ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: ¶θλημα ελευθερίας
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 588
Ο άνθρωπος σήμερα δοκιμάζεται σαν τον χρυσό στο πυρακτωμένο χωνευτήρι. Πολλές, δυνατές και πολύμορφες, οι δοκιμασίες. Η χειρότερη όλων όμως είναι η σκληρότητα απέναντι στην αστοχία, την αμαρτία. Κουλουριάζεται στο τυραννικό δίχτυ των αδυναμιών μου, δεν διαθέτει την ιδιαίτερη πνευματική όραση να βλέπει τις πτώσεις του, πιστεύει πως βρίσκεται σε καλό δρόμο και αυτοθυσιάζεται στον άστοχο δικό του κόσμο.
Εγωϊστικά παραμένει κολλημένος στο «έδαφος» των αδυναμιών του, αισθάνεται πιεστικό και πνυκτικό το δίχτυ των αμαρτωλών του διαθέσεων και αυτάρεσκα κολυμπάει στην ψευδαίσθηση των ατομικών του αγαθών.
Η μετάνοια, σαν ιερό και πνευματικό άθλημα ελευθερίας, δεν υπάρχει στο καθημερινό του πρόγραμμα. Παραμένει, σαν το στρείδι, κολλημένος στο θλιβερό και παθογόνο μουράγιο των δικών του, των ατομικών λαθών και παθών. Ο τρικυμισμός της αιχμαλωσίας του δεν τον απασχολεί. Ούτε αντιλαμβάνεται την πνιγμονή της. Έτσι όμως καθημερινά ανακυκλώνεται στα πάθη του και διαρκώς «σπέρνει ανέμους και θερίζει θύελλες» στην ζωή του.
Δίχως την μεταλλακτική και μεταμορφωτική δύναμη της μετάνοιας ο άνθρωπος ζει την τραγωδία της αποτυχίας και πέφτει στην αφρισμένη δίνη της προσωπικής του αποτυχίας. Μετάνοια σημαίνει επαναστατική και γενναία αλλαγή του τρόπου και της μεθόδου ζωής μας. Σημαίνει αναστάσιμη προοπτική και διαρκής αγωνία για την ελευθερία μας. Σημαίνει αποδοχή του ιερού μυστηρίου της Εκκλησίας, που είναι μυστήριο μετάνοιας.
Πόσο όμορφα, αληθινά και διδακτικά, για την σωτήρια δύναμη της μετάνοιας, μιλάει ο Ντοστογιέφσκυ: «Τίποτα μη φοβάσαι, ποτέ μη φοβάσαι και μη θλίβεσαι. Μια και μετανοείς όλα θα στα συγχωρέσει ο Θεός. Μα κι ούτε υπάρχει ούτε μπορεί να γίνει στον κόσμο τέτοιο κρίμα, που να μην το συγχωρέσει ο Κύριος σε κείνον που μετανοεί αληθινά.
Μα κι ούτε μπορεί ο άνθρωπος να κάνει ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα, που θα μπορούσε να εξαντλήσει την αστήρευτη αγάπη του Θεού. Ή μήπως μπορεί να υπάρξει τάχα ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα που να ξεπεράσει την αγάπη του Θεού; Φρόντιζε μονάχα για τη μετάνοια, για την αδιάκοπη μετάνοια, κι όσο για το φόβο διώξε τον εντελώς από την καρδιά σου. Πίστευε πως ο Θεός σε αγαπάει τόσο, που εσύ ούτε και να το φανταστείς δε μπορείς. ΣΆαγαπάει παρόλο που αμάρτησες. ΣΆαγαπάει μέσα στην αμαρτία σου. Για ένα μετανοούντα στον ουρανό χαίρονται περισσότερο παρά για χίλιους αναμάρτητους είπεν ο Χριστός».
Στην ώρα των συγκλονιστικών και προδοτικά εφιαλτικών υποτιμήσεων του ανθρώπου και της ανταρσίας του στο Πανάγιο του Θεού θέλημα, η μετάνοια αποτελεί το υψηλοθώρητο και ένθεο εφαλτήριο, το οποίο ανεβάζει τον άνθρωπο «από την γη στον Ουρανό» και τον καθιστά Ουρανοπολίτη. Του προσφέρει απλόχερη την δυνατότητα να πιάσει το στοργικό χέρι του Θεού, για να περάσει κάτω από τον προστατευτικό ίσκιο της αγάπης Του.
Δίκαια χαρακτηρίζουν οι άγιοι Πατέρες την μετάνοια, σαν «δεύτερο βάπτισμα» και «θείο λουτρό», με το οποίο καθαρίζεται και ετοιμάζεται ο άνθρωπος για την αγκαλιά του Θεού. Η πραγμάτωση στην ζωή μας της μετάνοιας προϋποθέτει πίστη ανόθευτη, αγωνία ιερή, αγώνα πνευματικό και ανυποχώρητο, φρόνημα ένθεο, καρδιά ευλογημένη από την αγάπη του Θεού, ψυχή αγιασμένη από την χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό και διδακτικό το παρακάτω παράδειγμα:
«ένας νέος, παρασυρμένος από την τρομερή δύναμη της κακής συνηθείας, έπεφτε συχνά σε βαρύ αμάρτημα. Δεν άφηνε όμως τον αγώνα. Ύστερα από κάθε κατρακύλισμα έχυνε πύρινα δάκρυα και προσευχόταν στον Θεό μΆαυτά τα πονεμένα λόγια: «Κύριε, σώσε με, είτε θέλω είτε δε θέλω. Εγώ σαν χωματένιος, που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από την λάσπη της αμαρτίας. Συ όμως έχεις τη δύναμη να μΆ εμποδίσης. Δεν είναι θαυμαστό, Θεέ μου, αν ελεήσης τον δίκαιο, ούτε αν σώσης τον ενάρετο, γιατί αυτοί είναι άξιοι να γευθούν την αγαθότητα σου. Σε μένα τον αμαρτωλό δείξε, Κύριε, το έλεος και τη φιλανθρωπία Σου, και σώσε με, με θαυματουργικό τρόπο, γιατί μΆ όλη την αθλιότητα μου σε Σε καταφεύγω ο δυστυχής».
Αυτά έλεγε με συντριβή ο νέος και όταν κυριευόταν από το πάθος και όταν ακόμη ήτο ήρεμος. Κάποια φορά, που πάλι νικήθηκε, ύστερα από αγωνιώδη αντίσταση, γονάτισε παρευθύς κι επανέλαβε τα ίδια λόγια, χύνοντας ποταμούς δακρύων. Η ακατανίκητη ελπίδα του στη θεία ευσπλαγχνία ερέθισε τον διάβολο. Παρουσιάστηκε μπροστά του όλος μανία και του φώναξε:
- ¶θλιε, δεν νιώθεις λίγη ντροπή, όταν με χάλια τολμάς να προσεύχεσαι και να παίρνεις στο στόμα σου του Θεού το όνομα; Μάθε μια για πάντα πως για σένα δεν υπάρχει σωτηρία.
Ο γενναίος αγωνιστής δε φοβήθηκε, ούτε την ελπίδα του έχασε, όπως περίμενε ο διάβολος.
- Μάθε κι ει συ, του αποκρίθηκε θαρρετά, πως το δωμάτιο αυτό είναι σιδηρουργείο. Μια σφυριά δίνεις και μια παίρνεις. Δεν θα πάψω να σε πολεμώ με τη μετάνοια και την προσευχή, ώσπου αν βαρεθής να με πολεμάς κι εσύ με την αμαρτία.
- Έτσι λοιπόν; Φώναξε ο διάβολος με κακία. Από δω κι εμπρός παύω να σε πολεμώ, για να μην αυξηθούν τα βραβεία της υπομονής σου. Κι έγινε άφαντος.
Από τη στιγμή εκείνη έπαψε ο πόλεμος του νέου. Εκείνος όμως ούτε μια στιγμή δεν έπαυσε να προσέχη τον εαυτό του και έκλαιε συχνά, σαν θυμόταν τα σφάλματά του.
Εύγε σου! Έχεις κατάνυξι, του ψιθύριζε καμμιά φορά στο λογισμό τονο εχθρός, για να τον ρίξη τώρα στην υψηλοφροσύνη.
- Ανάθεμα σε τούτο το καλό, αποκρινόταν με περιφρόνησι και ο νέος. Μήπως αρέσει στο Θεό να χάση ο άνθρωπος την καθαρότητα της ψυχής του με ρυπαρές πράξεις κι ύστερα να κάθεσαι να κλαίει;»
Πρωτορεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








