EΠIΣTOΛEΣ: ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ ΣΤΗΝ «ΑΘΕΑΤΗ» ΟΨΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΛΕΥΚΑΔΟΣ

Κατηγορία: Πολιτιστικά
Panvagil
Πέμπτη, 07 Οκτωβρίου 2004 11:02
Εμφανίσεις: 699

Ένας έμπειρος και καλός παρατηρητής των εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια των Γιορτών Λόγου και Τέχνης και του Διεθνούς Φεστιβάλ Φολκλόρ της Λευκάδας το 2004 ένοιωσε δύο βασικά αντίθετα συναισθήματα. Κυριαρχούσαν στον ψυχικό του κόσμο η χαρά και η λύπη: Αιτία μια μοναδική παρουσία και συνάμα μια κραυγαλέα απουσία. Η αισιόδοξη συνέχεια του θεσμού και το δυσαναπλήρωτο κενό. Έβλεπες κάθε βράδυ καλοστεκούμενη και μοναχική την κυρά Αγγελική Σταματέλου μια απλή Λευκαδίτισσα από λαϊκή γειτονιά της πόλης στο χώρο των εκδηλώσεων, να παρακολουθεί με ευλάβεια τα δρώμενα. Η ικανοποίηση ήταν ζωγραφισμένη στο κουρασμένο από τα πολλά χρόνια συμπαθητικό πρόσωπό της. Τα παρακολουθούσε όλα και μπράβο της. Από την μουσική βραδιά «Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ» σε δ/νση της κας Γουρζή και το γιαπωνέζικο χορόδραμα προς τιμήν του εθνικού συγγραφέα της Ιαπωνίας ο οποίος γεννήθηκε στη Λευκάδα ΛΕΥΚΑΔΙΟΥ ΧΕΡΝ ( JAKUMO KOIZUMI), μέχρι και την θεατρική παράσταση «Η ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ» που έγινε προς τιμήν των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
Η κυρά Αγγελική που της ευχόμαστε μακροημερεύσει, δεν έλειψε βέβαια και από το Διεθνές Φεστιβάλ Φολκλόρ. Τα χορευτικά συγκροτήματα από όλο τον κόσμο γέμιζαν τις νύχτες της για μια εβδομάδα τον Αύγουστο. Αναμφίβολα η παρουσία και η αδιάκοπη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ εκφράζει τον λαϊκό του χαρακτήρα που είναι κύριο χαρακτηριστικό του θεσμού. Αυτή η μοναδική παρουσία και συμμετοχή τι είναι για σήμερα; Μια ζωντανή μαρτυρία της άλλοτε αίγλης του Φεστιβάλ ή ένα θετικό στοιχείο της ανοδικής πορείας του;
Ταυτόχρονα όσο προσεκτικά και να κοίταζες στο χώρο του Φεστιβάλ δεν έβλεπες τον κυρ Βασίλη Αναγνωστόπουλο με την παλιά φωτογραφική μηχανή του να τραβάει φωτογραφίες όπως επιμελώς έκανε από το 1962, αποθανατίζοντας ωραίες στιγμές του Φεστιβάλ.
Πιστός φίλος και λάτρης του Φεστιβάλ Λευκάδας παρακολουθούσε συνεχώς από την έναρξή του τις εκδηλώσεις του.
Το σπίτι του στην Αθήνα, ένα δυσεύρετο ντοκουμέντο για το Φεστιβάλ.
Τι αγάπη, τι προσήλωση και τι λατρεία για το θεσμό και την Λευκάδα.
Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου λόγω της συγκινητικής παρουσίας του και της ενεργητικής συμμετοχής του στο Φεστιβάλ στο πρόσφατο παρελθόν του απένειμε τιμητική πλακέτα.
Η τελετή λήξης του 42ου Διεθνούς Φεστιβάλ Φολκλόρ έγινε και ο κυρ Βασίλης Αναγνωστόπουλος ήταν απών. Δεν ήλθε εφέτος το 2004 στο Φεστιβάλ μαζί με την ευγενική σύζυγό του όπως ερχόταν από το 1962. Σαράντα ένα (41) ολόκληρα χρόνια!!!
Μια μεγάλη απουσία και ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Γιατί ο κυρ’ Βασίλης σηματοδοτούσε την καταξίωση και την απήχηση του θεσμού. Αυτή η μεγάλη απουσία τι νόημα έχει σήμερα σε συμβολικό επίπεδο;
Μήπως το τέλος ενός μεγάλου κύκλου του Φεστιβάλ και συνάμα την επιτακτική ανάγκη για να αρχίσει ένας νέος που θα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών;
Αλήθεια πόσο πάνε μαζί, χέρι με χέρι, η χαρά και η θλίψη. Και όχι μόνο για τα μεγάλα γεγονότα όπως είναι το Φεστιβάλ της Λευκάδας αλλά και στη ζωή.

Σπύρος Ν. Θάνος
Λευκάδα 30/9/2004

Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".