- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Τουρισμός
-
Panvagil
-
Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007 02:00
-
Εμφανίσεις: 861
- Τουρισμός χωρίς μέλλον -
Η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και υποβάθμιση του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος συνεχίζεται ακάθεκτη με τραγικές επιπτώσεις σε όλη την Ελλάδα και ολοφάνερη πλέον στην Λευκάδα μας. Κύριος μοχλός αποτελεί η αλόγιστη εκμετάλλευση της γης για αστικές επεκτάσεις και παραθεριστικές κατοικίες, οι μικρές και μεγάλες τουριστικές εγκαταστάσεις, τα έργα υποδομής, η συμβατική γεωργία, η αυθαιρεσία κατασκευαστικών εργοληπτικών εταιρειών.
Οι επιπτώσεις τους στην βιοποικιλότητα και την επιβίωση του οικοσυστήματος στον πλανήτη, οι επιπτώσεις τους και στην υγεία και την ποιότητα ζωής αλλά και την οικονομία είναι προφανείς τεράστιες και δυσβάσταχτες. Ήδη ο τουρισμός μας άρχισε να πλήττεται από την άναρχη δόμηση, τις αντιφατικές χρήσεις γης, τη ρύπανση των εδαφών και της θάλασσας και θα υποφέρει ακόμα περισσότερο από την αύξηση της θερμοκρασίας, την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, τα ακραία καιρικά φαινόμενα.
Η τουριστική ανάπτυξη ενός τόπου στηρίζεται τόσο στους φυσικούς πόρους - το φυσικό τοπίο, τα δάση, τα νερά, την ατμόσφαιρα, τη θάλασσα, τις παραλίες - όσο και τους ανθρωπογενείς πόρους - τα κτίσματα, τις αρχαιότητες, τα μνημεία, τις υπηρεσίες, τα έργα υποδομής-.
Η Λευκάδα μας σήμερα υστερεί, δεν είναι ανταγωνιστική στο ανθρωπογενές περιβάλλον της και οι φυσικοί της πόροι καταναλώνονται, υποβαθμίζονται και χάνονται για πάντα από την αλόγιστη χρήση τους.
Οι πάγιοι φυσικοί πόροι σήμερα διαμορφώνονται τόσο από τις φυσικές διεργασίες όσο και από τις ανθρώπινες δραστηριότητες.
Το νερό για παράδειγμα παλαιότερα παρά την κατανάλωσή του για τις διάφορες ανθρώπινες χρήσεις επανέρχονταν από την ομαλή λειτουργία του υδρολογικού κύκλου.
Σήμερα όμως επηρεάσαμε δυσμενώς τον υδρολογικό κύκλο και καταστήσαμε τον υδάτινο πόρο αναλώσιμο υλικό που χάνεται ανεπιστρεπτί.
Ο χώρος αποτελεί ένα ιδιαίτερο φυσικό πόρο από την κλίμακα του απειροελάχιστου χώρου του ατόμου έως τον απέραντο χώρο του σύμπαντος. Το κάθε πλάσμα, η κάθε μορφή ζωής έχει ανάγκη και δικαιούται για να συνεχίσει να υπάρχει τον απαραίτητο για την προστασία, διατροφή και αναπαραγωγή του χώρο ώστε να διασφαλιστεί σήμερα έστω και την τελευταία στιγμή η υπάρχουσα θαυμάσια βιολογική ποικιλότητα.
Τις τελευταίες δεκαετίες ο άνθρωπος καταπάτησε, κατέλαβε και κατανάλωσε τον χώρο ζωής των υπόλοιπων έμβιων όντων. Υποβάθμισε τον χώρο και τον κατέστησε άχρηστο. Τραγικά παραδείγματα η εγκατάλειψη γεωργικών εκτάσεων λόγω μόνιμης ρύπανσης από λιπάσματα και φυτοφάρμακα, τα εμφανή σημάδια ερημοποίησης σε διάφορα μέρη της χώρας και η υποβάθμιση, η καταστροφή του θαλάσσιου χώρου και της ζωής που υπάρχει σε αυτόν.
Ο χώρος καταναλώθηκε αποτελώντας πλέον φυσικό πόρο σε ανεπάρκεια. Ιδιαίτερα στις ημέρες μας που λυσσασμένα πλέον ο άνθρωπος με τρομερά τεχνολογική ? μηχανική δύναμη παρέμβασης δεν σέβεται τα δημιουργήματα εκατομμυρίων ετών φυσικής εξέλιξης που με κανένα τρόπο δε μπορεί να αποκαταστήσει αλλά και τα δημιουργήματα χιλιετιών ανθρώπινης δημιουργίας και πολιτισμού.
Σήμερα που τα φαινόμενα του θερμοκηπίου και η ερημοποίηση επεκτείνονται, σήμερα που κάθε πέντε (5) δευτερόλεπτα πεθαίνει στον κόσμο ένα παιδί από πείνα. εύφορα και αποδοτικά εδάφη καθώς και αδιαμφισβήτητες δασικές εκτάσεις αναπόσπαστα κομμάτια του φυσικού τοπίου, της βάσης δηλαδή της τουριστικής μας δράσης θυσιάζονται για αστικοποίηση, άναρχη πολεοδόμηση, τουριστικές επενδύσεις με στόχο το προσωπικό και μόνο κέρδος.
Ο χώρος βέβαια αποτελεί μεν ένα υλικό φυσικό πόρο αλλά έχει και σημαντικές άϋλες διαστάσεις. Συνδέεται με τον πολιτισμό, με τα συναισθήματα, με τις μνήμες, την ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών. Κάθε ληστρική καταστροφική παρέμβαση στον χώρο θυσιάζει όλα τα προηγούμενα.
Σήμερα έχουμε μεταβάλει τον χώρο σε κεφαλαιουχικό αγαθό προς εκμετάλλευση το οποίο αγοράζεται και πουλιέται ως επένδυση με χρηματιστηριακές αξίες που ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματική του αξία.
Ποιος θα μας εμποδίσει να αξιοποιήσουμε την περιουσία μας; Διακηρύσσουν κάποιοι.
Ποιος έχει το δικαίωμα να καταστρέψει το χώρο της ζωής μας; Διακηρύσσουμε κάποιοι άλλοι.
Εφόσον λοιπόν ο χώρος είναι πολυτιμότατος πόρος, η διαχείρισή του πρέπει να ωφελεί το κοινωνικό σύνολο σε μεγάλο βαθμό.
Ιδιαίτερα στην Λευκάδα που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη, ορεινή και νησιωτική ταυτόχρονα περιοχή είναι εξαιρετικά επείγουσα η ανάγκη αποφάσεων για να διασώσουμε, να διαφυλάξουμε την φυσική, την πολιτιστική κληρονομιά μας.
Η ύπαρξη κτηματολογίου, δασολογίου, ο χωροταξικός σχεδιασμός, ο καθορισμός και ο έλεγχος χρήσεων της γης είναι επείγουσα ανάγκη.
Η αειφορία προβλέπει την χρήση των πόρων προς «όφελος» των ανθρώπων, απαιτεί όμως την μη υποβάθμιση ή την καταστροφή τους.
Τι έχουμε κάνει μέχρι σήμερα εμείς; Ακριβώς το αντίθετο. Ο χώρος της Λευκάδας μας κατακερματίζεται, οικοπεδοποιείται, αποψιλώνεται, αποχαρακτηρίζεται, δομείται χωρίς σχεδιασμό, «αναπτύσσεται» ανεξέλεγκτα καταστροφικά χωρίς σύνεση, προγραμματισμό και αιδώ.
Οι δημόσιες υπηρεσίες με πρωτοπόρα την τοπική αυτοδιοίκηση υπό την πίεση παραγόντων της οικονομικής και πολιτικής ζωής μάθανε να μην εφαρμόζουν έστω και προσχηματικά στους νόμους, τους κανονισμούς και τις υποχρεώσεις της εθνικής και Ευρωπαϊκής νομοθεσίας.
Το τρανταχτό παράδειγμα είναι η διαχείριση των απορριμμάτων του Δήμου Λευκάδας που μπαζώνονται στην θάλασσα μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του σημαντικότερου υγροβιότοπου της Λευκάδας στην περιοχή των Αλυκών, καθώς και η το ίδιο καταστροφική διαχείριση των απορριμμάτων από τους άλλους δήμους.
Προκαλεί η διαχείριση των μνημείων που προβάλλουν τη Λευκάδα μας, όπως του Κάστρου Τεκέ όπου μπαζώνεται ο υγροβιότοπος ακόμα και ο χώρος της λιμνοθάλασσας του ιχθυοτροφείου με μπάζα οικοδομών και σκουπίδια.
Αλήθεια δεν περνάνε από τον κεντρικό δρόμο δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, στελέχη νομαρχιακών υπηρεσιών, αστυνομικές, λιμενικές και εισαγγελικές αρχές; Δε βλέπει κανείς την καταστροφή που συντελείται; Το ίδιο συμβαίνει και στον κόλπο του Βλυχού. Ο δήμος καταπατά την θάλασσα με σκουπίδια και μπάζα επιδιώκοντας κοντόχθορες πολιτικές «ανάπτυξης», «αξιοποίησης» που καταστρέφουν ανεπανόρθωτα. Το ίδιο ασυνείδητα οι εργολήπτες και οι εταιρείες κατασκευής δημοσίων και ιδιωτικών έργων γεμίζουν με μπάζα και σκουπίδια ρεματιές και πρανή κεντρικών δρόμων.
Τσιμέντο γίναν και οι αποκαλυθφήσες αρχαιότητες κατά τη διάνοιξη της οδού φιλοσόφων αντί να αξιοποιηθούν σε ένα σύγχρονο αρχαιολογικό πάρκο αναψυχής που θα έδινε πνοή ανάπτυξης στην ερημική περιοχή.
Δυστυχώς η κοινωνία των πολιτών δεν φαίνεται ακόμα να έχει αποκτήσει την οργάνωση και την μαχητικότητα που απαιτείται για να αμυνθεί αποτελεσματικά. Ελπίδα μου για την ανατροπή της υπάρχουσας καταστροφικής πορείας είναι η ανάπτυξη της οικολογικής συνείδησης και η αλλαγή νοοτροπίας των νέων γενεών που άρχισαν ήδη να αντιλαμβάνονται το δυσβάστακτο κόστος αυτού του μοντέλου ανάπτυξης και διεκδικούν μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΡΑΓΚΑΚΗΣ