ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: Το μεγαλείο της ιερωσύνης
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 624
Καθώς αντιλαμβανόμαστε την άτεχνη, αφορμάριστη, αφύσικη και ιδιαίτερα προκλητική «επίθεση» κάποιων αδελφών ενάντια στον ιερό ρόλο και θαυμαστό λόγο κληρικών της Eκκλησίας μας, οπωσδήποτε αισθανόμαστε έντρομο και πνιγηρό το ρίγος της αγωνίας, για την προβληματική σκέψη και επικίνδυνη πορεία ζωής τους. Eύκολα, δίχως ουσιαστική μελέτη? γνώση και κατανόηση του μυστηρίου της ιερωσύνης, εκταμιεύουν, από το πνευματικά ελειμματικό και ηθικά εξασθενισμένο βάθος της καρδιάς τους ολόκληρη την ποσότητα της ιδεολογικής καθαριδύνης. Δεν βρίσκουν ένα καλό λόγο να πούν σΆ εκείνον, που Σταυρωμένος καταμεσής του κόσμου δίδει την δική του μαρτυρία? προσφέρει την δική του μάχη? παλεύει αταλάντευτα προσφέροντας την φιλόθεη και φιλάνθρωπη μαρτυρία του Iησού Xριστού.
Eγκλωβισμένοι, οι ταλαίπωροι, στο πνιγηρό «εδώ και τώρα», που αποπροσανατολίζει και οδηγεί σε επικίνδυνες αστοχίες, δεν μπορούν να κατανοήσουν το μέγεθος και το μεγαλείο της ιερωσύνης. Kριτικάρουν αβασάνιστα? επιτίθενται αλόγιστα? κινούνται ανίερα, γι αυτό συχνά πελαγοδρομούν.
H Iερωσύνη είναι Θεόσδοτο αξίωμα. Eκφράζει την απέραντη φιλανθρωπία του Θεού και με απόλυτα αυθεντικό τρόπο «διακινεί» την αγάπη του Θεού μέσα στον κόσμο.
Mπορεί κάποιοι κληρικοί να αστοχούν στην διακονία τους. Kαι να σκανδαλίζουν με το ελαττωματικό ή το ανύπαρκτο έργο τους. Tο πλήθος εκείνων, που καθημερινά εργάζεται, όπως το κερί, φωτίζοντας και υπηρετώντας ταπεινά τον Θεό και τον άνθρωπο αγνοείται. H ιστορία, ακριβής και αδιάψευτος μάρτυρας, ομολογεί την σημαντική συμβολή των ιερέων στην διάπλαση του χαρακτήρος των ανθρώπων? στην αναστύλωση του κοινωνικού σώματος και στην διάρκειας ζωής του μαρτυρικού μας τόπου.
O αείμνηστος Mητροπολίτης μας π. Nικηφόρος συχνά τόνιζε: «Iερεύς! O Θεός στη γη. H κλίμακα του Iακώβ δια της οποίας ανέρχεται ο άνθρωπος στον Oυρανό και κατεβαίνει ο Θεός στην καρδιά του ανθρώπου». «O Θεός, τόνιζε σε μια θαυμαστή έκρηξη αλήθειας, όπως τον διέκρινε, στα πήλινα δοχεία του (τους ιερείς) έβαλε τα λουλούδια της Xάριτός Tου».
O ποιητής ακροβατώντας στην μεθώριο της αλήθειας, για το μεγαλείο της ιερωσύνης, θα σημειώσει:
«... TόΆνα χέρι στον άνθρωπο δίδεις Eσύ,
τον Σταυρό Σου σηκώνεις με τΆ άλλο
και μεθάς απΆ το θείο της πίστης κρασί
κι αναβλύζεις το ύδωρ το λάλο
...
Mε τρεμάμενο χέρι και ψυχή καθαρή
της θυσίας σαν δίδεις τα δώρα
παρακάλα Λευϊτη να φερΆη αυγή
την δικιά μας Aνάσταση τώρα»
(Iω. Kολάρος)
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο ιερεάς, βγαλμένος από τα σπλάχνα της κοινωνίας δεν είναι ο αλεξιπτωτιστής, που από μακρυνούς τόπους έφτασε και άγγιξε την γη μας.
Eίναι ο δικός μας άνθρωπος, που στην μεγάλη πρόσκληση του Aρχιερέα Xριστού υποτάχθηκε? ντύθηκε το αιματωβαμμένο ράσο και καρτερικά σηκώνει τον Σταυρό της ελπίδος και της ελευθερίας όλων μας. Eίναι ο αδελφός, ο πατέρας μας.
Yπηρετεί τον Θεό και τον άνθρωπο. Aς ενισχύσουμε, με την προσευχή μας, την αδύναμη ύπαρξή Tου. Aς συνοδοιπορούμε στο δύσκολο περπάτημά του με την απλή κατανόηση? την ενισχυτική καταδεκτικότητα? την ελπιδοφόρα αναγνώριση του ρόλου και του λόγου Tου. Όσο και αν αμφιβάλλουμε, αμφισβητούμε ή αρνούμαστε την αποστολή του.
Eξάλλου, η μαρτυρία της ιστορίας μας υποχρεώνει σε αναδιπλώσεις? μας προστάζει να δεχόμαστε το θεανθρώπινο μήνυμα Tου και μας προκαλεί, αν θέλουμε να ζήσουμε αληθινά, να σιωπούμε μπροστά στο πέρασμα της Σταυροαναστάσιμης ύπαρξής Tου.
Tο θείο της Iερωσύνης ύψος δεν κατανοείται με την σμικρότητα της λογικής και την φθαρτότητα της εξασθενημένης καρδιάς. Eίναι θέμα αδούλωτης ψυχής. Προϋποθέτει αγάπη και ελευθερία. Προϋποθέτει καρδιά δυναμωμένη από την αλήθεια και την ειλικρίνεια? την πίστη και την εντιμότητα. Mονάχα τότε το υπέροχο μεγαλείο Tης γίνεται αποδεκτό στον άνθρωπο.
«Ένας Eπίσκοπος κάποτε, περιοδεύοντας τα χωριά της επαρχίας του, έφτασε σΆ ένα πολύ μακρινό χωριουδάκι. Zήτησε να ιδή τον Iερέα. Ύστερα από αρκετή ώρα παρουσιάστηκε μπροστά τοτ ένας απλοϊκός χωρικός, που μόλις είχε γυρίσει από το χωράφι και φορούσε τα ρούχα της δουλειάς. Ήταν ο Iερεύς του χωριού. O Eπίσκοπος δεν έμεινε ικανοποιημένος. ΉΘελε πιό ευπαρουσίαστο τον λειτουργό του ΆYψίστου.
H άλλη μέρα ήταν Kυριακή. O Iερεύς ετοιμάστηκε να λειτουγήσει κι ο Eπίσκοπος δεν τον άφηνε από τα μάτια του. Ήθελε να τα παρακολουθήσει όλα. Θα εύρισκε ίσως πολλά σφάλματα στον αγροίκο εκείνο χωρικό.
Παράδοξο όμως! Aπό τη στιγμή που άρχισε η Θεία Λειτουργία, ο Iερεύς κυκλώθηκε από ένα ουράνιο φως, που τον θέρμανε και τον λάμπρυνε χωρίς να τον καίει. Kι αυτό κράτησε ως το τέλος της Λειτουργίας.
Aφού μοίρασε ο Iερεύς το αντίδωρο στους χωρικούς, τον φώναξε στο ¶γιο Bήμα ο Eπίσκοπος και πέφτοντας στα γόνατα, του ζήτησε να τον ευλογήσει. O απλοϊκός Iερεύς σάστισε.
- Πώς είναι δυνατόν ο ανώτερος να ευλογηθεί από τον κατώτερό του; Eσύ ευλόγησέ με, άγιε Δέσποτα.
- Aδύνατον να ευλογήσω εκείνον που στέκεται μέσα σε θεϊκή φλόγα και προσφέρει την αναίμακτη θυσία. -Tο έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται-
- Yπάρχει τάχα, άγιε Δέσποτα, Eπίσκοπος ή Πρεσβύτερος και Διάκονος ακόμη, που να πλησιάζει το άγιο Θυσιαστήριο και να μην περικυκλώνεται από ουράνιο φως; είπε με απορία ο απλοϊκός Iερεύς.
Tί να απαντήσει ο Eπίσκοπος σΆ εκείνον που έβλεπε το υπερφυσικό, σαν το φυσικότερο πράγμα του κόσμου; Θαύμασε την καθαρότητα της καρδιάς του κι έφυγε από το μικρό χωριό ωφελημένος.»
Σίγουρα, μπροστά στο θαυμαστό και μυστικό μεγαλείο της ιερωσύνης? ενώπιον της μυστηριακής αυτής μεγαλωσύνης ο αδύναμος νους ιλιγγιά και αποδυναμώνεται περισσότερο. Tώρα την θέση καταλαμβάνει η ζωντανή πίστη και η σιωπή. Tο θαύμα μονάχα με της σιωπής την ακριβοθώρητη «φωνή» προσεγγίζεται. Kι η ιερωσύνη είναι το θαύμα της Φιλανθρωπίας του Θεού, που διατρέχει την ανθρωπότητα ευλογώντας, ελευθερώνοντας και αγιάζοντας τον άνθρωπο και τΆ ανθρώπινα.
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








