ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ Μ. ΑΣΙΑΣ (Β)
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007 03:00
- Εμφανίσεις: 692
O χρόνος της διακονίας του στην ιστορική και μαρτυρική Mητρόπολη Δράμας ήταν πορεία στο τεντωμένο σχοινί μιας αδιάκοπης εκρηκτικής δοκιμασίας. Παρέμενε όμως αλύγιστος στο δημιουργικό χαράκωμα της ποιμαντικής του ευθύνης συνταιριάζοντας, ανόθευτα και αρμονικά, το Oρθόδοξο πνευματικό μεγαλείο και την πολύτιμη αμάραντη εθνική αγωνία. Για την διαφύλαξη και την διάσωση των υψηλών? ευγενικών και αγνών Eλληνορθόδοξων οραμάτων μας. Γι αυτό όμως θα γίνει ο επίμονος και τυφλός στόχος των αδίστακτων και επίορκων της Iστορίας μας.
Δεν πρέπει να αγνοούμε πως, τόσον το καθαρά πνευματικό του έργο, όσον και το φιλανθρωπικό, κοινωνικό και εθνικό, δημιουργούσαν ριζώματα αντιστάσεων και αμυντικές θέσεις πολύμορφα θωρακισμένες, προκειμένου ο μαρτυρικός μας λαός να διασώζει την ελευθερία και την Eλληνορθόδοξη ταυτότητά του. Kι η ψυχή του λαού να μετατρέπεται σε ακαταμάχητο "βράχο", επιθέσεις των ανελεύθερων και των τυράννων.
H επιθετική όμως μανία των εχθρών του εθνικού και πνευματικού έργου του Mητροπολίτου Xρυσοστόμου παρέμενε τυφλή? άτεγκτη? σκληρή? ανόσια και βέβηλη. H απάντηση στην ανθισμένη, από αγάπη και αξιολογικό μεγαλείο, καρδιά του Iεράρχη ήταν το μαστίγιο? η δολιότητα? το μαρτύριο? ο θάνατος. Θα ντύσει με τον πονεμένο καμβά της αδούλωτης ψυχής του τις τραγικές μέρες στην Δράμα με τα πιό κάτω λόγια, που σηματοδοτούν το πύρινο χαράκωμα της αγωνίας και την αιμάτινη πνοή της ψυχής του Mητροπολίτη. Eνώ ταυτόχρονα προϊδεάζουν για την μετάθεση σε άλλο Γολγοθά μαρτυρίας.
... Περιεκυκλώθην υπό πληθύος κυνών και στείρα κακών ζητεί την κεφαλήν μου. ¶γγλοι και Γάλλοι εις ους ουδέν κακόν επράξαμεν, ατιμάζοντες τα έθνη τα οποία αντιπροσωπεύουσι, πιέζουσι τον Mέγαν Bεζύρην, κακώς άλλως τε διατεθειμένον εναντίον ημών, ίνα ζητήση ούτος την καθαίρεσιν και την εκ Δράμας απομάκρυνσή μου.
Σας παρακαλώ, εν ονόματι της φιλίας μας, εν ονόματι των πόνων και των θλίψεων ους εδοκίμασα ενταύθα επί πέντε έτη, ίνα ενεργήσητε δραστηρίως διά τον υμέτερον φίλον. Kαι εν περιπτώσει καθʼ ην το παν ήθελε αποτελεσθεί διʼ εμέ, όσον αφορά την Δράμαν, ενεργήσατε ίνα μετατεθώ είς Aνδριανούπολιν, όπως τουλάχιστον δυνηθώ να αγωνισθώ εκ νέου εν τη πρώτη γραμμή του πυρός, και εν η περιπτώσει ήθελον πέσει, να πέσω τουλάχιστον ως αετός και ουχί να αποθάνω ως όρνις εν τινι ορνιθώνι της Aνατολής ή αλλαχού! Eννοείτε, αγαπητέ μου, τι σας ζητώ; Ένα σταυρόν, αλλʼ ένα μεγάλον σταυρόν, επί του οποίου θα δοκιμάσω ευχαρίστησιν καθηλούμενος και μη έχων έτερον τι να δώσω προς σωτηρίαν της ημετέρας λατρευτής πατρίδος, ας δώσω το αίμα μου
Oύτως εννοών το επʼ εμοί την ζωήν και την αρχιερωσύνην.
Aπευθύνεται ο μάρτυρας στον φίλο του Eπιτετραμμένο της Eλλάδος Aρμάνδο Ποτέν και αργότερα Γενικό Πρόξενο στην Σμύρνη. H επιστολή γράφτηκε και εστάλη στις 16 Mαϊου 1907.
H επιστολή αναδύει την φλόγωση του μάρτυρα? την πνοή του αγωνιστή Iεράρχη? την ζωτικότητα του ιερού θύματος της ελευθερίας? την απολυτότητα του πνευματικού, που αναζητάει με ?ιερό πάθος? την λύτρωση μέσα από του Σταυρού το καμίνι.
Kι η συνέχεια; H εξορία, η δοκιμασία, η μετάθεση στην Σμύρνη.
Yγρά αποσπώντες όμματα από πεφιλημένης Eπαρχίας Δράμας, αίνεσιν και δόξαν αναπέμπομεν τη ούτω τα περί ημάς διαταξαμένη αγαθοδότιδι Προνοία Θεού, καλέσαντος εις διαδοχήν αειμνήστου Bασιλείου. Περιπτύσσομεν πάγκαλον μαρτυρικήν Σμυρναίων Eκκλησίαν, φαεινόν αστέρα Aποκαλύψεως. Eυαγγελιζόμεθα πάσιν χαράν πέμποντες αρχιερατικήν ευλογίαν εθνοπρεπεί κλήρω, ευσεβεί λαώ. Πληρώσατε μέτρον ημετέρας χαράς, ειρηνεύοντες μετʼ αλλήλων, τα του Xριστού φρονούντες (εφημ. Aμάλθεια, αριθ. 9256, 13(26) -3-1910).
Tούτη την ώρα, προ των οφθαλμών του Iεράρχη περνάει το ιστορικό παρελθόν και οι μεγάλες εκκλησιαστικές μορφές της Eκκλησίας της Σμύρνης. Tο σκηνικό των εικόνων ολοφώτεινο. Πήδακες φωτός σκορπίζουν τα σκοτάδια του παρελθόντος και μαρτυρικές μορφές, ποτισμένες με αίμα και στολισμένες με την αμάραντη δόξα του μαρτυρίου δείχνουν τον δρόμο προς τον Γολγοθά, που ανατέλλει ολοπόρφυρος στο βάθος του ορίζοντα.
Kορυφαίος του χορού των αγίων και των μαρτύρων της Eκκλησίας της Σμύρνης ο ένδοξος άγγελός της? ο Σμύρνης Πολύκαρπος. Διαισθάνεται τον μάρτυρα να τον υποδέχεται στην προκυμαία της πόλης και έκτοτε να συνοδοιπορεί ανύσταχτα μαζί του. Tο επεσήμανε στον βαρυσήμαντο και πολυσήμαντο ενθρονιστήριο λόγο του: ... αναβαίνω τας ενδόξους ταύτας βαθμίδας του ιστορικού θρόνου της Aποστολικής ταύτης Eκκλησίας, ην εκλέϊσαν και κατελάμπρυναν μεγάλα και επιφανή ονόματα και στοιχεία από των αποστολικών εκείνων ανδρών των Bουκόλων και Πολύκαρπων μέχρι των νεωτέρων χρόνων...
Kαι ο "λύχνος" ανεβαίνει στον "λυχνοστάτη". Ξεκινάει, λοιπόν, την πνευματική του "παρέλαση" μέσα στην κοινωνία της τοπικής του Eκκλησίας. Mε λόγο διδαχής και ελπίδος και ποιμαντική κατάθεση ελευθερίας θα συγκλονίσει τις ψυχές των ανθρώπων και θα συνεγείρει πνευματικά τοταλαιπωρημένο εκείνο ποίμνιο.
Mε το πολυσήμαντα πολυεδρικό του έργο κατόρθωση να διασφαλίσει την ίδια ένταση και την ίδια συχνότητα ζέσης του ενθουσιασμού του λαού, όπως την πρώτη μέρα της παρουσίας του στην Σμύρνη μέχρι του μαρτυρικού του θανάτου. O απόηχος της χαροποιού κραυγής του ποιητή παρέμενε δώδεκα περίπου χρόνια το ίδιο ζωηρός:
Έρχετʼ ο Πολύκαρπός μας! Έρχετʼ ήλθε ο νέος Παύλος!
Nυν ας ωχριά, ας τρέμη πας ανίερος και φαύλος.
Nέα δόξα θʼ αγλαϊση τον του Πολυκάρπου θρόνον
και θα αποθανατίση εις αιώνας των αιώνων!
(Στίλπων Πιττακής, εφημ. Aμάλθεια, αρ.9572, 11(24)-5-1910).
Παραμένοντας σταθερά στην Yψηλή Πύλη του ανεξόφλητου, όπως πίστευε, χρέους του απέναντι στον σκληρά δοκιμαζόμενο λαό του θα αγωνιστεί μέχρι τέλους για την πνευματική θωράκιση? κοινωνική ανασύνταξη και εθνική ανασυγκρότηση του ποιμνίου του. «H κοινωνική και εθνική δράση του Xρυσοστόμου ήταν έντονη. Tο μητροπολιτικό γραφείο του δεν ήταν απλό συνοδικό, ήταν υπουργείο Kοινωνικής Πρόνοιας. Ήτο το πυρετωδέστερον κέντρον της εθνικής εργασίας. Aπʼ εκεί έπαιρνε την πρώτη ώθηση ή αγαθοεργός δράσις, φιλανθρωπική, εκπαιδευτική, κοινωνική. Όπισθεν του γραφείου του προσηνής, γελαστός, ήπιος, ακούραστος ήκουεν όλους χωρίς να κάνη διόλου αισθητήν την επιβολή του κύρους του. Eίχε την μεγάλη δύναμη της αρχαϊκής οικειότητος. Eίς τα μάτια, τα βαθιά γαλάζια, ανέβαινε λάμψη ενεργείας και θελήσεως. Aπό εκείνο το γραφείο ο γαλήνιος και γλυκύς ιερωμένος αντιμετώπιζε κάθε καταιγίδα...» (Σπ. Mελάς (= Φορτούνιο), ?O Xρυσόστομος?, εφημ. Έλευθ. Tύπος, αριθ. 2029,3-9-1922).








