- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Πολιτιστικά
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008 03:00
-
Εμφανίσεις: 998
Στο ιστορικό Κύτταρο, έγινε την Κυριακή 4 Μαΐου, η πρεμιέρα του «Μακάβριου έρωτα ενός τυχαίου αρλεκίνου» (Ο. Μ. ΕΡ. Τ. Α.).
Πρόκειται για μια τριλογία χoροθεατρική, όπου η κατεξοχήν θεατρική περσόνα, ένας αρλεκίνος, αφηγείται τη ζωή του. Ο ίδιος, μοναχικός και κρυμμένος πίσω από το παγωμένο χαμόγελο του αρλεκίνου για μια ολόκληρη ζωή, αναπολεί έναν χαμένο έρωτα, διαβάζοντας σελίδες από το ημερολόγιό του.
Παράλληλα, ο μονόλογός του πλαισιώνεται από την χορευτική αφήγηση, όπου το αρσενικό και το θυληκό, ενορχηστρώνονται μέσα από τον ποιητικό λόγο, και μεταμορφώνονται σε αρχέτυπο ερωτικό ζευγάρι.
Ο άνθρωπος απέναντι στον έρωτα και το θάνατο, αυτό το αιώνιο ζήτημα, η πηγή της δημιουργίας και της καταστροφής. Ο διάλογος ανάμεσα στη φθορά και τη γέννηση, μέσα από την μοναξιά και τα ανέκφραστα συναισθήματα του σύγχρονου ανθρώπου.
Το πρώτο μέρος της τριλογίας, που παρουσιάστηκε στην πρεμιέρα, έχει χαρακτήρα ρομαντικό. Ο αρλεκίνος αναλογίζεται τον ανεκπλήρωτο έρωτα, γύρω από τον οποίο περιστρεφόταν η ζωή του, συνειδητοποιεί ότι ο θάνατος θα είναι η μόνη λύτρωση γι αυτόν και αυτοκτονεί. Αποκαθαίρεται από τα γήινα δεσμά του πόνου και της αλύτρωτης επιθυμίας, δίνοντας όμως στο θάνατό του μια αίσθηση μεγαλείου και εξιδανίκευσης.
Η επόμενη παράσταση, την Κυριακή 11 Μαΐου, έδειξε την εύθυμη πλευρά της ίδιας ιστορίας. Σαν ένα καρτούν, ο αρλεκίνος φυλάκισε τα δυνατά συναισθήματά του πίσω από ένα τραγικό γέλιο. Το έργο θα ολοκληρωθεί στην Τρίτη και τελευταία παράσταση, 18 Μαΐου, με την πεσιμιστική άποψη της ίδιας ζωής. Αφημένος στη μοίρα του, απελπισμένος και μέσα στην απελπισία του κυνικός, ο αρλεκίνος αυτοκαταστρέφεται πίνοντας μέχρι τελικής πτώσης.
Η προσήλωση των θεατών και το παρατεταμένο θερμό χειροκρότημα, καθώς και η κατάμεστη αίθουσα του Κύτταρου, απέδειξαν ότι τέτοιες προσπάθειες μπορούν να ταρακουνήσουν και το δύσκολο κοινό της Αθήνας. Και μάλιστα, όταν πρόκειται για το πρωτόλειο θεατρικό έργο του Σπύρου Σαμαρά, ενός πολύ ιδιαίτερου και ταλαντούχου νέου συγγραφέα, που, όπως φαίνεται, θα μας απασχολήσει στο προσεχές καλλιτεχνικό μέλλον.
Η ποιητική χροιά ενός τόσο δύσκολου στη γραφή και την κατανόησή του κειμένου, έμοιαζε να συνθέτει το φόντο της παράλληλης χορευτικής έκφρασης των ηθοποιών. Εδώ, σημαντική είναι η δουλειά της χορογράφου, που με την βαθύτατη ερμηνεία του έργου μεταμορφώνει τα κορμιά των ηθοποιών σε «ποίηση λαλούσα», ανάγοντάς τους σε σύμβολα αρχετυπικά: ο άντρας, η γυναίκα, ο έρωτας, ο θάνατος.
Κι όταν μάλιστα η έμπνευση της χορογραφίας και η διδασκαλία της κινησιολογίας έχει γίνει από τη δική μας Σοφία Νικητάκη, το χαιρόμαστε ακόμα πιο πολύ. Η εικοσάχρονη φοιτήτρια, απέδειξε ότι δεν είναι μόνο εξαιρετική χορεύτρια. ¶λλωστε είχαμε την ευκαιρία να την απολαύσουμε πολλές φορές σε παραστάσεις εδώ στη Λευκάδα και οι πανελλήνιες διακρίσεις και τα βραβεία αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Προχωρά ακόμα περισσότερο και δίνει μια πολύ εκφραστική χορογραφία, σύγχρονη, μοντέρνα, πρωτοποριακή και την ίδια στιγμή κλασικά διαχρονική, ακροβατώντας σε μια λεπτή ισορροπία. Αφήνει χώρο στο κείμενο να αναδειχθεί, χωρίς όμως να μένει στο περιθώριο μιας απλής «εικονογράφησης» του μονόλογου. Η χορογραφία της στέκεται άνετα και αυτόνομη και συγχρόνως αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της σκηνικής παρουσίας του κειμένου. Και παρόλο το νεαρό της ηλικίας, αποδεικνύεται και άξια δασκάλα, μια που με το πάθος και το μεράκι της μεταδίδει στους ηθοποιούς τη χορευτική έκφραση της υποκριτικής.
Η σκηνοθεσία του Γιώργου Κατσούλη - που την ίδια εποχή ανεβάζει τη θεατρική εκδοχή του « Εξορκιστή», υπήρξε καταλυτική για τη σωστή σκηνική παρουσία των ηθοποιών. Ο Λάζαρος Μαυρίδης στο ρόλο του Αρλεκίνου, ο ¶γγελος Μαρκοζάνης που χόρεψε ως alter ego και η Ελεάννα Σεμιτέλου που «έκλεψε» την παράσταση χορεύοντας ως ερωτική παρτενέρ του αρλεκίνου, ερμήνευσαν εκφραστικά και κράτησαν καθηλωμένους τους θεατές σΆ όλη τη διάρκεια αυτής της δύσκολης, πρωτοποριακής παράστασης.
Η πρωτοτυπία της ιδέας, η προχωρημένη εκφραστική αντίληψη, η μοντέρνα σκηνική αφήγηση που κάνει τον πόνο και τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου ερείσματα βαθύτατης κατανόησης της ύπαρξης, που δε διστάζει να αγγίξει τέτοια θέματα όπως ο έρωτας κι ο θάνατος, είναι ένας ύμνος στη ζωή τελικά, τη ζωή που οφείλουμε να ζήσουμε απόλυτα και συνειδητά. Το κάθε φορά τραγικό τέλος επιτείνει αυτήν την αλήθεια. Πόσο μάλλον, όταν το ίδιο το κοινό καλείται να αποφασίσει πιο τέλος προτιμά κάθε φορά, μια που είναι συνυπεύθυνο ? όπως όλοι μας- για την κατάντια του έρωτα. Και δεδομένου ότι είναι πρωτόλεια, πειραματική απόπειρα, τα συγχαρητήρια είναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε. Ένα μεγάλο μπράβο αξίζει σε όλους τους συντελεστές της παράστασης. Περιμένουμε ανυπομονώντας να δούμε και τις άλλες παραστάσεις, αλλά σίγουρα και επόμενες δουλειές, που ήδη ετοιμάζονται.
Για όσους βρεθούν στην Αθήνα αυτές τις μέρες θα είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήσουν « μια πονεμένη ιστορία που σίγουρα όλοι κάπου έχουμε συναντήσει και σίγουρα θα ξανασυναντήσουμε?»
Υ.Γ. Το έργο θα ολοκληρωθεί σε μια ακόμα παράσταση στις 18 Μαΐου, στο Κύτταρο, Ηπείρου 48 και Αχαρνών, τηλ. 210 8224134
ΧΑΡΑ ΣΑΪΤΗ
Εικαστικός και θεωρητικός της τέχνης