(Μοναξιά σε… ζευγαρωτό δεκαπεντασύλλαβο)
Θα μου γελάσει κι η ζωή, όταν δεν θα ‘χει δόντια –Ούτε τσιγάρο ούτε καφές, όλα θα τα ‘χω κόψει.
Θα κάνει ο χρόνος εκσκαφές στη ρημαγμένη μου όψη,
να βρει αρχαίες ομορφιές στ’ αυλάκια απ’ τις ρυτίδες
και συντριμμένους αμφορείς κι αγάπες Δαναΐδες.
Στο στρώμα θα ‘χω σωριαστεί. Και καλωδιωμένος
με καθετήρες και ορούς, θα ‘μαι συντονισμένος
σ’ ένα NetMeeting – ω, θεοί! – με την ανυπαρξία.
Νιάτα, που μου στερήσατε την αισιοδοξία,
πού να ‘ξερα ο δύστυχος τι τέλος με προσμένει;
Άμε στο διάλο, μοναξιά! Επάνω μου σκυμμένοι
θα ‘ναι γιατροί, παραγιατροί, σαν άγγελοι με τ’ άσπρα,
και θα μου δείχνουν ανθρωπιά. Κι εγώ, φυτό στη γλάστρα,
από ευτυχία θα μαραθώ. Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου,
τόσο γλυκό τον θάνατο δεν πίστευα ποτέ μου!
Τρεις χάρες μόνο, Ύψιστε, θέλω να σου ζητήσω:
όσο μελάνι ξόδεψα μην το γυρέψεις πίσω
και δώσε ν’ αναγνωριστούν όλα αυτά που γράφω,
απ’ τα σκυλιά που θα ουρούν στου ποιητή τον τάφο.
Συγχώρεσε του πάθους μου τη μεγαλομανία…
Κι αν τα σκουλήκια ξέρουνε από λογοτεχνία,
ας φάνε το κακότεχνο της σάρκας μου βιβλίο
κι αν λίγο νόστιμο το βρουν, μου δίνουν το βραβείο!
ΔHMHTPHΣ E. ΣOΛΔATOΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".