- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Ποίηση
-
Panvagil
-
Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2004 19:29
-
Εμφανίσεις: 879
Ζητούσαν πάντα τις εκπλήξεις
τα μάτια σου τ’ αστραφτερά.
Το κάθε δώρο, μια χαρά
που κράταγε ως που να το ανοίξεις. Μετά στο πλάι το πετούσες
και γέμιζες μελαγχολία.
Καινούργια έκπληξη ζητούσες,
για τα πιο απλά, τα πιο γελοία!
Τη φαντασία μου είχα στύψει
κι είχα ματώσει το μυαλό
να βρίσκω κάτι πιο καλό
κάθε φορά, μήπως σ’ εκπλήξει:
Μία κολόνια, ένα παιχνίδι
κρυμμένο μέσα στο συρτάρι.
Στη Βενετία ένα ταξίδι,
μια βόλτα μέχρι... το φεγγάρι!
Ως που μια μέρα βρήκα ένα
πράγμα συνέχεια να διαρκεί:
ήρθες και δεν ήμουν εκεί –
έκπληξη! Ζω χωρίς εσένα!
Κι εσύ που ως τότε αναζητούσες
παντού και πάντα τις εκπλήξεις,
μ’ εξέπληξες! Αφού μπορούσες
να ζεις μακριά μου όλες τις... πλήξεις!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»