«ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ»: Design O άλλος δρόμος για την τέχνη

Κατηγορία: Πολιτιστικά
Panvagil
Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2004 19:36
Εμφανίσεις: 615

Η υπόθεση του Σχεδιασμού – Design ξεκινά στα αρχικά σταδία του πολιτισμού του ανθρώπου.
Η απεικόνιση στα σπήλαια: αντικειμένων καθημερινής χρήσης ,φυτών, ζώων και τρόπων κυνηγιού όπως και άλλων φάσεων της καθημερινής ζωής των πρωτόγονων ανθρώπων, δείχνει την ίδια ακριβώς λογική και μεθοδολογία από την αρχή του πολιτισμού μέχρι σήμερα: Γίνεται ατομική καταγραφή των ιδεών για να αναλυθούν να ξεκαθαριστούν και να επεξεργαστούν περαιτέρω ώστε να γίνει πιο εύκολη η επεξήγηση τους και σε άλλους ανθρώπους που θα συμπράξουν και στην υλοποίηση τους.
Η τακτική αυτή της επικοινωνίας και της συνεννόησης σε ομαδικές δραστηριότητες [όπως αρχικά η συνεργασία στο κυνήγι ή σε άλλες δραστηριότητες πολεμικές και παραγωγικές στην συνέχεια] καθιστά τον άνθρωπο εξαιρετικά αποτελεσματικό και παραγωγικό στις δραστηριότητες του.

Για να γίνει δυνατή η μετάδοση των ιδεών γίνεται χρήση αρχικά:

  1. σχημάτων-σκίτσων που υλοποιούνται με πρόχειρα μέσα: [οι πρωτόγονοι με κάρβουνο σε βράχο ή με αίμα και άλλες φυσικές χρωστικές εφαρμοσμένες πάνω σε βράχο, ενώ εμείς με γραφίδες όπως μολύβια και πένες σε χαρτιά πίνακες και λοιπά]

  2. προσομοίωσης με υλικά σχεδιαγράμματα και μοντέλα αναπαράστασης που γίνονται πχ με άμμο, ξύλα, πέτρες και λοιπά ευτελή υλικά που αναπαριστούν μορφολογικά και μεταφορικά την ιδέα.

Σήμερα τα μέσα που βοηθούν στην μελέτη, επεξεργασία και επεξήγηση των ιδεών, ώστε να γίνουν κατανοητές από άλλους, δεν είναι και πολύ διαφορετικά στον πυρήνα τους, μόνο οι τεχνικές έχουν εμπλουτιστεί.
Έτσι όπως βοηθούσε ο αρχηγός και ιερέας τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, να κατανοήσουν την ιδέα του [όπου κατέληξε μετά από παρατήρηση, μελέτη, σκέψη και δοκιμή] και να συμπράξουν στην καλύτερη δυνατή υλοποίηση της, έτσι και ο Σχεδιαστής βοηθά σαν άλλος ιεροφάντης τους εργοδότες του, να δώσουν στα προβλήματα λύσεις: όμορφες, πρακτικές, λειτουργικές, εργονομικές, ανθεκτικές και οικονομικές.
Η εργασία του Σχεδιαστή ανάλογα με τον τομέα εφαρμογής έχει και την αντίστοιχη ονομασία αλλά κατά βάση είτε σχεδιάζει κανείς ένα βελόνι είτε ένα διαστημόπλοιο εφαρμόζει την ίδια ακριβώς διαδικασία.

Η διαδικασία είναι:

  1. έρευνα: καταγραφή των δεδομένων του σχεδιαστικού προβλήματος αλλά και προσπάθεια συλλογής λύσεων που έχουν ήδη δοθεί εφόσον υπάρχουν.

  2. δημιουργία: εφεύρεση λύσεων ή μετεξέλιξη των ήδη υπαρχόντων λύσεων με εμπλουτισμό σε νέες. Εδώ έχουμε τις εξής φάσεις
    Τη φάση των αρχικών σκίτσων ιδεών μεσολαβεί σε κάθε φάση επικοινωνία με τον πελάτη για την κατοχύρωση της ορθής κατεύθυνσης των εργασιών. Αυτή είναι η μία διαφορά του Σχεδιασμού από την Τέχνη δηλαδή η στενή συνεργασία με τον πελάτη αλλά βέβαια μιλάμε για την ελεύθερη Τέχνη όπου δεν υπάρχει εργοδότης και ο καλλιτέχνης κάνει ακριβώς αυτό που θέλει έχοντας ίσως [συνήθως του είναι αδιάφορο, και ορθώς] κατά νου ότι αυτό που φτιάχνει θα πρέπει να μπορεί να το πουλήσει άρα θα πρέπει να αρέσει σε αυτούς που θα το παρουσιάσει.
    Υπό αυτή την έννοια ο ερασιτέχνης είναι ο πιο αυθεντικός καλλιτέχνης αφού το κάνει ότι κάνει χάρη γούστου κι όχι για κέρδος.
    Ο καλλιτέχνης που έχει εργοδότη ο οποίος προφανώς παρεμβαίνει στο έργο του λειτουργεί υπό τη λογική των εφαρμοσμένων τεχνών και όχι σαν εικαστικός καλλιτέχνης.
    • Τη φάση των προσχεδίων και των προπλασμάτων
    • Τη φάση των αναλυτικών σχεδίων και των μοντέλων παρουσίασης
    • Τη φάση των κατασκευαστικών λεπτομερειών
    • Τη φάση της υλοποίησης του τελικού μοντέλου

  3. Κατασκευή. Eδώ έχουμε τις φάσεις της υλοποίησης του πρωτότυπου [εφόσον πρόκειται για σειρά ομοειδών αντικειμένων] ή της πραγματικής κατασκευής όπου δεσπόζει η συνεργασία και συνεχή διαπραγμάτευση και συνεννόηση με εξειδικευμένους τεχνικούς μέσω της οποίας θα γίνει δυνατό να υλοποιηθεί με τον πλέον πιστό και κατάλληλο τρόπο η μελέτη ,που από θεωρητικό κατασκεύασμα γίνεται πράξη. Επομένως καθίσταται η παρέμβαση του Σχεδιαστή απαραίτητη και για τούτο η επίβλεψη επιβεβλημένη στενή και συνεχής.

Τη φάση της ολοκλήρωσης και παρουσίασης - παράδοσης. Η δεύτερη διαφορά και σημαντικότερη είναι η τεχνική-τεχνολογική κατάρτιση του Σχεδιαστή.
Η τεχνική κατάρτιση ενός Σχεδιαστή οποιουδήποτε κλάδου είναι υψηλότατη και εξειδικεύεται περαιτέρω μέσα στη βιομηχανία ή τον κλάδο που δραστηριοποιείται.
Επειδή είναι διπλός ο ρόλος του: Δημιουργός και Τεχνικός που μάλιστα θα παράγει πολλές φορές έργο μέσω στελεχών που είναι εξαιρετικά εξειδικευμένα και για τούτο είναι απαιτητικά και βέβαια δεν δέχονται οδηγίες από τυχαίους [όπως σε μια βιομηχανία όπου από τον τελευταίο εργάτη μέχρι το ανώτατο διευθυντικό στέλεχος τίθενται όλα στη διάθεση και υπό τις οδηγίες του Σχεδιαστή. Μιλάμε εν τω μεταξύ για επενδύσεις τεράστιες που του εμπιστεύονται την πρόοδο τους στην αγορά.
Για να διευκολυνθεί στο έργο του ο Σχεδιαστής χρησιμοποιεί έτσι τις απόλυτα εξειδικευμένες γνώσεις τους και την εμπειρία τους για να βγει το αποτέλεσμα άψογο από κάθε άποψη.
Το αποτέλεσμα έτσι είναι ομαδικό όπου ο σχεδιαστής είναι ο «ΜΑΕΣΤΡΟΣ-δάσκαλος» και η ΟΜΑΔΑ - ορχήστρα συμβάλλει τα μέγιστα, αναλόγως τις απαιτήσεις, στην υλοποίηση με τα μέσα που διαθέτει .
Αυτά τα μέσα καλείται να χειριστεί με τον προσφορότερο τρόπο ώστε να βγει αποτέλεσμα ΑΡΙΣΤΟ ανεξάρτητα των μέσων από τα οποία προέκυψε. Έτσι βλέπουμε μικρές βιοτεχνίες να αντιπαρατίθενται σε βιομηχανίες κολοσσούς και να νικούν με τα προϊόντα τους να υπερτερούν σε όλους τους τομείς.
Για τούτο ο σύγχρονος Σχεδιαστής τείνει να γίνεται μια μορφή σταρ και να βοηθιέται από τη βιομηχανία σε αυτό, επειδή το όνομα του λειτουργεί σαν κράχτης ποιότητας σχεδιασμού θα έχετε ακούσει ονόματα όπως ΠΙΝΙΝΦΑΡΙΝΑ ΜΠΕΡΤΟΝΕ, ΑΡΜΑΝΙ, που λειτουργούν σε αυτή τη βάση.
Σκεφτείτε το εξής απλό: Οτιδήποτε τεχνητό υπάρχει γύρω μας ιδιαίτερα ότι παράγεται βιομηχανικώς έχει σχεδιαστεί από κάποιον Σχεδιαστή.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΑΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας"