ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ -15-
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 586
Mε ιδιαίτερη ανησυχία παρακολουθεί ο συνετός και αληθινός άνθρωπος τις ποικίλες κινήσεις διαφόρων εξαρτημένων τύπων στο Ίντερνετ. O Kυβερνοχώρος σήμερα συγκλονίζεται από παρεμβάσεις ευτέλειας με τις οποίες κινούνται στην επιφάνεια της καθημερινότητας τύποι ανθρώπων «χτυπημένοι» από περίεργους ιούς υποτίμησης. Έτσι φανερώνεται το μέγεθος της πνευματικής, ηθικής και υπαρξιακής αιχμαλωσίας, που συγκλονιστικά ταλαιπωρεί και βασανιστικά εξουσιάζει καρδιές και συνειδήσεις.
Σήμερα παρατηρείται έλλειμα ελευθερίας. ¶ρα υπάρχει έλλειμα ανθρωπιάς. H διαπίστωση πως ο άνθρωπος κατήντησε «ένα κινητό μηδενικό, που τρέχει πίσω από ψευδαισθήσεις» δείχνει και υπογραμμίζει την εκπτωτική πορεία του ανθρώπου πέρα από τα σύνορα της ελευθερίας.
Σημειώθηκε εύστοχα και με κάθε σοβαρότητα, ότι «ένα από τα παράδοξα του σύγχρονου κόσμου είναι πως όσοι έχουν ελευθερία, δεν την εκτιμούν και προσπαθώντας να τη διατηρήσουν μηχανικά, χάνουν το πάθος της ελευθερίας. Eνώ όσοι στερούνται την ελευθερία έλκονται απΆ αυτήν αυθόρμητα, δεν βρίσκουν όμως μέσα τους ακόμη αρκετή ανδρεία ώστε να αγωνιούν δραστήρια για την απόκτησή της». Έτσι οι περισσότεροι ξεπεζεύουν σε κοινωνικές γωνιές, όπου κρυφά υπάρχουν παγίδες αιχμαλωσίας. Παγίδες, που ναρκοθετούν τον άνθρωπο? ευτελίζουν την ζωή. Tην ίδια στιγμή πλανούν μαεστρικά τις αδύναμες καρδιές και τις αστήρικτες συνειδήσεις που τις ετοιμάζουν για το φθοροποιό άλεσμα.
Γράφει σύγχρονος θεολόγος: «Όλοι μας -πάντα και παντού- σΆ ένα Kύριο δουλεύουμε. Aν αυτός δεν είναι ο Θεός, θαΆναι ο άνθρωπος. Aν δεν είναι η Aλήθεια, θαΆναι το ψέμα. Tρίτη λύση δεν υπάρχει. Όποιος δουλεύει στο Θεό, γίνεται παιδί και κατΆ υιοθεσίαν κληρονόμος Tου. Όποιος δουλεύει στους ανθρώπους καταντά χοιροβοσκός και δρέπει τις αγουρίδες της εγκαταλείψεως και του θανάτου. Ή υποτάσσεσαι στο Θεό και ελευθερώνεσαι από το κόσμο ή υποτάσσεται στον κόσμο και ελευθερώνεσαι στον Θεό. «Oυδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν». Mακριά από το Θεό δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ελευθερία. Aν υπάρχει, είναι αυτή του να διαλέγεις το είδος της σκλαβιάς σου».
O Xριστιανός στοχαστής Tζοβάννι Παπίνι στο βιβλίο του «Γράμματα στην Aνθρωπότητα» σημειώνει: «Tο νΆ αρνείται κανείς το Θεό και το θέλημα του Θεού, ρημαίνει άρνηση της τέλειας ελευθερίας. Eπιζητείτε να σκοτώσετε τον Θεό με την ελπίδα ότι θΆ απολαύσετε μεγαλύτερη ελευθερία και δεν νοιώθετε ότι επιζητείτε να σκοτώσετε ακριβώς την μοναδική δυνατότητα να είστε ελεύθεροι. O Xριστός είναι ο Λυτρωτής, δηλαδή ο Eλευθερωτής. Aν έχετε κουράγιο να Tον ακολουθήσετε, θα δείτε να εξαφανίζονται οι κυρίαρχοι που σας κρατούν κάτω από το πέλμα τους...» O γνωστός Γάλλος συγγραφέας Tομάς Mέρτον όταν ύστερα από μια ανήσυχη και έκλυτη ζωή αποσύρθηκε σΆ ένα μοναστήρι Tραπιστών ξαναβρίσκοντας μέσα στη μοναχική άσκηση το Θεό, που χρόνια ολόκληρα είχε χάσει, έγραφε: «Eίμαι κλεισμένος ανάμεσα στους τέσσερεις τοίχους της καινούργιας μου ελευθερίας. Eίμαι ελεύθερος. Aνήκω στο Θεό κι όχι πιά στον εαυτό μου. Kαι νΆ ανήκεις σΆ Aυτόν σημαίνει να είσαι ελεύθερος.»
H ελευθερία, δύναμη συνοχή και ενότητος της κοινωνίας? αντοχής και αξιοσύνης του ανθρώπου, δεν είναι απλό υλιστικό ή και πνευματικό μέγεθος. Eίναι ιερό πρόσωπο. Aποτελεί την μεγαλειώδη αποκάλυψη της μοναδικής Προσωπικότητας? του Iησού Xριστού. «Oύ το Πνεύμα Kυρίου, εκεί ελευθερία» (BΆ Kορινθ. ΓΆ, 17)
H ελευθερία είναι ριζωμένη στον Θεό. Eίναι ο Θεός της ελευθερίας ή της ελεύθερης αγάπης και όχι της βίας ή του δουλικού φόβου. O N. Mπερντιάγιεφ σημειώνει: «δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά ο Θεός που θέλει την ελευθερία του ανθρώπου.»
H ελευθερία, λοιπόν, είναι στάση και θέση ζωής. «Yμείς γαρ, υπενθυμίζει ο Aπ. Παύλος, επΆ ελευθερία εκλήθητε αδελφοί...» Eίναι σίγουρα η ίδια η ζωή σε μια διαρκώς αυξανόμενη και αδιάκοπα ανθοβολούσα παρουσία. H οποία δίδει τον τόνο? την αξία και το μέγεθος στην καθημερινή πορεία του ανθρώπου. «H ελευθερία είναι το πέρασμα ανάμεσα στο Θεό και στον θάνατο, ένα ζύγιασμα που σου κόβει την ανάσα της ψυχής». H ελευθερία, τέλος, είναι «μια αδιάκοπη προσπάθεια, μια συνεχής διακινδύνευση, ένας αδιάκοπος αγώνας, μια διαρκής θυσία. Eίναι μΆ ένα λόγο, ο Σταυρός για τη διάσωση της ανθρωπιάς και της ευθύνης μας, του αυθεντικού φρονήματος και του ήθους μας, μέσα στην κάθε συγκεχυμένη, δουλική και βασανιστική πραγματικότητα της ζωής.»
Για το λόγο αυτό ο άνθρωπος είναι και παραμένει άνθρωπος στο μέτρο της ελευθερίας του. Όσο περισσότερο παραμένει κύριος και αδέσμευτος από τις προκλητικές δυνάμεις της αμαρτίας, γενικότερα δε της κάθε ηθικής-πνευματικής μειοδοσίας, που του αχρηστεύουν τον εσωτερικό οπλισμό και τον παγιδεύουν μέσα στα οδυνηρά «τείχη» του άκρατου υλισμού? του ασυνόρευτου ηδονισμού? του ανελεύθερου βίου, τόσο τελειότερα είναι και παραμένει ελεύθερος. Eίμαστε ελεύθεροι στη νοητή των παθών απαλλαγή και στην «ακούραστη εργασία των εντολών», θα τονίσει ο όσιος Θαλάσσιος.
Πόσο ζωντανά ζωγραφίζεται από τον ιερό Aυγουστίνο η υποταγή του ανθρώπου σε ανελεύθερες προκλήσεις! Σημειώνει στις «εξομολογήσεις» του: «Δεν ήμουνα δεμένος με ξένα δεσμά, μα με τα σιδερένια δεσμά της δικής μου καρδιάς. O εχθρός κρατούσε στα χέρια του τη θέλησή μου. Eίχε σφυρηλατήσει μια αλυσίδα και με είχε καταστήσει με αυτή δέσμιο. Γιατί από τη διεστραμμένη θέληση γεννιέται ο ανικανοποίητος πόθος. Kαι όταν υποτάσσεται κανείς στο πόθο, τότε αυτός γίνεται συνήθεια? και όταν κανείς δεν ανθίσταται και δεν αντιδρά στη συνήθεια, τότε αυτή γίνεται ανάγκη. Mε όλους τους κρίκους της αλυσίδας αυτής κρατιόμουνα στα δεσμά σκληρής σκλαβιάς.»
Nαι! «O άνθρωπος, πλασμένος ελεύθερος από το δημιουργό του, έχει τη δυνατότητα να ενεργεί και να σκέφτεται όπως θέλει. Όμως έχει και μια μεγάλη ευθύνη. Mια ευθύνη που αναφέρεται στη χρήση της ελευθερίας του. H κατάχρηση της ελευθερίας οδήγησε τον πρώτο άνθρωπο στη σκλαβιά της αμαρτίας. Kαι χρειάστηκε να έλθη στον κόσμο ο ίδιος ο Θεός, για να τον ελευθερώσει. Όλα μπορεί να τα κάμει ο άνθρωπος, αλλά μόνος του, ελεύθερα και αβίαστα, οφείλει να διαλέξει ανάμεσα στο καλό και το κακό. Aν θέλει να μείνει πραγματικά ελεύθερος, πρέπει ο ίδιος να βάλει φραγμούς στον εαυτό του. H αυτοκυριαρχία είναι η βάση και η αρχή της αληθινής ελευθερίας. Nα είσαι κύριος σημαίνει να είσαι κύριος του εαυτού σου, έλεγε ο Λακορντέρ. Kαι ο σοφός Πυθαγόρας διακήρυττε: «ουδείς ελεύθερος εαυτού μη κρατών». Eκείνος που τιθασσεύει τα πάθη του, που χαλιναγωγεί τη σάρκα του, που περιορίζει τις ορέξεις του, που ξέρει να υποτάσσει το κατώτερο στοιχείο της υπάρξεώς του στο ανώτερο, το χοϊκό στο πνευματικό, είναι πραγματικά ελεύθερος. H ελευθερία είναι στενά συνδεδεμένη με την αρετή. Στα ύψη της αρετής φτάνει κανείς με αυτοδεσμεύσεις και αυτοπεριορισμούς, όπως ο ορειβάτης ανεβαίνει στην πιο ψηλή και απόκρημνη κορυφή δεμένος με σχοινιά.»
Πολύ σωστά, λοιπόν, ερωτά ο γέροντας Σιλουανός του ¶θωνα: «Ποιός δεν θέλει ελευθερία; Όλοι την θέλουν, αλλά πρέπει να ξέρεις που είναι και πως θα την βρείς. Για να γίνεις ελεύθερος, πρέπει να δεσμεύσεις τον εαυτό σου. Όσο περισσότερο δεσμεύσεις τον εαυτό σου, τόσο μεγαλύτερη ελευθερία θα έχει το πνεύμα σου... Συνήθως ζητούν την ελευθερία οι άνθρωποι για να κάνουν ότι θέλουν. Aυτό όμως δεν είναι ελευθερία, αλλά κυριαρχία της αμαρτίας πάνω σου. H ελευθερία να αμαρτάνεις, να πορνεύεις, να είσαι ακρατής και να μεθάς, να μνησικακείς, να εκβιάζεις, να φονεύεις ή και να κάνεις κάτι παρόμοιο, όλα αυτά δεν είναι ελευθερία, αλλά δουλεία... H αληθινή ελευθερία είναι η διαρκής παραμονή κοντά στο Θεό.»
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








