ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΓΑΛΙΛΑΙΑ - ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΛΟΥΚΑ - Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007 03:00
- Εμφανίσεις: 901
Νωπή στους πιο μεγάλους στην ηλικία παραμένει η φωνή του Κυβερνήτη του θρυλικού διαστημοπλοίου «Απόλλων 8» Φράνκ Μπόρμαν: Μέσα στον έντρομο θαυμασμό του για τα «μεγαλεία του Θεού», που απλωνόταν πέρα από των μικρών παραθυριών τους υαλοπίνακες κι ακτινογραφούσε αχόρταγα η ανήσυχη ματιά του, άφησε ελεύθερη την καρδιά του να εκφραστεί. Να μεταποιήσει σε λόγο, σε τίμια κραυγή προσευχής αυτό, που εκείνη την μεγάλη στιγμή την συγκλόνιζε.
Όταν επέστρεψε στη γη διαρκώς ομολογούσε το θαύμα, που έζησε στην περιπλάνηση του. Κι εξηγούσε τον ιερό δονισμό της καρδιάς του έξω από την έλξη της γης και μέσα στην θαυμάσια ακτίνα της παρουσίας του έργου των θείων δακτύλων.
Εκείνη την προσευχή, διδαχή ζωής και διαθήκη ελπίδος, μας τη διέσωσε ο ανθρωπιστής της Αγάπης Ραούλ Φολλερώ.
«Δώσε μας, Θεέ μου, την δυνατότητα να βλέπουμε την αγάπη Σου μέσα στον κόσμο, παρΆόλα τα ανθρώπινα σφάλματα.
Δώσε μας την πίστη, την εμπιστοσύνη, την καλωσύνη, παρΆόλη την άγνοιά μας και την αδυναμία μας.
Δώσε μας την γνώση για να μπορούμε να συνεχίζουμε να προσευχόμαστε με καρδιές, που καταλαβαίνουν και δείξε μας τι ο καθένας μας μπορεί να κάνει, για να διευκολύνει τον ερχομό της παγκόσμιας ειρήνης».
Τούτος ο προσευχητικός ανασασμός αναδύει το άρωμα μιας αληθινά αγαπώσας καρδιάς. Μεταγγίζει, με αποκλειστική επικαιρότητα, το αίμα της αγάπης, σαν ζείδωρη πνοή στις τόσο ανάδελφες σύγχονες καρδιές. Ενώ αυτή η άλλου τύπου αιμοδοσία συναντάται και συνενώνεται, σαν ιερό μόρφωμα αγωνίας και ελπίδος, με τον τονωτικό, ζωηφόρο και εξαγιαστικό λόγο του Κυρίου, που τόσον απλοϊκά και με ανόθευτα μεγαλειώδη τρόπο υφαίνεται στο ιερό λόγο του Θεανθρώπου, διαθήκη διαχρονικής αντοχής και αξίας: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» (Λουκ.6,35).
Η αγάπη, δύναμη αντοχής, φάρμακο ζωής, λιπαντικό διαπροσωπικής λειτουργίας και ενωτικό στοιχείο κοινωνικής συνοχής!
ΑΆ
Μια σύντομη, αρκετά φευγαλέα «μαγνητική» τομογραφία του κοινωνικού μας σώματος ή μια προσεκτική και γρήγορη ανίχνευση στον κοινωνικό μας χάρτη θΆαντικρύσουμε ανήσυχοι στίγματα φθοράς και ? γιατί όχι; - «πληγές» θανάτου να δημιουργούν επικίνδυνα παθολογικά σύνδρομα στο κοινωνικό μας σώμα. Ανίσχυρες οι καρδιές, ανήσυχες οι ψυχές, αδύναμα τα διανοήματα των ανθρώπων να σταθούν απέναντι σε μια πολυπρόσωπη κρίση, που σαν ασυγκράτητο κύμα χτυπάει πλαγιομετωπικά το ταλαιπωρημένο κοινωνικό μας σώμα και αποδυναμώνει επικίνδυνα τα νεύρα αντοχής του.
Δεν θα δυσκολευτούμε, παρατηρώντας προσεκτικά, να διαπιστώσουμε την απουσία της αγάπης, σαν θεμελιακό κύτταρο ελπίδος και ζωής, μέσα σΆαυτόν τον πάντοτε ευαίσθητο χώρο.
Κι όταν προκληθούμε να «γνωρίσουμε» την «δημιουργό αγάπη» σίγουρα θα βρεθούμε αντιμέτωποι μΆ ένα κακέκτυπο και νοθευμένο αντίγραφο αγάπης, που μεθοδεύει και υπηρετεί το πονηρό και αδίσταχτο ένστικτο, το ατίθασο και αλυτρωτικό συμφέρον, τον κοντόφθαλμο και εκρηκτικό εγωϊσμό.
Την ίδια όμως στιγμή η επιβεβαίωση θα έλθει από το διακινούμενο υλικό, που χαρακτηρίζεται «αγάπη». Διαβρωτικά προβλήματα και παθογόνες κρίσεις, υπάρχουν οι οποίες υφαίνουν το στιμόνι αυτής της πολυδιασπούμενης και εξασθενημένης κοινωνίας και δίδουν την εικόνα της ύπαρξης φρικτών πνευματικών ελκών και ηθικών μολύνσεων, που επίμονα και βασανιστικά την ταλαιπωρούν.
Προβλήματα που αποκαλύπτουν δραματικές αξιολογικές πτώσεις και φονικές νευροψυχικές εκπτώσεις του τραγικού σήμερα Προμηθέα Δεσμώτη στους άφιλους, άψυχους και νοσογόνους βράχους του Κοινωνικού μας Καυκάσου. Αυτού του «δίψυχου» και περίτρομου πια όντος, το οποίο κατήντησε «κινητό μηδενικό που τρέχει πίσω από ψευδαισθήσεις», ενώ σε στιγμές ανάνηψης και αυτογνωσίας αναζητάει απεγνωσμένα «ένα ζευγάρι μεταχειρισμένα έστω ιδανικά».
Η αμφισβήτηση της ειλικρίνειας και της αγαθοποιού παρουσίας του «άλλου», του αδελφού μας, ο οποίος πορεύεται συχνά μαζί μας τον τραχύ και ανηφορικό δρόμο της ζωής και τον οποίο πολλές φορές αρνούμαστε να κατανοήσουμε και να αποδεχθούμε, σαν ισότιμο και ισοδύναμο συνοδοιπόρο μας, γιατί η εγωπάθεια, αυτός ο πνυκτικός υπαρξιακός βρόγχος, μας αιχμαλωτίζει και δημιουργεί την επικίνδυνη απόσταση.
Ακόμη, η άρνηση για το ουσιαστικό κοίταγμα του «άλλου», που σύρεται εξοντωτικά πάνω στις ανάδελφες ράγες των επιτήδειων «εμπόρων» και οδηγείται σε διαλυτικές εξαρτήσεις. Μία άρνηση, που διαχέει καυτερή λάβα απιστίας, αναληθείας, ψυχρότητας, αδιαφορίας, τρόμο και αδηφάγο αγωνία. Ενώ συχνά μεταβάλλεται σε γόνιμο έδαφος διατροφής του ασύδοτου «εγώ» και μεταποιείται σε ανταριασμένο κύμα, που πνίγει το ευαίσθητο, το φιλάδελφο, το φιλάνθρωπο και το φιλόθεο των ψυχών. Πνίγει το ένθεο «εμείς».
Εδώ, στο σαθρό αυτό έδαφος, βλαστάνουν τα «άνθη του κακού» και δυναμιτίζουν την σώζουσα σχέση Θεού και ανθρώπου, για να ζήσει ο άνθρωπος. Οι πόλεμοι με τις τεράστιες πληγές, που σπέρνουν στην ανθρωπότητα και επικίνδυνα την συρρικνώνουν, οι πολλές, ύπουλες και περίεργες δολοφονικές επιθέσεις, που ραγίζουν την ενότητα της κοινωνίας και νεκρώνουν την ζωή και τον άνθρωπο, οι πυρκαγιές και οι καύσωνες, οι πλημμύρες και οι ανεμοστρόβιλοι, που θέττουν σε άμεσο κίνδυνο τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του, η επιβεβαίωση του Ρωμαϊκού λογίου, πως «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο κατήντησε λύκος», είναι μερικές όψεις, απλές πινελιές στον κοινωνικό χάρτη, που τεχνουργεί και διαμορφώνει η απουσία της Αγάπης ? η απουσία του Θεού.
ΒΆ
Η αγάπη, βέβαια, δεν είναι λογικός ανασασμός ή απλός καρδιακός σπαραγμός. Δεν αποτελεί κυοφορία του ενστίκτου ή ψυχικό άνθισμα στιγμιαίας δράσης. Η αστοχία του ανθρώπου να αγαπήσει στο άμετρο μέτρο της Θεανθρώπινης αγάπης οφείλεται στο γεγονός πως θεωρεί την αγάπη κίνητρο εγκόσμιας πορείας και καρπό της ανθρώπινης ύπαρξης. Μια τέτοια αγάπη δεν διαθέτει την βαρύτιμη προίκα της λογχισμένης καρδιάς του Χριστού, ούτε φωτίζεται από το άδυτο φως της Αναστάσεως Του. ΓιΆαυτό εύκολα μεταλλάσσεται, απαξιώνετε, φθείρεται και μετατρέπεται σε εκρηκτικό μηχανισμό.
Η Αγάπη την οποία μεταφέρει υπομονετικά η Εκκλησία και λιτανεύει στις καρδιές των ανθρώπων δεν είναι φλύαρος, ανούσιος και ενστικτογόνος λόγος, που, σαν το βεγγαλικό, χάνεται, στον ορίζοντα του χρόνου και της ιστορίας.
Είναι το ιερό αποτύπωμα, το θαυμαστό σάρκωμα της θείας μορφής του Θεανθρώπου, που τροφοδοτεί με αλήθεια και ελευθερία τον άνθρωπο. Είναι η σφραγίδα του Σταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού, που γονιμοποιεί τις ψυχές, μεταμορφώνει τα διανοήματα, αιματοδοτεί τις καρδιές και διασώζει προστατευτικά τον άνθρωπο και την κοινωνία του. Eλευθερώνει τις υπάρξεις από τις αφόρητες, σκληρές και αδιέξοδες πιέσεις της αμαρτίας και των φτηνών εγκοσμιοκρατικών αναζητήσεων, για να λυτρωθεί ο ταλαιπωρημένος άνθρωπος και να μείνει ανεπιρρέαστος από τις φθοροποιές κρίσεις του παραλογισμού, των παθών, του μίσους και των λαθών.
Μίλησε ανοιχτά στην ανθρωπότητα ο Θεός. Κι έδωσε σΆαυτήν διαθήκη αιώνια: «Ταύτα εντέλλομαι υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάν. ΙΕ,17). «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάν. 18,34). Για να επαναλάβει το Οικουμενικό και διανθρώπινο όραμα Του: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί έστε, σαν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωάν. 18,35).
Ο άγιος Ισάακ ο Σύρος θα τολμήσει χαρισματικά: «Φτάνοντας στο πλήρωμα της αγάπης», όπως την προσφέρει και την λιτανεύει η Εκκλησία, «δεν έχουμε χρεία υλικών αγαθών. Τα πάντα μας παρέχονται. Η αγάπη του Θεού είναι θερμή κατά τη φύση, και όταν άφθονη παρασχεθεί σε κάποιον, κάνει εκείνη την ψυχή εκστατική. Γίνεται το πρόσωπο πυρρό, περιχαρές, και το σώμα θερμαίνεται. ΣΆ εκείνον στον οποίο επέπεσε η θεία αγάπη, φεύγει από πάνω του ο φόβος και η αιδώς, και περιφέρεται ωσάν να βρίσκεται σε έκσταση. Φεύγει η δύναμις που συνάγει το νου και γίνεται έκφρων. Το θάνατο τον αισθάνεται ως χαρά, και χωρίς να φαίνεται κανείς, ομιλεί σαν να μιλά σε κάποιον».
Ο παραπάνω λόγος του Οσίου πατρός ερμηνεύει την εκρηκτικότητα της δίχως αγάπη υπάρξεως.
Σίγουρα πάντως «αν κάποιους τους μισείς και κάποιους ούτε τους αγαπάς ούτε τους μισείς, κάποιους δε άλλους τους αγαπάς, αλλά συγκρατημένα και κάποιους τους αγαπάς με σφοδρότητα, γνώριζε ότι με τις διακρίσεις σου αυτές και με την ανισότητα της προσφοράς της αγάπης σου βρίσκεσαι πολύ μακρυά από την τέλεια αγάπη, που ορίζει και συμβουλεύει να προσφέρεται η αγάπη εξίσου σε κάθε άνθρωπο» (¶γιος Μάξιμος, ο Ομολογητής).
Θα τελειώσουμε με την πολύτιμη σκέψη του ιερού Χρυσοστόμου. Σκέψη, άνθισμα ζωηφόρων προβληματισμών για την ποιότητα της δικής μας αγάπης. Η αγάπη του Θεού «ένωσε την γη με τον ουρανό και τοποθέτησε τον άνθρωπο στον βασιλικό θρόνο. Η αγάπη του Θεού έδειξε τον Θεό επάνω στη γη. Αυτή η αγάπη έκαμε τον Δεσπότη δούλο. Αυτή έκαμε να παραδοθεί για χάρη των εχθρών, ο Αγαπητός, για χάρη των μισούντων ο Υθός, για χάρη των δούλων ο Δεσπότης, για χάρη των ανθρώπων ο Θεός, για χάρη των δούλων ο Ελεύθερος».
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








