Ένας αλήτης άνεμος κι ένα χαμόγελό σου.
Ένα κομμάτι θάλασσα σε νότου παγωνιά.
Απόμακρος, μοναχικός, ζητάς τον άγγελό σου.
Θολούρα, θάλασσες βουβές και βαρυχειμωνιά.
Απ’ το Τιντόρε φύγαμε. Κανέλα για το Ρίο.
Κι εσύ που σε ζωγράφιζα με μπλε και βυσσινί,
στολίζεις μόνο μια γωνιά, με ζέστη και με κρύο,
γιατί όπως λεν δεν κράτησα ποτέ μου πισινή. Σ’ ένα μου ξομολόγημα, σε μια μου αδυναμία.
Είπα θα στρέξει τ’ όνειρο, κι ολόγυμνος ζητώ
να ‘ρθει ο Θεός, να ‘ρθει ο Χριστός, να γίνει λιτανεία
να πέσουνε τα τείχη αυτά που με κρατούν εδώ.
Ρημάδια οι αυταπάτες σου, θα σου φωνάζουν φτάνει.
Για σας τους αναζητητές κάποιοι καραδοκούν.
Θα σας φορέσουν κάποτε τ’ αγκάθινο στεφάνι,
και μια φαρέτρα κρίματα, άλλων που πολεμούν.
Κι όλο κρατώ στη ρότα μου το θάμπωμα το πρώτο.
Έρωτα σαν πρωτόκαμα παιδί με τη ζωή.
Οι ποιητές δεν γίνονται ποτέ για το γαμώτο,
μα κάποιαν άλλη ακολουθούν άγνωστη προσταγή.
Ποίηση: Γιώργος Φερεντίνος
Μουσική: Χρυσόστομος Κονιδάρης
Απ’ το βιβλίο: «Χωρίς Στεριές»
Ο Γιώργος Φερεντίνος γεννήθηκε το 1951 στο Σπαρτοχώρι Λευκάδας. Περνώντας από τα ποντοπόρα πλοία, επιλέγει να μείνει για πολλά χρόνια στο Βανκούβερ του δυτικού Καναδά. Εργάζεται στα βραχώδη όρη, στον Αρκτικό Κύκλο, ενώ παράλληλα σπουδάζει, γράφει και ζωγραφίζει.
Σήμερα ζει στην Αθήνα. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ποιήματά του, έχουν τιμηθεί τέσσερις φορές με το βραβείο «Νίκος Καββαδίας», από το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από τριάντα ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής. Πρόσφατα, από τις Εκδόσεις Κονιδάρη κυκλοφόρησε το βιβλίο «Χωρίς Στεριές», που περιλαμβάνει ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα από το λογοτεχνικό και εικαστικό του έργο.
Την Τετάρτη 19 Μαΐου στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, Γενναδίου 8, στην Αθήνα (8 – 10 μ.μ.) θα πραγματοποιηθεί μια τριπλή πολιτιστική εκδήλωση:
Α) Έκθεση ζωγραφικής, με 50 αναδρομικά έργα σε λάδι και μουσαμά, του Γ. Φερεντίνου.
Β) Παρουσίαση του βιβλίου «Χωρίς Στεριές».
Γ) Μελοποιημένα ποιήματα του Γ.Φ. από τον Χρυσόστομο Κονιδάρη.
Θα υπάρξουν χαιρετισμοί από τον εκδότη κ. Γιάννη Κονιδάρη και από την γενική γραμματέα της Ε.Ε.Λ. κ. Ελευθερία Τζαβάρα. Θα μιλήσουν για το έργο του Γ.Φ. η ποιήτρια κ. Έφη Γιακανίκη και ο φιλόλογος κ. Βασίλης Κανέλος.
Ποιήματα του Γ.Φ. θα απαγγείλουν ο ηθοποιός κ. Ηλίας Λογοθέτης και ο ποιητής κ. Κώστας Σταματέλος.
Σχεδόν όλοι οι συντελεστές της εκδήλωσης είναι Λευκαδίτες!
Τον Γιώργο Φερεντίνο τον γνωρίζω προσωπικά. Πρόκειται για έναν ακούραστο εργάτη της τέχνης και πάνω απ’ όλα για έναν ειλικρινή και ακέραιο άνθρωπο. Θλίβομαι βαθιά που η μάνα Λευκάδα έχει σταθεί σαν κακιά μητριά απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους, περιφρονώντας την προσφορά τους. Οι πόρτες του Πολιτιστικού Κέντρου παθαίνουν αγκύλωση κάποιες φορές, ακριβώς τότε που θα έπρεπε να καλολαδωθούν οι μεντεσέδες! Ο νοών νοείτω...
Ο Μάκης Κονιδάρης είναι κάτι παραπάνω από φίλος μου. Θυμάμαι 10 χρόνια πριν στο δωματιάκι του στο Π. Φάληρο, τ’ απογεύματα, με καφεδάκι και τσιγάρο, που με μια παλιά σχεδόν ξεκούρδιστη κιθάρα προσπαθούσε να μελοποιήσει τα στιχάκια που του πήγαινα. Τα γράφαμε σ’ ένα κασετοφωνάκι και μετά ανεβαίναμε την Αμφιθέας με τα μηχανάκια πλάι-πλάι και τα τραγουδούσαμε ντουέτο, κάνοντας πρόβα για τους υποτιθέμενους δίσκους που θα γυρίζαμε και για τις συναυλίες που θ’ ακολουθούσαν. Όταν φτάναμε στο βιβλιοπωλείο του πατέρα του που δούλευα τότε, εκείνος κρατώντας ρυθμό με τα δάχτυλά του στο γραφείο, έφτιαχνε παραλλαγές για τις αρχικές μελωδίες που γράψαμε. Φώναζε ο Κονιδάρης ο Γιάννης με το ψώνιο μας, μα όταν έφευγε, εμείς συνεχίζαμε… Και μόνο όρεξη για δουλειά δεν είχαμε. Ο Μάκης δούλεψε και σε κάποια ταβερνάκια, φτιάχνοντας ορχηστρούλες. Βασικός στο συγκρότημα ήταν ο Μπάμπης, που έπαιζε εκπληκτική κιθάρα και νταραβερίζονταν γενικά με όλα τα έγχορδα. Ηχογραφήσαμε κάποια κομμάτια σε μικρά στούντιο και δυο τρία σ’ ένα κορυφαίο με την βοήθεια του Φάνη, ενός φίλου ηχολήπτη.
Στείλαμε κασέτες παντού. Περιμέναμε να τελειώσουν οι συναυλίες για να μιλήσουμε σε τραγουδιστές πρώτου μεγέθους. Τζάμπα κόπος! Παλιοκυκλώματα όλα αυτά του τραγουδιού, όπως και της τέχνης γενικότερα. Όλη η αθωότητά μας εξαφανίστηκε... Στο τέλος, τα παρατήσαμε!
Εγώ συνέχισα με ποιήματα, μόνο και μόνο για να μη χρειάζομαι συνθέτες και παραγωγούς και εταιρείες για να ολοκληρώσω την δουλειά μου, και πέταξα τα στιχάκια που είχα γράψει για τραγούδια σε μια μαύρη σακούλα που είχα κάτω απ’ το γραφείο μου. Κάποτε πέταξα και τη σακούλα, παράτησα και την Αθήνα και γύρισα πίσω.
Ο Μάκης παντρεύτηκε την Γενοβέφα, η οποία είναι καθηγήτρια μουσικής, κι έτσι κατά κάποιον τρόπο απόκτησε τουλάχιστον έναν... μελωδικότερο ύπνο, ύστερα από τόσα ξενύχτια που πέρασε ψάχνοντας για μελωδίες! Απόκτησε μαζί της και δύο υπέροχα παιδάκια, επιβεβαιώνοντας τον Πικάσο (νομίζω) που είχε πει: «Δεν χρειάζεται μόνο να είσαι ερωτευμένος με την Τέχνη, θα πρέπει να κάνεις και παιδιά μαζί της!».
Να όμως που ο Κύκλος των Αποτυχημένων Ποιητών – Συνθετών δεν είχε κλείσει ακόμα.
Εγώ εκτόνωσα το πάθος μου στην εφημερίδα του Ηλία, εκδίδοντας μάλιστα και ένα βιβλίο, το «ΚΑΦΕ ΡΕΤΡΟ», κι ο Μάκης γνώρισε τον Φερεντίνο και μελοποίησε τα ποιήματά του που θα παρουσιάσει στις 19 Μαΐου στην αίθουσα της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, παρουσία πλήθους κόσμου, και ίσως εκεί να παρευρίσκονται και κάποια μεγάλα ονόματα που κάποτε δεν καταδέχτηκαν ούτε να τον ακούσουν!
Ό,τι δεν καταφέραμε μαζί, το πετύχαμε χώρια.
Λόγοι ανωτέρας βίας δεν θα μου επιτρέψουν να παραστώ στην εκδήλωση. Νοερά όμως θα είμαι κάπου εκεί, σε μια γωνίτσα, ανάμεσα στο πλήθος, και όταν η καθαρή, αντρίκεια και τίμια φωνή του Χρυσόστομου θα δονήσει το χώρο, πλημμυρισμένη από τις θάλασσες των στίχων του Γιώργου Φερεντίνου, θα είναι πραγματικά δύσκολο να μην με πνίξει η συγκίνηση, καθώς θα σκεφτώ εκείνο το δωματιάκι του Π. Φαλήρου, 10 χρόνια πριν, τότε που σχεδόν παιδιά ονειρευόμαστε μια τέτοια στιγμή και που κανένας εκτός από μας δεν πίστευε ότι θα έρθει...
Σύντομα περιμένω να κρατήσω στα χέρια μου και το πρώτο επαγγελματικό C.D.
Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως εκείνη την μαύρη σακούλα με τα στιχάκια να μην την έχω πετάξει, όχι τουλάχιστον πιο μακριά απ’ την ανάγκη μου να ξαναγράψω κάτι, όχι για τον Μάκη αυτή τη φορά, αλλά για τον Χρυσόστομο. Να μην πάρει κι όλη τη δόξα μόνος του ο Φερεντίνος!
Πάντα επιτυχίες, παιδιά!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»