άμαξας!