Το ποίημα της εβδομάδας: ΔΙΑΘΕΣΗ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ

Κατηγορία: Ποίηση
Panvagil
Πέμπτη, 02 Δεκεμβρίου 2004 15:02
Εμφανίσεις: 1427

Πέφτει μια ψύχρα βραδινή στο καφενείο,
σαν τους νεκρώσιμους ψαλμούς πάνω απ’ το φέρετρο.
Ο ήλιος κούρνιασε στου λόφου το κρανίο,
όπως τρυπώνει το σκουλήκι σ’ ένα σκέλεθρο. Μέσα στο τάβλι ψάχνω πόρτες για το φεύγα.
Ρίχνει η τύχη μου τα ζάρια σαν εκτρώματα.
Το κύμα, δίπλα μου, ρωτά την κάθε λεύγα
πόσους πνιγμούς μετρούν του Χρόνου τα πληρώματα.

Πίνω καφέ πικρό σαν όλες τις συνήθειες,
και μια γουλιά θολό νερό – πρόγευση χώματος.
Καπνίζω – όλα είναι καπνός – κι ακούω ηλίθιες
κουβέντες γύρω μου, του αέρα και του πιόματος.

Το δειλινό μοιράζει κάλπικο χρυσάφι
σ’ ένα ζευγάρι που φιλιέται στον ευκάλυπτο.
Παρέκει ο Έρωτας γελώντας υπογράφει
ένα γραμμάτιο που πάντα θα ‘ναι ακάλυπτο.

Τ’ αστέρια ανάβουνε σαν λάμπες σε πορνείο.
Κλείνω το τάβλι για να φύγω, η ώρα πέρασε…
– Γκαρσόν! Μ’ αυτόν της Μοναξιάς, καφέδες δύο.
– Άσε, μου λέει, απόψε ο Θάνατος τα κέρασε!

Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".