Και πήρες για σκυλάκι σου πιστό
τον πόνο που παντού σ’ ακολουθούσε.
Δεν είδες πως στα δόντια του κρατούσε
– σαν κόκαλο που ξάσπρισε φριχτό –
το χέρι του χαμού που σ’ οδηγούσε.
Και πήρες δυο ψαλίδια για φτερά,
να κόψεις το κενό απ’ τον αιθέρα.
Και πέταξες πιο πάνω απ’ τη φθορά,
τινάζοντας την κάθε συμφορά
μαζί με τα μυαλά σου στον αέρα.
Στα χώματα κοιμάσαι μοναχός
και μ’ άλλον στο κρεβάτι σου εκείνη!
Μοιχός ο κόσμος πάντα και ρηχός –
βαθύς όμως ο τάφος σου, ευτυχώς,
γι’ αυτό και αναπαύσου εν ειρήνη!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".