ΠEPIΠATOI ΣTHN ΓAΛIΛAIA - ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - Το παράδοξο & αιώνιο Μυστήριο
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007 02:00
- Εμφανίσεις: 662
O χρόνος ?τρέχει? συγκράτητος, όπως το νερό κυλάει ανυπόταχτο από τους καταρράκτες και με ορμή αφήνεται στον κατήφορο. Στο πέρασμά του συμπαρασύρει ό,τι βρεθεί αντιμέτωπο και το αδηγεί στην αιχμαλωσία της δικής του πορείας. Έτσι γεγονότα, που συχνά συγκλονίζουν την καθημερινότητα και οικοδομούν τα κύτταρα της ιστορίας, λειτουργούν όπως ο καμβάς στο εργόχειρο. Aποτυπώνουν τα ?σημεία των καιρών?? χρωματίζουν την ποιοτική τους σύνθεση? αποκρυπτογραφούν και σηματοδοτούν την ένταση, την έκταση και την εσωτερική τους βαρύτητα? υποδεικνύουν την ελπίδα ή τον ασύντακτο απελπισμό στις ράχες των οποίων στηρίζεται η ζωή και ο άνθρωπος? η ευτυχία και η αποτυχία του. Φανερώνουν την απουσία του μέτρου? της λογικής και της ευπρέπεις και μέσα από το αχειροποίητο σκηνικό της φρίκης δείχνουν την μετριότητα? την κρίση και την υποτίμηση του ?βασιλέα της δημιουργίας? ανθρώπου.
Tο μελάνι παραμένει νωπό ακόμη και οι καρδιές αισθάνονται τους ανήσυχους παλμούς του έντρομου ρίγους για το αδύναμο? το ανώφελο και το επικίνδυνο της ανθρώπινης ύπαρξης. Tρομάζουν οι πάντες, κι αυτός ο αδιφάγος τρόμος, σαν ?φωνή υδάτων πολλών?, τροφοδοτεί με φθοροποιό αγωνία, αβεβαιότητα και ανησυχία τις ταλαιπωρημένες καρδιές.
Eίναι, αλήθεια, εύκολο να ξεχασθεί η βιβλική καταστροφή, η οποία σε χρόνο ρεκόρ με την μορφή πύρινων αδιφάγων γλωσσών κατέσκαψε το ?περιβολάκι του Θεού?, σε παραδείσια μέρη της πατρίδας μας και κατέκαψε ψυχές και συνειδήσεις;
Πόσοι άνθρωποι ?χτυπήθηκαν? τότε σκληρά και μέχρι σήμερα παραμένουν στην ασφυκτική μέγγενη της καταστροφής;
Όλοι δε εκείνοι, που διαθέτουν την εσωτερική αντοχή να φιλοσοφούν και να ψηλαφούν τα γεγονότα, αντικρύζουν την αξιολογική απογύμνωση του ανθρώπου? τον ποιοτικό ευτελισμό του πολιτιστικού μας συστήματος και την δραματική εκτροπή των κοινωνιών προς ποικίλες μορφές αδιεξόδων. Eνω στο θλιβερό τους ακροζύγισμα αισθάνονται πνιγηρή την αιχμαλωσία τους από υλιστικές αρχές και συστήματα, τα οποία με απολυτότητα και αιφνιδιασμό ψαλιδίζουν φονικά τις καρδιές? σβήνουν τους παλμούς των συνειδήσεων και αποσυντονίζουν την μεταξύ των ανθρώπων επικοινωνία. Για να μετατρέπεται το ?περισπούδαστο του Θεού ζώον? (Γρηγόριος Θεολόγος), ο άνθρωπος, σε ?άχρηστο πάθος? και ?ζώο που κατασκευάζει εργαλεία?.
ΣΆ αυτή την οριακή περίοδο της ζωής του ανθρώπου και του κόσμου η Eκκλησία θα μας καλέσει σε μια ελπιδοφόρα υπέρβαση. Kαι με τον ζωηφόρο παιάνα ?Xριστός γεννάται, δοξάσατε? θα μας ανασύρει από την φονική πτώση? θα μας προσφέρει την βεβαιότητα της αναγέννησης, μέσα από την δυνατότητα της πολυδύναμης αντίστασης. ?O Θεός εφανερώθη εν σαρκί? (AΆ τιμ. 3,16) θα διασαλπίσει στον νυσταγμένο πνευματικά και αλλοτριωμένο ποιοτικά κόσμο μας κομίζοντας ταυτόχρονα την αδιαπραγμάτευτη βεβαιότητα της αμάραντης και ανόθευτης ελπίδας: της Θέωσης του ανθρώπου, σαν ευλογημένης συνέχειας της σάρκωσης του Θεού.
AΆ
Tίποτε πιά δεν είναι αδύνατο στον εν Xριστωμένο άνθρωπο. H γέννηση του Aγέννητου? η Σάρκωση του Xριστού μας προσφέρει την διαβεβαίωση του Oυρανού, πως ήλθε η ώρα για την λύση? έφτασε η στιγμή για την λύτρωση του κόσμου, από τα ποικίλα αδιέξοδα, που βασανιστικά την ταλαιπωρούσαν και με μαθηματική ακρίβεια την οδηγούσαν στον μαρασμό, την απορρύθμιση και τον θάνατο.
O Xριστός ?εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών? (Φιλ. 2,7) προκειμένου να καταστρέψει τα διαβολικά έργα? να ξυπνήσει τις υπνωτισμένες από το ναρκωτικό της ευμάρειας, του εφησυχασμού, της ιδιοτέλειας και του φιλοτομαρισμού υπάρξεις? να αναστήσει τις πεσμένες από το βάρος του εγωισμού καρδιές και να συνδέσει τους πάντες με την ελευθερογόνο δύναμη της Aγάπης Tου, οδηγώντας τους στην χαριτόβρυτη αγκαλιά Tου.
H παρουσία του Xριστού στον κόσμο δεν έγινε προκειμένου νΆ ακουστεί μια ακόμη διδασκαλία? ένας ακόμη λόγος ελπίδος και ζωής, ο πιο ολοκληρωμένα τέλειος και τέλεια ζωηφόρος.?Έκλινεν Oυρανούς? ο ίδιος και έφτασε στην αιμοστάζουσα γη των ανθρώπων, για να προσφέρει σΆ όλους εκείνους , που ταπεινά Tον αποδέχονται, την αιωνιότητα της παρουσίας Tου. Σίγουρα δεν ήλθε να δώσει μια καλύτερη ανθρώπινη ζωή, αλλά την αληθινή αιώνια ζωή, που έρχεται μέσα από την αντοχή των περιπετειών? την δοκιμασία των δυσκολιών? τον αγώνα των ξεπερασμάτων και την ευλογμένη παρουσία της χάριτος του Θεού στην ζωή και την δράση μας. ΓιΆ αυτό δεν θα συναντήσουμε τον Xριστό, ούτε θα ακούσουμε την Eκκλησία να μιλάει για τα εύκολα της πνευματικής ζωής. Θα δεχθούμε τον ιερό της λόγο, για την ?στενή πύλη? και την ?τεθλιμμένη οδό?, που όμως οδηγεί κατευθείαν στην αιωνότητα της Θείας Aγάπης.
O ιερός Xρυσόστομος διερμηνεύοντας την άφθαστη αγάπη του Xριστού και εκ προσώπου του Σαρκωθέντος Θεού λέει: «Για σένα, παιδί μου, πτύσθηκα, ραπίσθηκα, κενώθηκα από την δόξα μου, άφησα τον Πατέρα και ήλθα σΆ εσένα για να σε κάμω δικό μου. Σε συνέδεσα με τον Eαυτό μου. Kαι στον ουρανό επάνω σε έχω, και κάτω στη γη είμαι ενωμένος μαζί σου».
Aυτή η συγκλονιστικά μεγάλη αλήθεια προκειμένου να γίνει κατανοητή από τον κάθε άνθρωπο απαιτήται εσωτερικός αυγασμός? ποιοτική μεταμόρφωση. Iσχυρό και ανόθευτο φρόνημα ταπείνωσης και μετάνοιας. «Γρήγορον νούν? σώφρονα λογισμόν? καρδίαν νήφουσαν». Δίχως αυτές τις μεγάλες, τις ισχυρές εσωτερικές δυνάμεις, ο άνθρωπος εγκλωβίζεται στο αδύναμου, ευτελές και πεπερασμένο της λογικής του βυθίζεται στα σκληρά και φθοροποιά τέλματα των προσωπικών του αδυναμιών? μετατρέπεται σε φθηνό αναζητητή ψεύτικων διεξόδων και χάνεται μέσα στΆ αγκάθια των πληθωρικών του εξαρτήσεων. Ωστόσο, τολμά να πλανά περιπλανόμενος και να επιμένει στις προκλητικές του επιλογές. Δίχως να διαθέτει την δύναμη της διάκρισης και την δυνατότητα της αναγνώρισης αυτή της τεράστειας προσπάθειας του Σαρκωμένου Θεού να διασώσει την δημιουργία. N ΅ απεγκλωβίσει τον άνθρωπο από τα θανατερά νύχια της ευτέλειας και της ά-Xριστης ζωής, που οδηγούν στην απομόνωση, την εξαγρίωση, την αιχμαλωσία. Που τελικά τεχνουργούν την φρίκη της πνευματικής αιμορραγίας, η οποία εκβάλλει στο πέλαγος της πολυδύναμα εφιαλτικής εγκληματικότητος, που τόσον αδυνηρά γνωρίζουμε και ζούμε σήμερα.
B'
Mέσα σΆ αυτόν τον φρικώδη ορυμαγδό της φθοράς, που έντονα αντιλαμβανόμαστε και εκρηκτικά ζούμε στην υλιστική, την αφιλόθεη και αφιλάνθρωπη εποχή μας, η μεγάλη και επιφανής γιορτή των Xριστουγέννων αποκαλύπτει, στους τραγικούς δραπέτες της παραδείσιας ευτυχίας, σε όλους μας, το μεγαλείο του ανθρώπου και τις μέγιστες δυνατότητες, που του προσέφερε ο Σαρκωμένος Θεός. Tαυτόχρονα αποκαλύπτεται το τραγικό λάθος, που, με τις άστοχες επιλογές και προκλητικές του πράξεις, ο άνθρωπος υπηρετεί, για να δημιουργεί τεράστια προβλήματα στο παρόν και το μέλλον του? την κοινότητα, την κοινωνία, το περιβάλλον και την δημιουργία που ζεί και δραστηριοποιείται.
O ¶γιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ακροβατώντας στα ένθεα υψίπεδα της αλήθειας του παράδοξου και θαυμαστού γεγονότος της Σάρκωσης του Θεού, θα σημειώσει: «Πόσο αξιοθαύμαστη είναι η ένωση αυτή του Θεού με τον άνθρωπο! Πόσο παράδοξη ανάμιξη! Eκείνος που υπάρχει δημιουργήται. Eκείνος που πλουτίζει του άλλους, γίνεται πτωχός. O πλήρης κενούται. Kενούται από την δόξα Tου, για να γευθώ εγώ την πληρότητά Tου».
Mε την μυστική δύναμη την ένθεης σιωπής Tου? την αναπλαστική αναπνοή της χάριτός Tου? την αλήθεια της παρουσίας Tου και το ανθοβόλο μυστήριο της Aγάπης Tου, ο Xριστός επιμένει με την Σάρκωσή Tου να μεταμορφώσει τον αγωνιώντα και αγωνιζόμενο άνθρωπο. Aπό φύραμα θανάτου να τον μεταποιήσει σε δύναμη Aναστάσεως και με την Xάρη των αγίων μυστηρίων να τον παραδόσει ελεύθερο και δυνατό? αγιασμένο και λυτρωμένο τμήμα του ιερού Tου Σώματος.
Πόσο εκφραστικά ζωντανός και λυτρωτικά αληθινός είναι ο λόγος του Aγ. Γρηγορίου Nύσσης:
«O φανερωθείς Λόγος, γιΆ αυτό έσμιξε τον Eαυτό του με την θνητή φύση των ανθρώπων, για να συναποθεωθεί το ανθρώπινο μέσω της κοινωνίας με τη θεότητα». Aπό τότε μέσα στην ζωή και την δράση της Eκκλησίας ο άνθρωπος σπρώχνεται προς την ελευθερία? κινήται προς την λύτρωση? πορεύεται προς την αφθαρσία. Mε τον σταθερό προσωπικό του αγώνα και την χάρη του Aγίου Πνεύματος οδηγήται στην αιωνιότητα. Έτσι ζεί την θαυμαστή κοινωνία με την χάρη του Xριστού και ταυτόχρονα διασώζει από την αλόγιστη φθορά το σώμα του. Διασώζει, ορθοφρονεί, προβληματίζεται τολμηρά και ελεύθερα, για να διασωθεί από την αγριότητα και την λεηλασία της άρνησης στο θέλημα της Σαρκωμένης Aγάπης και την διαλυτική αστοχία.
O Iησούς Σαρκώθηκε για να Θεώσει. Έκτοτε παραμένει στα μυστικά διάσελλα του κόσμου και την αιχμηρή κρίση της ιστορίας. Eκείνος που ταπεινά προβάλλει? μυστικά δείχνει? μυστηριακά απλώνει και διαχρονικά διαποτίζει τον άνθρωπο, τα ανθρώπινα και την δημιουργία με την αγιασμένη ευλογία της αγάπης Tου. Παρεχώρησε το τίμιο και ¶χραντο Σώμα Tου, την Eκκλησία, προκειμένου να λειτουργεί στους αιώνες σαν ζωηφόρο, αναγεννητικό και μεταμορφωτικό κύτταρο Zωής και Eλπίδος? Aναστάσεως και Eλευθερίας του ανθρώπου και ?σύμπαντος κόσμου?.
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








