Ξάπλα, τ’ απόγευμα, και μπάλα στο σαλόνι
ο αφέντης άντρας, τα παιδιά για την Δευτέρα
ψευτοδιαβάζουν στο δωμάτιο, και μόνη
κλαίει στο μπαλκόνι – γιατί τάχα; – η μητέρα.
Βραδιάζει, ανάβουνε τα φώτα, τρώνε πάλι,
ό,τι κουβάλησαν σε μπολ το μεσημέρι –
χωρίς κουβέντες, με σκυμμένο το κεφάλι.
Άνοστο μοιάζει το φαΐ: ρίχνουν πιπέρι,
αλάτι… Παίζει ο μικρός με το πιρούνι,
ξιφομαχεί με του αδερφού του το μαχαίρι…
Λογομαχούνε: «Εγώ κέρδισα, γουρούνι!»
Και βλέπουν… άστρα απ’ του μπαμπά το βαρύ χέρι.
Σβήνουν τα φώτα, στο νιπτήρα στάζει η βρύση…
«Άχρηστη! Σου είπα μην την σφίγγεις, θα χαλάσει!»
Της γυναικός τα μάτια έχουνε δακρύσει,
στάζουν σαν βρύση – ποιος μπορεί για να την φκιάσει;
Κοιμούνται – τι ρομαντικά! – πλάτη με πλάτη.
Και ροχαλίζει αυτός. Κι εκείνη συλλογιέται
τον ευγενέστατο που ήρθε χθες πελάτη
στο μαγαζί. «Θα έρθει κι αύριο;» αναρωτιέται.
Και μ’ αγκαλιά το μαξιλάρι, αποκοιμιέται…
ΔHMHTPHΣ E. ΣOΛΔATOΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".